Revelation

Σκηνοθεσία, σενάριο & παραγωγή: Stuart Urban

Cast: Terence Stamp, James d’Arcy, Natasha Wightman,

Udo Kier, Heathcote Williams, Liam Cunningham, Derek Jacobi

Άλλη μια αξιόλογη και καθόλου διαφημισμένη ταινία είναι το “Revelation”. Ένα μικρό χρυσοποικιλτο κουτί ονόματι Loculus αποτελεί το λόγο συγκρουσης των δυνάμεων του Φωτός και του Σκότους μέσα στους αιώνες. Ένα κουτί το οποίο είναι άδειο αλλά η πολυτιμότητά του κρύβεται στον σκελετό που το απαρτίζει. Μια πανίσχυρη μυστική οργάνωση κάνει τα πάντα για να το αποκτήσει. Για να ανακαλύψουν το Loculus, οι δυνάμεις του Φωτός και του Σκότους της σημερινής εποχής χρησιμοποιούν κάθε λογής αρχαία τεχνική και γνώση σε συνδιασμό με τη μοντέρνα προηγμένη τεχνολογία. Οι πρώτοι θέλουν να το καταστρέψουν, οι δεύτεροι να το αποκτήσουν και να ανοίξουν το δρόμο για την έλευση του Αντιχρίστου. Ιερή γεωμετρία, αστρολογία, αλχημεία, όλα είναι εδώ. Η ταινία μας ταξιδεύει από την Αγγλία στη Γαλλία και από τη Μάλτα στην Ελλάδα και στο νησί της Πάτμου, όπου εκτυλίσσονται και οι περισσότερες σκηνές. Η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι κοντά. Ο μεγάλος Udo Kier (“Suspiria”, “Blade”, “Shadow of the Vampire”) ενσαρκώνει άψογα τον Grand Master των δυνάμεων του Σκότους, ο οποίος είναι αθάνατος και ήταν παρών ως Ρωμαίος στρατηγός στην σταύρωση του Χριστού. Οι δύο νεαροί πρωταγωνιστές όμως δεν έχουν ιδιαίτερες υποκριτικές ικανότητες και η ταινία κρατιέται από τους μεγάλους Kier, Cunningham, Jacobi και Williams. Η σκηνοθεσία όμως είναι φοβερή και οι σκηνές ανά τον κόσμο και ανά τους αιώνες, καθώς και οι αναφορές στα μυστικιστικά στοιχεία είναι πολύ πετυχημένες. Ένα πέπλο μυστηρίου καλύπτει όλη την ταινία και το σενάριο είναι πράγματικά πολύ καλό. Ίσως σας χαλάσουν λίγο οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, αλλά η υπόλοιπη ταινία θα σας κερδίσει σίγουρα.

Nadja

Σκηνοθέτης: Michael Almereyda

Cast: Elina Lowensohn, Martin Donovan, Galaxy Craze, Peter Fonda, Jared Harris, Suzy Amis, Karl Geary

Ο Michael Almereyda στο “Nadja” μας δίνει τη δική του εκδοχή σχετικά με το μύθο του Dracula. Είναι η ταινία που προσωπικά πιστεύω ότι επηρέασε το βραβευμένο “Razorblade Smile” με την Eilleen Daly, αλλά είναι πολύ πιο προσεγμένο, σοβαρό και καλλιτεχνικό από τον συγκεκριμένο “απόγονό” του. Μετά τον Bela Lugosi, η Elina Lowensohn είναι ίσως η καλύτερη μετενσάρκωση βρικόλακα στην μεγάλη οθόνη. Εδώ η Nadja είναι η κόρη του Dracula, που μαζί με το δίδυμο αδερφό της Edgar περιφέρονται στους σκοτεινούς δρόμους του σημερινού Manhattan. Ο Van Helsing έχει σκοτώσει τον Dracula και τώρα κυνηγά να αφανίσει και αυτούς τους δυο απογόνους του. Στην αποστολή του αυτή τον βοηθά και ο ανιψιός του, ο Jim, του οποίου η γυναίκα ονόματι (τι άλλο;) Lucy, είναι μαγεμένη από την Nadja. Η ταινία είναι πολύ ατμοσφαιρική – να τονίσουμε ότι είναι ασπρόμαυρη – και οι σκηνές ποικίλουν από τις πολύ έντονες και χαοτικές ως τις πολύ ήρεμες και συναισθηματικές. Και η μουσική συμβάλλει πολύ στον αιθέριο αυτό χαρακτήρα που αποπνέουν οι σκηνές. Η σκηνοθεσία δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο αλλά αυτό που σε κερδίζει είναι ο ιδιαίτερα καλλιτεχνικός χαρακτήρας της ταινίας, οι διάλογοι που μπερδεύουν αρχικά αλλά αμέσως μετά βάζουν σε σκέψεις τον θεατή και ο θεατρικός ερωτισμός που κυριαρχεί, ιδιαίτερα στις σκηνές μεταξύ της Nadja και της Lucy. Το “Nadja” είναι μια ταινία όπου κυριαρχεί η σκοτεινή ατμόσφαιρα. Αν θέλετε μια ωμή βαμπιρική ταινία με αίμα και ακρότητα, το “Νadja” δεν είναι για σας. Όμως, είναι κατά τη γνώμη μου μια πολύ αξιόλογη ταινία που πρέπει να δείτε. H Elina Lowensohn δίνει μια άψογη ερμηνεία και να πούμε ακόμα ότι συμμετέχει και ο David Lynch ως executive producer.

Queen of the Damned

Σκηνοθεσία: Michael Rymer

Cast: Stuart Tonsend, Aaliyah, Marguerite Moreau, Vincent Perez, Len Olin.

Σενάριο: Scott Abbott και Michael Petroni βασισμένο στα The Vampire Chronicles της Anne Rice.

Είναι η υποτιθέμενη “συνέχεια” του δοξασμένου και αξεπέραστου “Interview with the Vampire”. Ναι, το “Queen of the Damned” είναι βασισμένο στα Vampire Chronicles της αγαπητής Anne Rice. Βασισμένο. Αυτή είναι η λέξη που πρέπει να σταθούμε. Η ταινία αυτή, όσο και να προσπαθεί να φτάσει την – όπως αποκαλεί ο Louis από το Bloodstone – “Μητέρα ταινία όλων των Vampire films”, δεν τα καταφέρνει. Αλλά όμως δεν παύει να είναι μια ταινία που αξίζει να δείτε. Ο Lestat λοιπόν ξυπνά και αποφασίζει, μετά από 200 περίπου χρόνια βρισκόμενος σε βαθύ λήθαργο, να βαδίσει ανάμεσα στους θνητούς, να βγει στον έξω κόσμο και όχι να κρύβεται στις σκιές, δείχνοντας σε όλους ότι είναι ένας βρικόλακας – ασχέτως αν κανείς δεν το πιστεύει. Και τι καλύτερος τρόπος να το καταφέρει αυτό από το να γίνει ένας επίγειος θεός με τη μορφή ενός Rock Star ονόματι The Vampire Lestat. Εντάξει, αυτό ακούγεται κουφό και ξενίζει αρκετά, αλλά τελικά αποδεικνύεται ενδιαφέρον. Η ταινία μας περιγράφει πως ο Lestat έγινε βρικόλακας – στα χέρια του Marius, ενός από τους γηραιότερους ζωντανούς βρικόλακες, ο οποίος “έκανε” και τον Armand, σύμφωνα με το καταπληκτικό “The Vampire Armand” της Anne Rice – και κατέληξε να γίνει για λίγο Βασιλιάς στο πλάι της Μητέρας όλων των Βρικολάκων και παντοδύναμης Βασίλισσας Akasha. Μαζί, ο Lestat και η Akasha θέλουν τον κόσμο στα πόδια τους, να βασιλέψουν πάνω σε ένα θρόνο βαμμένο με το αίμα της ανθρωπότητας.

Η ταινία ποικίλει σε συναισθήματα και καταστάσεις. Από τη μοντέρνα Rock - νέοMetal κατάσταση σε μεταφέρει σε παλιές εποχές, στην Αναγέννηση και ακόμα και σε ατμόσφαιρα αρχαίας Αιγύπτου – όπου και η Akasha ήταν παντοδύναμη Βασίλισσα. Η σκηνές στο κάστρο του Marius, την πρώτη νύχτα του Lestat σαν βρικόλακα, έχουν την ατμόσφαιρα του «Interview». Και πολλές άλλες ακόμα περιέχουν εκείνη την αίγλη της πρώτης ταινίας. Αλλά η ηθοποιία δεν είναι στα ίδια επίπεδα και μερικές φορές χαλάει την ατμόσφαιρα της ταινίας. Αλλά αυτές οι στιγμές είναι πολύ λίγες. Η Aaliyah στο ρόλο της Akasha – και τον τελευταίο ρόλο της ζωής της μιας και πέθανε λίγο καιρό μετά τα γυρίσματα της ταινίας σε αεροπορικό δυστύχημα – είναι κατά τη γνώμη μου καταπληκτική, με κινήσεις φιδίσιες και ηδονικές και βλέμμα πραγματικά αμείλικτης και αδίστακτης Βασίλισσας-βρικόλακα. Ο Stuart Townsend όμως δεν νομίζω ότι ήταν ο κατάλληλος για το ρόλο. Παίζει μέτρια και αυτό το ύφος αυτοπεποίθησης, δύναμης και εγωισμού που είχε αυθόρμητα ο Tom Cruise στο «Interview» εδώ φαίνεται πολύ προσποιητό. Ναι, ο Lestat εδώ είναι ένας poser! Οι υπόλοιποι ηθοποιοί κυμαίνονται σε πολύ ικανοποιητικά επίπεδα θα έλεγα, η μουσική είναι καλή και η σκηνοθεσία εξίσου. Η ταινία περνάει αυτό που θέλει με επιτυχία. Αλλά δεν παύει να είναι ένα sequel που δεν φτάνει τα επίπεδα του «Interview». Δείτε το σαν μια άλλη εντελώς ταινία – γιατί ούτως ή άλλως είναι – θα σας αφήσει σίγουρα ικανοποιημένους. Ειδικά την σκηνή που μπαίνει η Akasha μέσα στο vampire club και το μετατρέπει σε κόλαση, δεν πρέπει να τη χάσει κανείς.

Μυστικές Εταιρίες (Αρχέτυπο)

Το βιβλίο αυτό ουσιαστικά αποτελεί μια συλλογική προσπάθεια από διάφορους συγγραφείς-μελετητές, υπό την καθοδήγηση των εκδόσεων Αρχέτυπο, με σκοπό την παρουσίαση στο ελληνικό κοινό, των εταιριών αυτών που ανά τους αιώνες χαρακτηρίζονται από απόλυτη, έως απλά αυστηρή, εχεμύθεια σχετικά με τους στόχους και τα πιστεύω τους. Αλλά τι εννοείται με τον όρο Μυστικές Εταιρίες; Σίγουρα, όπως καταλαβαίνει κανείς, πρόκειται για οργανώσεις με επιλεγμένα μέλη καθώς και καθορισμένους κρυφούς σκοπούς και ιδεολογίες, οι οποίοι μεταβιβάζονται από μυημένο σε μυημένο. Το βιβλίο αυτό, λοιπόν, αποτελεί μια μοναδική βιβλιογραφική αναφορά, για τα ελληνικά δεδομένα, καθώς απαριθμεί 11 μυστικές εταιρίες ερευνώντας ταυτόχρονα τους στόχους, τα ιδεολογικά πλαίσιά τους, την γνωστική κληρονομιά, καθώς και ιστορικά στοιχεία ύπαρξης και δράσης τους. Συγκεκριμένα οι κρυφές οργανώσεις που παρουσιάζονται εδώ είναι: οι Ναΐτες Ιππότες, οι Καθαροί, οι Ροδόσταυροι, ο Τεκτονισμός, ο Ναός της Σιών, οι Ιλλουμινάτοι, η Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα, η Χρυσή Αυγή, το Ordo Templi Orientis (O.T.O.), η Αδελφότητα της Θλίψης και η Ομάδα-Ε. Επιπλέον, υπάρχει και ένα κεφάλαιο για τον άγνωστο πόλεμο μεταξύ των Μυστικών Εταιριών. Σίγουρα αυτό το βιβλίο είναι μια πρωτότυπη και ελπιδοφόρα κυκλοφορία για τα ελληνικά δεδομένα, κάτι που οι εκδόσεις Αρχέτυπο μας έχουν συνηθίσει τον τελευταίο καιρό.

D. Clegg – The Halloween Man (Οξύ/Κόλαση)

Η αλήθεια είναι ότι η πρωτοτυπία αποτελεί σήμερα ένα από τα τελευταία κριτήρια για τη συγγραφή μυθιστορημάτων φαντασίας και τρόμου. Αυτό οφείλεται, αν μη τι άλλο, στις καθιερωμένες σχολές που έχουν πλέον δημιουργηθεί από τους μαιτρ του είδους, καθώς και την ολοένα αυξανόμενη εμπορικοποίηση μιας παρεξηγημένης, σήμερα, τέχνης. Τροχοπέδη στην σύγχρονη μόδα του «ό,τι πουλάει πρέπει να αντιγράφεται και να εξαπλώνεται», που εφαρμόζουν κατά κόρον οι μεγαλύτεροι εκδοτικοί οίκοι, έρχονται να δημιουργήσουν οι εκδόσεις Οξύ, και πάλι, εκδίδοντας στη χώρα μας το μυθιστόρημα αυτό του Douglas Clegg. Ο “Άνθρωπος του Χάλοουιν” λοιπόν δεν χαρακτηρίζεται από την αμετροέπεια στην οποία συνηθίζουν να υποπέφτουν οι “μεγάλοι” συγγραφείς του είδους, παρόλα αυτά προσφέρει άρτια δημιουργημένους χαρακτήρες και αρκετά πολύπλοκη πλοκή, ικανή να ικανοποιήσει ακόμα και τους πιο απαιτητικούς στο είδος αναγνώστες. Η μεστή ανάπτυξη των χαρακτήρων και των γεγονότων, καθιστά εξαιρετικά πιο έντονη την εμπειρία του βιβλίου, παρόλο που δεν αποτελεί το κύριο ατού του. Το “κρίσιμο” χαρακτηριστικό του μυθιστορήματος είναι η ιδιόρρυθμη χρονική δομή του, η οποία προκαλεί στον αναγνώστη τόσο ένα είδος προοικονομίας για τα μελλοντικά γεγονότα, όσο και μια συνεχή αναδρομή στο παρελθόν, με απώτερο σκοπό να τον ωθήσει να συμπληρώσει τα κομμάτια του παζλ και να ανακαλύψει μόνος του, από ένα σημείο και μετά, την ολοκληρωμένη εικόνα που σχηματίζουν. Αν μέσα σε όλα τα προαναφερθέντα προτερήματα του εν λόγω βιβλίου, προσθέσουμε και το γεγονός ότι ο συγγραφέας κάνει ορισμένες αρκετά επιτυχημένες νύξεις σε θέματα εσωτερικής ηθικής, ενώ ταυτόχρονα καταδικάζει έμμεσα την “σκοτεινή” πλευρά του ανθρώπου, καταλαβαίνουμε ότι έχουμε μπροστά μας ένα ουσιαστικό βιβλίο που μπορεί να προσφέρει σε πολλούς τομείς.

Η υπόθεση, ως επί το πλείστον, διαδραματίζεται στο χωριό Στοουνχέιβεν, στην Νέα Αγγλία των ΗΠΑ. Κύριος χαρακτήρας του μυθιστορήματος είναι ο Στόουνι Κρόουφορντ, το παρελθόν του οποίου είναι τόσο θολό στον αναγνώστη στην αρχή, όσο είναι και στον ίδιο. Η ιστορία του Στοουνχέιβεν κρύβει αρκετά μυστικά πλαισιωμένα από την μυστικοπάθεια του συγγραφέα, ο οποίος κρατάει σε αγωνία τον αναγνώστη και δεν ενώνει τα κομμάτια του παζλ παρά μόνο στην κορύφωση της ιστορίας. Ο Άνθρωπος του Χάλοουιν τελικά, όποιος και αν είναι αυτός, οδηγείται από βαθύτερα κίνητρα στην ολοκλήρωση μιας παρανοϊκής και σατανικής ιστορίας αγάπης! Εξάλλου, χαρακτηριστικό στοιχείο της ιστορίας αποτελεί η λεζάντα στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: “Αν ο Aleister Crowley είχε γράψει το Ρωμαίος και Ιουλιέτα, το αποτέλεσμα θα ήταν ο Άνθρωπος του Χάλοουιν”!

J. Mansour – Οι Χορτασμένοι Επιτύμβιοι (Ρόπτρον)

Τι να πει κανείς για αυτό το βιβλίο; Η πραγματικότητα που παρουσιάζεται εδώ είναι τόσο διαφορετική, παράξενη και διαστρεβλωμένη με τέτοιο τρόπο που πραγματικά μόνο μια λέξη ταιριάζει: ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ. Η Αιγυπτιακής καταγωγής Τζόις Μάνσουρ μας δίνει εδώ να καταλάβουμε ενδόμυχες σκέψεις και αντιλήψεις μιας πραγματικότητας που αποτελεί σίγουρα μέρος αυτής που αντιλαμβανόμαστε όλοι, αλλά δοσμένη με τέτοιο τρόπο που μόνο ένα έργο υπερρεαλισμού θα μπορούσε ποτέ να προσφέρει. Διττές παρουσίες, συμβολικές παρομοιώσεις και ανίεροι συμβολισμοί αποτελούν μόνο λίγα από τα χαρακτηριστικά του έργου αυτής της πραγματικά εκκεντρικής καλλιτέχνιδας.

Το βιβλίο αυτό αποτελείται από τρεις νουβέλες: «Η Μαρία και η τιμή να υπηρετείς», «Οι σπασμοί της Κυριακής», «Ο Καρκίνος». Η πρώτη αποτελεί μια κατάδυση στα μύχια της γυναικείας ψυχής, αποκαλύπτοντας μια φύση που θα σοκάρει ακόμα και τους πιο “διαβασμένους” του είδους, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει κίνητρα για ενδοσκοπική αναζήτηση σε πολλά άτομα του “ασθενούς” φύλου. Εδώ παρουσιάζεται σε έκταση ο εκφυλισμός του θεσμού της οικογένειας καθώς και η διαστροφή που χαρακτηρίζει κάθε μέλος της, παρουσιάζοντας διάφορα συμπλέγματα που θα άφηναν άφωνο ακόμα και τον “μαιτρ” του είδους, Σ. Φρόυντ. Η δεύτερη νουβέλα μας παρουσιάζει το προφίλ ενός άνδρα, του Ιώβ και συγκεκριμένα τις διεστραμμένες συνήθειες και λεπτομέρειες της καθημερινής του ζωής. Η Αιγύπτια εδώ περιφέρεται στα σκοτεινά μονοπάτια της κοινωνικής διαστροφής ανακαλύπτοντας εσωστρεφή συναισθήματα που στην “φυσιολογική” ζωή παραμένουν σε ανήλιαγα μέρη της εσωτερικότητας μας. Αυτό που προκαλεί την μεγαλύτερη εντύπωση στη νουβέλα αυτή είναι οι θρησκευτικοί συμβολισμοί που περιέχει καθώς τα ονόματα που χρησιμοποιούνται είναι έξυπνα επιλεγμένα από την χριστιανική πίστη, με αυτό τον τρόπο αποκαλύπτοντας μια ανίερη πτυχή της προσωπικότητας της καλλιτέχνιδας, καθώς δημιουργείται μια κάθε άλλο παρά ευλαβική παραβολή. Η τελευταία νουβέλα, «Ο Καρκίνος», αγγίζει τα όρια της σεξουαλικής διαστροφής, καθώς πραγματεύεται τον έρωτα ενός αγοριού με μια γυναίκα που το σώμα της είναι στιγματισμένο από έναν καρκινογόνο όγκο, ο οποίος συνέχεια μεγαλώνει καταβροχθίζοντας στην κυριολεξία την φορέα του. Η περιγραφή του σαρκικού πόθου του μικρού αγοριού με το παράξενο εξόγκωμα είναι στα σίγουρα μια από τις πιο παράξενες και ψυχοφθόρες εμπειρίες που έχω ποτέ μου διαβάσει. Εν κατακλείδι, το βιβλίο αυτό δεν είναι για αυτούς/αυτές που προσβάλλονται εύκολα, καθώς θέτει συνέχεια τα όρια της ανθρώπινης ηθικής και αγνότητας όλο και χαμηλότερα έως ότου να μην διακρίνονται καθόλου, και σε κάνει να αναρωτηθείς το εξής: Είναι αυτό πραγματικά μια “άλλη” πραγματικότητα, μια διαστρέβλωση στο όνομα του υπερρεαλισμού, ή η αληθινή όψη της καθημερινότητας που κατάφερε να συλλάβει μια ιδιοφυής, αν μη τι άλλο, καλλιτέχνιδα, η οποία είτε μας διαφεύγει, είτε αρνούμαστε να την δούμε, φοβούμενοι τι θα επακολουθήσει; Εγώ πάντως φοβάμαι…

R. Anscombe – Η κρυφή ζωή του Λάζλο Κόμη Δράκουλα (Καστανιώτη)

Πρόκειται για μια διαφορετική ιστορία-μυθιστόρημα που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτά που ξέρουμε από τον Bram Stoker ή την πραγματική ιστορία του Κόμη Δράκουλα. Συγγραφέας αυτού του γοτθικού αριστουργήματος είναι ένας πρώην ψυχίατρος, ειδικευμένος στην σχιζοφρένια, που έχει συνομιλήσει με περισσότερους από εκατό δολοφόνους. Η ιστορία διαδραματίζεται στο Παρίσι του 19^ου αιώνα όπου ο νεαρός κόμης σπουδάζει ιατρική. Εκεί γνωρίζει διάφορους φίλους και φίλες οι οποίοι τον παρασύρουν και τον κάνουν να γνωρίσει τις δολοπλοκίες της πόλης και τον υπόκοσμο. Εν συνεχεία, ο κόμης σπάει τους φραγμούς του και υποκύπτει στην διεστραμμένη φαντασία του, που τον ωθεί σε βιασμούς, αιμοποσίες και δολοφονίες. Η δίψα του για αίμα είναι τόσο μεγάλη, που γυρνώντας στην Τρανσυλβανία βιάζει και σκοτώνει μια δεκαπεντάχρονη νοσοκόμα και ενοχοποιεί τον καλύτερο του φίλο. Το μυθιστόρημα είναι καθαρά μια ιστορία για έναν αδύναμο χαρακτήρα, που παρά την ηθική χριστιανική του ιδεολογία δεν μπορεί να αντισταθεί στον εαυτό του…

Βρυκόλακες (Αρχέτυπο)

Είναι πλέον πραγματικότητα, το πρώτο εξειδικευμένο, αποκαλυπτικό και εμπεριστατωμένο Ελληνικό βιβλίο για βαμπίρ! Η Ελλάδα, γενέτειρα των βαμπιρικών θρύλων από αρχαιότατους χρόνους, κυκλοφορεί αυτό το βιβλίο, γραμμένο από διάφορους συγγραφείς. Αν και είχαν γραφτεί παλιότερα διάφορα (εγχειρίδια κυρίως) για ιερείς ή για μάγους που εξηγούσαν το πώς θα εντοπίσουν και πως θα εξοντώσουν τον βρικόλακα, αυτά η χάθηκαν ή είναι τελείως δυσεύρετα. Το βιβλίο αυτό είναι μια πλήρης εγκυκλοπαίδεια, που πραγματικά εξηγεί και αναλύει, από έννοιες τις ίδιας της λέξης, μέχρι αναφορές στα βαμπίρ της αρχαίας Ελλάδας και Αιγύπτου. Ακόμα, υπάρχουν αναφορές και αναλύσεις σε ποιήματα, βαμπιρικές μαύρες τέχνες, θρησκευτικά θέματα, επιστήμη, βαμπιρικές λέσχες και κοινωνίες, βιβλιογραφία, βαμπιρικό σινεμά και, βέβαια, δεν λείπουν οι αναφορές στον Δράκουλα και την Elizabeth Bathory. Το αποκορύφωμα όμως είναι τα επιχειρήματα με τα οποία ο συγγραφέας αποδεικνύει την ύπαρξη βρικολάκων! Η συμμετοχή και άλλων συγγραφέων δίνει άλλη διάσταση στην ροή του βιβλίου που τελικά σε αναγκάζει να το ξαναδιαβάσεις. Είναι η βίβλος για κάθε dark soul and vampire lover.

K. Hamsun – Παν (Γραφές)

Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με υλικό του Νορβηγού συγγραφέα Κνουτ Χάμσουν. Κατάφερε δύο νύκτες να με φτάσει στα όρια της κατάθλιψης. Ο ίδιος ο συγγραφέας είχε θέσει ως σκοπό στη ζωή του να αποδώσει, “τις σχεδόν ανεπαίσθητες δονήσεις της ψυχής… τις περιπλανήσεις της σκέψης και του συναισθήματος μέσα στο κενό… τα ανεξιχνίαστα ταξίδια του μυαλού και της καρδιάς, τις παράδοξες δραστηριότητες των νεύρων, το ψιθύρισμα του αίματος, την προσευχή των οστών, όλη την ασυνείδητη ζωή της ψυχής”. Το συγκεκριμένο έργο είναι ένα μυθιστόρημα 111 σελίδων το οποίο δεν έχει ως θέμα του, όπως παραπλανητικά μας οδηγεί ο τίτλος, τον Αρχαιοελληνικό Θεό Παν. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις δύο πολύ διαφορετικών προσώπων (και όχι μόνο), όπως αυτές εξελίσσονται σ’ ένα άκρως φυσιολατρικό (παγανιστικό) σκηνικό. Δύο είναι οι κυρίως άξονες αυτού του μυθιστορήματος: Η βαθύτατη διερεύνηση των ηρώων του (που είναι άνθρωποι ελεύθεροι όσο και ιδιόρρυθμοι), και η καταπληκτική περιγραφή της Νορβηγικής φύσης. Τα δάση, οι θάλασσές της, το κλίμα της, αποκαλύπτονται γυμνά μπροστά μας μέσα από δυνατές περιγραφές. “Όλα καπνίζανε κι άχνιζαν, Γη και Ουρανός γινόντουσαν ένα. Η Θάλασσα μάνιαζε και λικνιζόταν ανάστατη σ’ αφρισμένους χορούς, έπλαθε στρατούς, άλογα και σημαίες που πάλευαν κι ανέμιζαν(...) Θεός ξέρει, έλεγα μέσα μου, ποιανού περιστατικού γίνομαι μάρτυρας και γιατί η θάλασσα ανοίγεται έτσι μπροστά στα μάτια μου. Ίσως τούτη τη στιγμή να αντικρίζω τα μέσα της γης, πως δουλεύουν κι ανακατεύονται, πως όλο βράζουν!(…) Έξω στο πέλαγος, πολύ ανοικτά, ήταν μια ξέρα, μια θαλασσόπετρα ξεμοναχιασμένη, καθώς χιμούσαν πάνω της και την καβαλούσαν τα κύματα, αναπήδαγε άξαφνα όξω σαν ξέφρενος έλικας - όχι, σαν κάποιος θαλάσσιος θεός που ορθωνόταν ολόβρεχτος μια στιγμή να ρίξει μια ματιά στην πλάση, κι αφροκοπούσε σε γένια και σε μαλλιά και ρουθούνιζε, κι ύστερα πάλι ξαναβούταγε μέσα”.

20 Ποιητές του 20ου αιώνα (Γνώση)

Το βιβλίο αυτό είναι μια συλλογή μερικών απ’ των καλύτερων ποιημάτων είκοσι Σουηδών του προηγούμενου αιώνα. 250 σελίδες ικανές να δείξουν το στίγμα της Σουηδικής ποίησης. Μιας ποίησης ποτισμένης απ’ την μυρωδιά του Χειμώνα στην Σκανδιναβία, που συχνά γίνεται και χειμώνας στην καρδιά τους. Εδώ απουσιάζει ο ήλιος του Σεφέρη ή του Ελύτη παντελώς, και στη θέση τους, άγριες νύκτες, χιονισμένα τοπία, παγωμένες καρδιές, μοναξιά, θλίψη, θάνατος… Θυμίζει λίγο τους Γάλλους “καταραμένους” ο προσανατολισμός και η σκέψη τους, μα η διαφορά είναι κυρίως ότι εδώ τα πάντα φαίνεται να πηγάζουν από την φύση κα τον ίδιο τον άνθρωπο. Αυτοί είναι υπεύθυνοι και για το καλό και για το κακό πάνω στην Γη. Στην εισαγωγή της ανθολογίας αυτής, της κυρίας Μέλμπεργκ, λέγεται πως “ρόλος της ποίησης είναι να αποκαλύπτει κρυφά μηνύματα, σαν να είναι το “μαύρο κουτί” της εσωτερικής μνήμης”. Τολμήστε ν’ ανοίξετε το μαύρο κουτί που έχετε μέσα σας…

Μ. Καραπάνου – Ναι (Ωκεανίδα)

“Μανιοκατάθλιψη……Αυτή την αρρώστια έχω… Είναι πολύ σοβαρή…Έχει πλάκα….Μ' αρέσει…”

Ότι πιο αρρωστημένο έχω διαβάσει από ελληνίδα συγγραφέα! Διαστροφή σε όλο της το μεγαλείο. Θα έλεγα ότι το ''Ναι'' είναι το ημερολόγιο μιας μανιοκαταθλιπτικής γυναίκας, που η συγγραφέας απλά αποφασίζει να το δημοσιεύσει. Το ημερολόγιο αυτό (δεν είναι ακριβώς ημερολόγιο αλλά εγώ το λέω έτσι) περιέχει ιστορίες βουτηγμένες στο σαδισμό, στο μαζοχισμό, στη σεξουαλική διαστροφή. Άλλες από αυτές έγιναν πραγματικά, ενώ άλλες είναι ίσως αποτέλεσμα της εκτενής χρήσης χαπιών από την ασθενή . Αν και το είχα καιρό στα χέρια μου (Princeps ευχαριστώ) δεν μου δημιουργούσε καμία αίσθηση να το αρχίσω λόγω το λιτού εξωφύλλου του. Όταν άρχισα το διάβασα σε δυο δόσεις. Eίχα πάθει μεγάλη πλάκα! Είναι φοβερό. Σκέψου δηλαδή εκεί στα καλά καθούμενα, να έρχεται μια χαριτωμένη κοπελίτσα και να σου λέει: ''Η αυτοκτονία είναι η πιο γλυκιά πράξη…Κόβεις τις φλέβες σου βαθιά μ' ένα χρυσό νυστέρι όλο διαμάντια, ρουφάς το αίμα σου και πεθαίνεις από την ηδονή…Αλλά εδώ στην κλινική δεν μπορώ…Θα περιμένω να γυρίσω σπίτι… Βιάζομαι…'' Πραγματικά , δεν ξέρω τι άλλο να γράψω για αυτό το βιβλίο. Απλά πάρτε και διαβάστε το. ''… Με το στόμα γεμάτο αίμα σκύβει κι άλλο και με φιλάει στο στόμα. Το αίμα περνάει από το δικό του στο δικό μου ηδονή ανείπωτη, απαγορευμένη, θεϊκή γεύση του Θεού…''