The Legend of Cain (Part II)

The Eternal Curse

¨Άβελ και Κάιν¨

(από τα ¨Άνθη του Κακού¨-Charles Baudelaire-Παρίσι, 1857)

Φυλή του Άβελ, κοιμήσου, πιες και φάγε, ο Θεός με ευγένεια σου χαμογελά.

Φυλή του Κάιν, μες στο βούρκο σου έρπε και άθλια πέθανε.

Φυλή του Άβελ, η θυσία σου κολακεύει τη μύτη των Σεραφείμ!

Φυλή του Κάιν, το μαρτύριο σου θα έχει ποτέ τελειωμό;

Φυλή του Άβελ, τις σπορές σου φρόντιζε και το κοπάδι σου ν’ αυξάνεται και πληθαίνει.

Φυλή του Κάιν, τα σωθικά σου ουρλιάζουν απ’ την πείνα σαν γέρου σκύλου.

Φυλή του Άβελ, ζέστανε την κοιλιά σου στην προγονική σου εστία.

Φυλή του Κάιν μες στη σπηλιά σου τρέμε απ’ το κρύο, φτωχό τσακάλι!

Φυλή του Άβελ, αγάπα και πληθύνσου!

Το χρυσάφι σου και αυτό γεννάει.

Φυλή του Κάιν, καρδιά που πυρπολείται, προφυλάξου απ’ αυτές τις άπληστες ορέξεις.

Φυλή του Άβελ, μεγαλώνεις και νέμεσαι σαν τους κοριούς στις σανίδες!

Φυλή του Κάιν, πάνω στις άδειες στράτες σέρνε τους δικούς σου στις αγωνίες.

Α! Φυλή του Άβελ, το κουφάρι σου θα λιπάνει τη μυρωμένη γη!

Φυλή του Κάιν, το έργο σου ατελείωτο έμεινε!

Φυλή του Άβελ, να η ντροπή σου: το σίδερο νικήθηκε απ’ το παλούκι!

Φυλή του Κάιν, ανέβα στον ουρανό και ρίξε στη γη το Θεό![1]

Cain (Part III) – The Curse Of Mankind

Ο πρώτος αμαρτωλός ο πρώτος δολοφόνος, ο πρώτος βρικόλακας και ο πρώτος άνθρωπος που αρνήθηκε τον θεό.

Αυτή η φυσιογνωμία υπήρξε; Ή απλώς ήταν άλλο ένα δημιούργημα της ανθρώπινης νοημοσύνης των μεγάλων και έξυπνων για να υποτάξουν το λαό σε ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, να τον ελέγχουν ευκολότερα για να είναι τελικά αυτοί οι ευνοημένοι; Ο ΦΟΒΟΣ δαμάζει τα πλήθη. Το σίγουρο είναι ένα, «δεν ξέρουμε απόλυτα τίποτα» και πόσο μάλλον όταν ασχολούμαστε με θέματα τα οποία έχουν ειπωθεί πριν από δυο χιλιάδες χρόνια και βάλε. Αυτό που θα διαβάσετε είναι απλώς μια μικρή αναφορά στις διάφορες μορφές και ρόλους που του δόθηκαν διαμέσου των αιώνων.

The Blood is the Life

ΑΙΜΑ… Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στην ουσία της ζωής και υμνεί τη δύναμή της. Μόνο και μόνο η λέξη προκαλεί απευθείας ποικίλα συναισθήματα σε οποιονδήποτε… Συναισθήματα όπως φόβος, ανατριχίλα, σιχαμάρα, πόνος, θάνατος, απέχθεια, αναγούλα ή και αγάπη, επιθυμία, φίλια, έμμονη, πάθος, διαστροφή, ενέργεια, δίψα… Πιθανώς κάποια από αυτά θα περνάνε από το μυαλό σας όταν το σκέφτεστε. Όλα αυτά όμως είναι και ταυτόχρονα από τα πιο δυνατά συναισθήματα που υπάρχουν! Η ίδια η ζωή καθορίζεται από το αίμα. Οι ασθένειες του αίματος είναι συνήθως και θανάσιμες. Μέσα στους αιώνες της ανθρωπότητας, έχει «βάψει» γεγονότα και ποικίλες καταστάσεις.

Το Νεκρομαντείο του Αχέροντα

Το πιο φημισμένο νεκρομαντείο του αρχαίου ελληνικού κόσμου ήταν το Νεκρομαντείο της Αρχαίας Εφύρας (210 χιλιόμετρα από την Πρέβεζα). Το περίφημο νεκρομαντείο υπήρχε στις όχθες του Αχέροντα ποταμού. Η Νεκρόπολη και το Νεκρομαντείο είναι ένα οικοδόμημα με σειρά διαδρόμων και υπόγειους χώρους. Εδώ, σύμφωνα με τη μυθολογία, ήταν μία από τις Πύλες του Άδη, είσοδος για τον Κάτω Κόσμο. Πριν ξεκινήσουμε την περιγραφή του, να πούμε πως «Αχέροντας» σημαίνει ο ποταμός της λύπης, ενώ η λέξη «Νεκρομαντείο», προέρχεται από την συνώνυμη με τον Άδη λέξη νέκυια.

The Legend of Cain (Part I)

“Cain: Oh father, my great father why hast thou cursed me so?

Have I not done what thou asked for?

To the shadowed woods I cannot go.”

ANCIENT

Θυμάμαι μια φράση του Βικτωριανού Matthew Arnold, ο οποίος έλεγε πως η θρησκεία θα μπορούσε ν’ αντικατασταθεί από τη λογοτεχνία ως πηγή έμπνευσης και πνευματικής αναζωογόνησης. Άλλωστε, λογοτεχνία και θεολογία έχουν κοινούς τόπους, τα γραπτά των εκάστοτε θρησκειών, στα οποία γίνεται κριτική για τη λογοτεχνική τους αξία. Έτσι, λοιπόν, δεν είναι λίγοι εκείνοι από τους ανθρώπους των γραμμάτων, οι οποίοι εκστασιάζονται αντικρίζοντας τη Βίβλο «ως η λογοτ εχνία» ή τη Βίβλο «ως το ευγενέστερο μνημείο της αγγλικής πρόζας», όπως αναφέρει και ο T.S. Eliot, ο οποίος πιστεύει πως όλοι αυτοί θαυμάζουν τη Βίβλο απλώς και μόνο ως ένα μνημείο πάνω στον τάφο του Χριστιανισμού. Στόχος μου, όμως, σ’ αυτό το άρθρο, δεν είναι να κάνω κριτική στη Βίβλο, ούτε διάκριση ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα. Άσχετα με τα προσωπικά «πιστεύω» των ανθρώπων, η ιστορία του Κάιν παραμένει μέσα στους αιώνες εξίσου γοητευτική, γεμάτη μυστήριο και τραγικότητα, ενώ και οι ερμηνείες που επιδέχεται είναι ποικίλες. Η ιστορία αυτή, γνωστή λίγο πολύ σε όλους, θα την δούμε εδώ, μέσα από το πρίσμα κάποιων καλλιτεχνών, οι οποίοι χρησιμοποίησαν το βασικό μύθο του Κάιν και του Άβελ.

ΠΑΝΑΣ: Η απεικόνισή του στην τέχνη

Από τους θεούς της αρχαιότητας, ο Πάνας είναι από τους λίγους, αν όχι ο μόνος Θεός που παραμένει ζωντανός στην τέχνη του σύγχρονου κόσμου.

Για τους ρομαντικούς, ο αγροτικός Πάνας είναι ο μουσικός και ο σύντροφος των νυμφών, με την αχαλίνωτη ερωτική διάθεση. Συναντάται πάρα πολύ συχνά σε αγροτικά αναθήματα παρέα με θεούς ή με θιάσους που συνήθως συγχέονταν μεταξύ τους (Σειληνοί, Σάτυροι). Είχε πολύ στενές σχέσεις με την Αφροδίτη, όπως φαίνεται από αγάλματα ή συμπλέγματα αγαλμάτων, όπου φαίνεται ότι υπήρχε διάχυτη η παιχνιδιάρικη ερωτική διάθεση.

Ο αριθμός 7 και οι συμβολισμοί του

Το 7^ο τεύχος του Bloodcult μας ενέπνευσε να γράψουμε ένα άρθρο για τον αριθμό 7 και τους συμβολισμούς του. Ο αριθμός αυτός μαζί με το 3 και το 9 έχουν μυστικιστικό χαρακτήρα από καταβολής κόσμου. Ας ξεκινήσουμε από την προέλευσή του. Το σύμβολο που παριστάνει τους άντρες είναι το τρίγωνο, ενώ για τις γυναίκες ο κύκλος. Για κάποιους η απεικόνιση αυτή είναι σύμφωνα με τα όργανα αναπαραγωγής τους, ωστόσο μια θεωρία θέλει τον αριθμό 7 πίσω από τα σύμβολα αυτά. Το τρίγωνο είναι γνωστό πως αναπαριστά τον αριθμό 3, ενώ ο κύκλος τον αριθμό 4. 3+4=7, επομένως η τελειότητα του αριθμού επαληθεύεται και μέσα από αυτή τη θεωρία. Μάλιστα οι ανθρωπολόγοι πιστεύουν πως ο παλαιολιθικός άνθρωπος ήταν εξοικειωμένος με τους 2 αυτούς αριθμούς και τον συμβολισμό τους, ενώ τα σύμβολα (κύκλος και τρίγωνο) επανήλθαν στον Μεσαίωνα, μέσα από την Αλχημεία. Οι αλχημιστές λοιπόν, απεικόνισαν την τελειότητα ως συνδυασμό των δύο συμβόλων. Η γκραβούρα του Albert Durer αποτελεί απόδειξη, καθώς σ’ αυτήν ο Αλχημιστής υποδεικνύει την τελειότητα μέσα στο σύμπλεγμα των δύο γεωμετρικών σχημάτων, στο κέντρο των οποίων υπάρχει ένα ανδρόγυνο. Σε μια άλλη γκραβούρα (Rebis) διαφαίνεται η σημασία του αριθμού 7 για τους Αλχημιστές. Εδώ το 7 βρίσκει έκφραση μέσα από τους 7 αστρολογικούς πλανήτες που βρίσκονται πάνω από το κεφάλι της φιγούρας. Η φιγούρα είναι ο αλχημικός ερμαφρόδιτος, η ένωση των αντίθετων, που πατά πάνω σ’ ένα δράκο (της γνώσης;) και στη γη. Και πάλι το 7. Η γη = κύκλος και μέσα της το τρίγωνο. 4+3=7. Για την ερμηνευτική παράδοση ο αριθμός διακρίνεται στο πνευματικό 3 και το υλικό 4. Αυτή η διάκριση αποτέλεσε τη βάση για τη διάκριση στις 7 ελευθέριες τέχνες (Γραμματική, Ρητορική, Λογική, Αριθμητική, Γεωμετρία, Μουσική και Αστρονομία). Η διάκριση του διάσημου trivium και quadrivium των Μεσαιωνικών Πανεπιστημίων.

Δαίμονες της Μεσοποταμίας

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά της θρησκείας της Ασσυρίας και της Βαβυλώνας είναι η ύπαρξη δαιμόνων, δηλαδή καλών και κακών πνευμάτων που περιβάλλουν τον επίγειο κόσμο. Κατά μία εκδοχή, πρόκειται για παιδιά αρχαίων θεών, που αναγκάστηκε να πολεμήσει ο Marduk, ο θεός-προστάτης της Βαβυλώνας. Μια ολόκληρη τάξη δαιμόνων με θεϊκή καταγωγή, που χωρίζονται σε καλά και κακά πνεύματα. Τα καλά πνεύματα εικονίζονται ως φτερωτοί ταύροι και στολίζουν τις πύλες στα ανάκτορα. Τα κακά πνεύματα ήταν πολύ περισσότερα από τα καλά. Θεωρούνται παιδιά των θεών, άλλοτε ευμενή και άλλοτε δυσμενή για την ανθρωπότητα.