Fetish Photography

Η λέξη «φετίχ» προέρχεται από τη γαλλική λέξη fetiche, η οποία θεωρείται ότι έχει τις ρίζες της στην πορτογαλική fetico, που σημαίνει «μαγικό φυλαχτό». Τα φετίχ μπορούν να είναι:

1.     σημεία του σώματος: πόδια, στήθος, μαλλιά

2.     είδη ένδυσης: παπούτσια, εσώρουχα

3.     συγκεκριμένα αντικείμενα: υφάσματα από μετάξι, γούνα. Ως φετίχ έχουν αναφερθεί μέχρι και καροτσάκια μωρών και εξατμίσεις αυτοκινήτων.

Το φαράγγι της Μονής Γουβερνέτου

Είναι τόσα πολλά τα μυστικά μέρη που πολλές φορές δυσκολεύομαι να διαλέξω για το ποιό θα γράψω… Η επιλογή αυτή τη φορά έγινε από πρωτοβουλία ενός αναγνώστη, ο οποίος ενδιαφέρθηκε να συνεισφέρει σε αυτό το άρθρο και στην ξενάγηση μας εκεί. Η διαδικασία όπως πάντα χρονοβόρα και αυτή τη φορά ιδιαίτερα κουραστική. Σημασία όμως έχει η ουσία. Χαθείτε ελευθέρα στο φαράγγι της μόνης Γουβερνέτου…

Auguste Rodin: The Gates of Hell

«Ou ai-je appris la sculpture? Dans les bois, en regardant les arbres…»

«Πού έμαθα γλυπτική; Μέσα στα δάση κοιτάζοντας τα δέντρα…»

Γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου του 1840 στο Παρίσι. Σπούδασε μαθηματικά και σχέδιο στο Petite Ecole από το 1854 έως το 1859. Εργάστηκε σαν διακοσμητής σε θέατρα, αν και του είχε προταθεί η θέση του διευθυντή στη σχολή Καλών Τεχνών, μέχρι που οδηγήθηκε στην γλυπτική η οποία τον εξέφραζε περισσότερο. Το έργο του δεν έχει χαρακτηριστεί από κανένα καλλιτεχνικό ρεύμα. 

Ο Ονειρόκοσμος του DALI - Το Bloodcult στη μόνιμη έκθεση του εκκεντρικού καλλιτέχνη στο Λονδίνο

Σίγουρα ο Dali θεωρείται ότι ανήκει στις περιπτώσεις εκείνες των καλλιτεχνών που ή θα τους μισήσεις ή θα τους αγαπήσεις, όμως εμένα ανέκαθεν μου προκαλούσε διφορούμενα συναισθήματα. Ασφαλώς και όταν βρέθηκα στο Λονδίνο δεν το πολυσκέφτηκα να πάω στην μόνιμη έκθεση των έργων του καθώς τέτοιες ευκαιρίες δεν τις έχουμε εδώ στην Ελλάδα έτσι εύκολα, και προχώρησα καταχωνιάζοντας τις αρνητικές φωνές που ακούγονταν στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου.

The Vampires' Kingdom

Εννοείται πως η βαμπιρική θεματολογία έχει βρει έκφραση μέσα από όλες τις τέχνες, όμως η πιo πρόσφατη από αυτές, ο κινηματογράφος, δείχνει μια ιδιαίτερη αδυναμία σε αυτήν. Ταινίες, κυρίως low budget (αλλά όχι αποκλειστικά), κυκλοφορούν αρκετές κάθε χρόνο με σκοπό να αποκομίσουν κέρδη από το πολυάριθμο κοινό των ταινιών θρίλερ. Μεγάλη ήταν η εισπρακτική επιτυχία το τελευταίο διάστημα αρκετών θρίλερ, ενώ παρατηρήθηκε και μία έμφαση πέρα από τα ψυχολογικά θρίλερ που διαθέτουν μεγάλο κοινό, στις διασκευές ανατολίτικων ταινιών και στις ταινίες που βασίζονται στις σαδιστικές τάσεις και προεκτάσεις της ανθρώπινης ψυχής. Ευτυχώς όμως καμία κατηγορία δεν στάθηκε ικανή να εξαφανίσει από τις οθόνες μας (μικρές ή μεγάλες) τα πλάσματα τις νύχτας, τους απέθαντους, τα βαμπίρ. Μπορεί το βάρος να πέφτει κυρίως λόγω budget και promotion σε ταινίες όπως το Underworld και το  Bloodrayne, όμως την ίδια περίοδο εμφανίζονται αρκετές ακόμη ταινίες με τα αγαπημένα μας πλάσματα. Πάμε να ρίξουμε μια ματιά...

Redemption TV - Το πρώτο βαμπιρικό τηλεοπτικό κανάλι στοιχειώνει τις οθόνες!

Η γνωστή μας Βρετανική εταιρεία, με την ποικιλότροπη ενασχόλησή της με τα βαμπιρικά μονοπάτια, στην προσπάθειά της να δώσει στα πλάσματα της νύχτας την θέση που τους αναλογεί και στον 21^ο αιώνα, απέκτησε τον δικό της σταθμό, με σκοπό να ικανοποιήσει την ακόρεστη δίψα των βαμπιρόφιλων και των ακροατών της ακραίας μουσικής σκηνής!

Re-Cycle

Αυτή τη φορά δεν έχουμε να κάνουμε με κάποια κινέζικη ταινία εποχής ως συνήθως, αλλά με μια ταινία που βαδίζει στα χνάρια του γιαπωνέζικου horror. Οι Danny και Oxide Pang (γνωστοί για την τριλογία «Το Μάτι») πρωτοπαρουσίασαν την ταινία στο Cannes International Film Festival του 2006, και από εκεί κιόλας φάνηκε ότι θα πήγαινε καλά. Κατά τη γνώμη μου, το “Re-Cycle” είναι μια ταινία που δεν μπορεί εύκολα να κατηγοριοποιηθεί, κι ας βαδίζει σε horror μονοπάτια. 

Ο Απρόσιτος Θεός: Τι «κρύβουν» οι Γοτθικοί καθεδρικοί στους πίνακες του Caspar David Friedrich

Η δουλειά του Caspar David Friedrich (1774-1840) – του μεγάλου αυτού ζωγράφου της ρομαντικής περιόδου – είναι για πολλούς ένα από τα καλύτερα παραδείγματα καλλιτεχνικής έκφρασης, άρρηκτα συνδεδεμένης με την μεγαλειώδη πνευματικότητα της φύσης. Ο Friedrich επινόησε ένα συμβολικό τρόπο στη ζωγραφική του που τον οδήγησε στον αρχικό του σκοπό, να εκφράσει τα βαθιά του θρησκευτικά πιστεύω μέσω της τέχνης. Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει την εντύπωση που προκαλεί η δουλειά του στον θεατή, το γιατί χρησιμοποιεί Γοτθικούς καθεδρικούς σε πολλούς από τους πίνακες του και γιατί συνεχώς επαναλαμβάνεται η ιδέα του μεγαλειώδους στη δουλειά του. Αυτός ο ¨Γοτθισμός¨ του Friedrich είναι συνδεδεμένος με μια ευρεία ενασχόληση του πάνω στη ρομαντική τέχνη σε όλες τις εφαρμογές. Να τολμήσουμε όμως να θέσουμε το δικό μας ερώτημα πάνω στην προσέγγιση του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη, αιώνες μετά το θάνατο του; Υπάρχει κάτι το τρομακτικό στους πίνακες του Caspar; Το μεγαλειώδες του Caspar μήπως είναι ταυτόχρονα και μια υπόνοια υποταγής σε έναν απρόσιτο και απόμακρο Θεό;

The Dark Side of Mortality

Αυτό το άρθρο προήλθε από καθαρή τύχη κατά την ερευνά πληροφοριών για τη στήλη “Mystic Places of Reality” του περιοδικού Bloodcult, και είναι άμεσα συνδεμένο με την θεματολογία αυτού του περιοδικού. Οι αναφορές για φαινόμενα νεκροζώντανων βρικολάκων υπάρχουν σχεδόν παντού στην παράδοση και στους μύθους διαφόρων  λαών. Πρόκειται για μια βαμπιρική ιστορία με αληθινές αναφορές και γεγονότα που συνέβησαν αρκετά χρόνια πριν, όταν ο κόσμος ήταν πραγματικά αμόρφωτος και αλαφροΐσκιωτος. Κατά τη γνώμη μου αυτός ο λαϊκός θρύλος, όσο μακάβριος και αν ακούγεται για τον απλό κόσμο, μου φαίνεται και λίγο κωμικοτραγικός. Τα βαμπίρ μερικές φορές έχουν και το γέλιο τους…

Alone in the Dark

Director: Uwe Boll

Cast: Christian Slater, Tara Reid, Stephen Dorff

Σε αυτό το τεύχος θα παρουσιάσουμε δυο ταινίες που προέρχονται από PC Games. Ενώ οι ταινίες υπάγονται περισσότερο σε action films, τις αναφέρουμε επειδή τα παιχνίδια είχαν μια απίστευτα dark και horror ατμόσφαιρα. Οι παλιοί «κομπιουτεράκηδες» θα θυμούνται τη σειρά adventure “Alone in the Dark”. Προσωπικά είχα παίξει το πρώτο όταν ήμουν πρώτη λυκείου, και με είχε συνεπάρει. Έπρεπε να βρω τρόπο να φύγω από ένα παλιό αρχοντικό χωρίς να με σκοτώσουν κάθε λογής τερατάκια, φαντάσματα και zombies που είχαν κυριεύσει το σπίτι επειδή  ο καθηγητής που έμενε εκεί άνοιξε την πύλη για έναν άλλο κόσμο, αφήνοντας να περάσουν από κει ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Δαίμονες, πεντάλφες και λατινικά κείμενα με μαγικές ρήσεις εμφανίζονταν σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Δυστυχώς η ταινία με απογοήτευσε οικτρά. Το γενικό story δεν απέχει πολύ. Ένας αρχαίος λαός άνοιξε την πύλη χιλιάδες χρόνια πριν. Τώρα ένας αρχαιολόγος προσπαθεί να κάνει το ίδιο. Εμπόδιο στο δρόμο του θα σταθούν οι Christian Slater (που αποτελεί το αποτέλεσμα ενός πειράματος του αρχαιολόγου να διασταυρώσει το ανθρώπινο είδος με τα τέρατα του άλλου κόσμου), η γκόμενά του (πολλοί θα τη θυμάστε από τις ταινίες American Pie και Van Wylder γιατί τέτοιο κοριτσάκι δεν ξεχνιέται εύκολα!) και μια κυβερνητική οργάνωση τύπου F.B.I. που μελετά paranormal φαινόμενα με διοικητή τον Stephen Dorff (ο Deacon Frost της πρώτης ταινίας Blade). Ενώ το casting είναι καλό, οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι μέτριες. Πολύ πιστολίδι και καθόλου dark feeling. Έχει βέβαια καλή μουσική επένδυση στην οποία φιγουράρουν μπάντες της οικογένειας της Nuclear Blast όπως Mnemic, Angelzoom, Deathstars και φυσικά οι Nightwish με το κομμάτι I Wish I Had An Angel, στο video clip του οποίου ενσωματώνονται σκηνές από την ταινία. Η ταινία αυτή καθεαυτή είναι άλλη μια αμερικανικού τύπου, όπου οι «σωτήρες των εθνών», οι ΗΠΑ, σώζουν τον υπόλοιπο κόσμο από το κακό.

Doom

Director: Andrzej Bartkowiak

Cast: The Rock, Carl Urban, Rosamund Pike

Άλλα δυο αγαπημένα παιχνίδια των «κομπιουτεράκηδων» στα μέσα της δεκαετίας του ’90 ήταν τα Doom I & II. Πρόκειται για το δεύτερο 3D παιχνίδι (το πρώτο ήταν το Wolfenstein). Όπως και στα Alone in the Dark, μια πύλη έχει ανοίξει εξαπολύοντας τις στρατιές του Σατανά (Δαίμονες, φαντάσματα και ζόμπι) σε έναν διαστημικό σταθμό, τις οποίες ο παίκτης πρέπει να καταστρέψει χρησιμοποιώντας κάθε λογής όπλα, ακόμα και αλυσοπρίονο. Το ντεκόρ του παιχνιδιού περιλαμβάνει διαμελισμένα πτώματα, φασματικές παρουσίες και ανάστροφες πεντάλφες με τραγοκεφαλές στο κέντρο. Στην τελευταία πίστα του Doom II, το οποίο τιτλοφορείται ως version 1.666, ακούγεται και ένα αντίστροφο μήνυμα, σαν αυτά που υποτίθεται ότι είχαν οι rock και metal δίσκοι. Η ταινία όμως είναι μια μεγάλη απογοήτευση. Το story παραμένει σχεδόν το ίδιο με τη διαφορά ότι σκοτώνουν τερατάκια και ζόμπι, ενώ δεν υπάρχουν κερασφόροι δαίμονες όπως στο παιχνίδι. Τα σατανιστικά σύμβολα έχουν απομακρυνθεί και οι πρωταγωνιστές δεν κάνουν τίποτα άλλο σε όλη την ταινία από το να προχωράνε από δωμάτιο σε δωμάτιο, να πυροβολούν και να τσακώνονται. Πιο ανούσια μεταφορά παιχνιδιού σε ταινία δεν έχω ξαναδεί. Σα δεν πήγα να το δω στο σινεμά και να κλαίω ακόμα τα λεφτά μου!

Coca, Χασίς και Αλητεία 2: Η Σάπια Σάρκα

Εδώ έχουμε μια προσπάθεια-έκπληξη από ένα νέο σκηνοθετικό team ονόματι Undead Pictures (με σήμα το σάπιο χέρι ζόμπι) που απαρτίζουν οι Παπαευαγγελίου Βαγγέλης, Κάσινος Γιώργος και μαζί τους ο Κοκκότης Δημήτρης, τελειόφοιτοι στα Τ.Ε.Ι. Ρεθύμνου. Στα πλαίσια εργασιών τους, τα παιδιά έχουν κάνει και άλλες δουλειές (συμπεριλαμβανομένου και του πρώτου μέρους του «Coca…» που πήρε το 3ο βραβείο), αλλά εδώ έχουμε το ως τώρα αποκορύφωμα όσων έχουν σκηνοθετήσει. Μην σας προκαταβάλλει ο τίτλος. Είναι μια ταινία στην οποία η ακρότητα, το εύστοχο χιούμορ, ένα πάντρεμα ταινιών με ζόμπι, “Star Wars”, “Thundercats” αλλά και cult ελληνικές ταινίες όπως «Τα Καθάρματα» και άλλες της δεκαετίας του ’80 συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται γαργαλιστικά σε μια low budget, αλλά ταυτόχρονα προσεγμένη προσπάθεια. Το σκηνοθετικό team (που αποτελεί και το cast) δεν διακωμωδεί τις προαναφερθείσες επιρροές του, αλλά πατώντας πάνω τους, προσπαθεί να αποδώσει την δική του προσέγγιση, όπως π.χ. οι αργές κινήσεις στις σκηνές των μαχών. Το πρώτο μέρος είναι πιο κωμικό, χαλαρό και λιγότερο ακραίο, αλλά το δεύτερο φτάνει σε ακρότητες, κάνοντας το θεατή να αναρωτιέται πως θα εξελιχθεί. Τα ηχητικά εφέ αλλά και οι splatter σκηνές είναι πραγματικά super για μια τέτοια παραγωγή, αναλογικά με τις αντίξοες οικονομικά συνθήκες που αντιμετώπιζε η σκηνοθετική ομάδα. Αξιοσημείωτη η ερμηνεία του Δημήτρη Κακουλάκη, στην οποία διαφαίνεται υποκριτικό ταλέντο! Πρόκειται για μια ανάλαφρη, κωμική, περιπετειώδης και splatter ανεξάρτητη παραγωγή, που συγκινεί με την ειλικρίνειά της, την καλή της πρόθεση για κάτι διαφορετικό και underground, όπου διαφαίνεται η αγάπη των παιδιών γι’ αυτό που κάνουν. Η μουσική είναι γραμμένη από τον Κωνσταντίνο Ρηγόπουλο των “Sorrowful Winds”. Η ταινία κόστισε 1500 με 2000 ευρώ και γυρίστηκε ως επί το πλείστον στο Ρέθυμνο. Αφιερώθηκε από τη σκηνοθετική ομάδα στη μνήμη του Απόστολου Σουγκλάκου!

Brainstorm

Σκηνοθεσία: Φώτης Σκουρλέτης

Cast: Αργύρης Θανασούλας, Δήμητρα Σύρου

Οι πρώτες εικόνες που γεννάει το μυαλό μιας διαταραγμένης προσωπικότητας μετά τη διάπραξη ενός φόνου εν θερμώ. Μέσα σε μια βαθειά noir ατμόσφαιρα, ενισχυμένη με εξπρεσιονιστικά στοιχεία, ο άνθρωπος του Brainstorm προσπαθεί να ξεφύγει από έναν κόσμο όπου η ενότητα του χώρου και του χρόνου έχει χαθεί. Οι εικόνες διχασμού που ξεπηδούν από το υποσυνείδητο, κάνουν την προσπάθειά του πιο δύσκολη, καθώς βυθίζεται όλο και πιο πολύ στον κόσμο του παραλόγου. Ίσως η τελευταία του ευκαιρία πριν χαθεί στο έρημο αστικό περιβάλλον που έχει δημιουργηθεί μέσα του. Το Brainstorm έχει διάρκεια 7 λεπτά και προβλήθηκε για πρώτη φορά το Σεπτέμβρη του 2006 στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας, καθώς μετέπειτα και στην Αθήνα στο Trianon Film Center.

Ευχαριστούμε τον Θοδωρή από τους “Garden in Black” που μας έστειλε αυτή την παρουσίαση, ο οποίος είναι και ο υπεύθυνος για τη μουσική υπόκρουση της ταινίας.

Bloodrayne

Σκηνοθεσία: Uwe Boll

Cast: Kristanna Loken, Ben Kingsley, Billy Zane, Michael Madsen

Διαδραματίζεται στη Ρουμανία του 18ου αιώνα, όπου η Rayne (Kristanna Loken), ένα «dhampir» (μισός άνθρωπος – μισός βρυκόλακας) που τρέφει καλά αισθήματα για τους ανθρώπους, σχεδιάζει να εκδικηθεί το βιασμό της μητέρας της από τον πατέρα της Kagan, Βασιλιά των Βρυκολάκων. Μ’ αρέσει που τον παίζει ο Ben Kingsley και είναι ζήτημα να εμφανίζεται 5 λεπτά στην ταινία. Εκεί κατάντησε… Το ίδιο ισχύει και για τον Billy Zane. Πήραν δηλαδή 2-3 καλά ονόματα για να καλύψουν το απαράδεκτο της ταινίας, και εμφανίζονται για λίγο, μάλλον γιατί δεν μπορούσαν οι παραγωγοί να καλύψουν τα έξοδά τους για παραπάνω σκηνές. Ηλίθιο story, αστεία πλοκή και τραγική ερμηνεία της Loken (που κολυμπάει στο παντελόνι που της φόρεσαν).

Ultraviolet

Σκηνοθεσία: Kurt Wimmer

Cast: Milla Jovovich, Kameron Bright

Εδώ η Jovovich δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας σε μια φουτουριστική ταινίας κακής ποιότητας, που διαδραματίζεται στον 21ο αιώνα. Μια ομάδα ανθρώπων έχει μεταλλαχθεί γενετικά από μια βαμπιροειδή αρρώστια (ονόματι «αιμοφαγία») δίνοντάς τους υπεράνθρωπες δυνάμεις, αλλά καθιστώντας τους απειλή για την ανθρωπότητα. Η Ultraviolet είναι μια μολυσμένη από τον ιό γυναίκα με ιδιαίτερα χαρίσματα, που αναλαμβάνει να προστατεύσει ένα παιδάκι που θεωρείται απειλή για την «καθαρή ανθρωπότητα». Σ’ αυτή την ταινία οι βρυκόλακες είναι περιθωριακοί και άρρωστοι άνθρωποι, που πρέπει να εξαλειφθούν από προσώπου γης. Τραγικές ερμηνείες, όλα ψηφιοποιημένα (και όχι με την καλύτερη ποιότητα), απαράδεκτη πλοκή. Δεν θα πρότεινα να τη δει κανείς ούτε με κιάλια από απόσταση χιλιομέτρων.

Μια παρθένα για τους ζωντανούς νεκρούς

Είναι αλήθεια ότι ο Franco είναι ένας διεστραμμένος, που μέσα όμως στην όλη σεξουαλική του διαστροφή γύρισε μερικά από τα καλύτερα B-movies ερωτικά θρίλερ τη δεκαετία του ’70. Ένα από αυτά είναι και το συγκεκριμένο. Διαδραματίζεται στη νότια Γαλλία, όπου η πανέμορφη και πολύ μικρή πρωταγωνίστρια πηγαίνει να γνωρίσει τους γονείς της, τους οποίους δεν έχει δει ποτέ. Φτάνοντας εκεί, μόνο τη θλίψη αντιμετωπίσει συνεχώς, καθώς οι γονείς της τελικά έχουν πεθάνει, ενώ οι συγγενείς της είναι περίεργοι… Τελικά αποδεικνύεται ότι η «βασίλισσα του σκότους» έχει παρασύρει τους πάντες στο παιχνίδι της, παίρνοντας από καθέναν το αίμα και την ψυχή του στο βασίλειό της. Οι βαμπιρικές σκηνές είναι λίγες, αλλά δυνατές. Η πρωταγωνίστρια πέφτει στην πλεκτάνη όλων, ακόμα και σε αυτή που δημιουργεί το φάντασμα του πατέρα της. Στο τέλος δεν μπορεί να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από τα όνειρα, και χάνεται μεταξύ αυτών των διαστάσεων (να από πού εμπνεύστηκε ο σκηνοθέτης του “Mullholand Drive”). Οι σκηνές της ταινίας διακατέχονται από μια περίεργη μυστηριακή ατμόσφαιρα. Ο ερωτισμός σε συνδυασμό με την απόλυτη κατάθλιψη είναι αυτό που βαραίνει την ατμόσφαιρα… 

Βαμπίρ, Οι σκοτεινές διηγήσεις (Terra Nova)

Είναι ένας συλλογικός τόμος της σειράς «Φανταστική Βιβλιοθήκη» που επιμελείται η γνωστή ομάδα των εκδόσεων «Αρχέτυπο». Τον τόμο αυτό προλογίζει ο Παντελής Γιαννουλάκης κάνοντας μια εισαγωγή στη βαμπιρική λογοτεχνία, παραθέτοντας παράλληλα χρησιμότατες πληροφορίες για το κάθε διήγημα. Τα 14 διηγήματα που περιλαμβάνονται είναι τα εξής: Ο Βρυκόλακας, Ύαινες, Ο Μυστηριώδης Ξένος, Βάρνεϋ ο Βάμπιρας, Μην Ξυπνάς τους Νεκρούς, Ραντεβού στο Αβερουάν, Αποκαλύψεις σε Μαύρο Φόντο, Αυτοί που Τρώνε το Διάστημα, Οι Νυχτερίδες της Τρέλας, Τόπος Συνάντησης, Πεινασμένος για Αγάπη, ο Γιος του Αίματος, Ο Πύργος των Βάντενμπεργκ, Πέρα από το Ποτάμι. Η συλλογή των διηγημάτων αυτών δεν πρέπει να λείπει από τη βιβλιοθήκη κάποιου που ενδιαφέρεται για τις διαφορετικές απεικονίσεις του βρυκόλακα στη λογοτεχνία διαμέσου των αιώνων.

I. Caldwell & D. Thomason – Ο Κανόνας των Τεσσάρων (Λιβάνη)

Το βιβλίο αυτό θα συναρπάσει τους λάτρεις των έργων τέχνης και λογοτεχνίας, τα οποία χάθηκαν μέσα στους αιώνες λόγω του σκοταδισμού. Το θέμα του μυθιστορήματος στροβιλίζεται γύρω από την καταστροφή τέτοιων έργων από οπαδούς του θρησκευτικού φανατισμού στη Φλωρεντία της Αναγέννησης. Η διαμάχη φανατικών και ουμανιστών δίνει την ευκαιρία στους συγγραφείς του βιβλίου αυτού να πλάσουν μια ιστορία στη σύγχρονη εποχή, η οποία περιγράφει τις περιπέτειες στις οποίες μπλέκονται 4 φοιτητές που μελετούν ένα χειρόγραφο της Αναγέννησης. Αναλύοντας το κωδικοποιημένο χειρόγραφο, έρχονται αντιμέτωποι με συγκλονιστικές ανακαλύψεις, και μπλέκονται σε επικίνδυνες περιπέτειες. Μπορεί η ιστορία να είναι φανταστική, ωστόσο αρκετά από τα ιστορικά στοιχεία που παραθέτονται στο βιβλίο είναι πραγματικά, καθώς και το χειρόγραφο γύρω από το οποίο εκτυλίσσεται το μυθιστόρημα, που έχει τίτλο Hypnerotomachia Poliphili – Υπνερωτομαχία Πολυφίλου.

Α. Rice – Συνέντευξη με έναν Βρυκόλακα (Bell)

Πιστεύω ότι όποιος διαβάζει το Bloodcult σίγουρα θα έχει δει και την ταινία “Interview with a Vampire”, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Anne Rice. Το δικό μου αντίτυπο δεν είναι από κανένα σοβαρό εκδοτικό οίκο και το αγόρασα μόλις ένα χιλιάρικο (συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ) την παλιά καλή εποχή των δραχμών. Και όμως το βιβλίο περιέχει την ακριβή μετάφραση του πρωτοτύπου. Εάν πάθατε την πλάκα σας με την ταινία, πού να διαβάσετε και το βιβλίο. Κατά πρώτον περιέχει αποσπάσματα που δεν έχουν μεταφερθεί στην ταινία (φαντάσου να υπήρχαν στο DVD ως κομμένες σκηνές!). Έπειτα, οι νοηματικές φράσεις του βιβλίου αναδύουν μια μαγευτική ατμόσφαιρα που κανένας σκηνοθέτης δε μπορεί να αποτυπώσει στο κινηματογραφικό πανί. Τέλος, η σχέση του Louis με την Claudia δεν είναι τόσο αθώα όσο παρουσιάζεται στην ταινία, ως σχέση πατέρα-παιδιού, αλλά υπονοείται μια σχέση ερωτικών συντρόφων (για όσους θα σπεύσουν να βροντοφωνάξουν παιδεραστία, να θυμίσουμε ότι η Claudia δεν ήταν κανένα παιδάκι, αλλά μια βρυκόλακας με αρκετές δεκαετίες στην πλάτη της, άσχετα αν ο Lestat προσπαθούσε να τη διατηρήσει με μυαλό παιδιού).

L.K. Hamilton – Το Γελαστό Πτώμα (Οξύ)

Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο της δημοφιλούς σειράς μυθιστορημάτων της Hamilton με ηρωίδα τη βαμπιροφόνισσα Anita Blake. Δεν θα μιλήσω γενικά για τη σειρά καθώς ο συνάδελφος Archangel HOFT έχει κάνει εκτενή παρουσίαση του έργου της συγγραφέως σε προηγούμενο τεύχος. Στο story του συγκεκριμένου βιβλίου είναι περιορισμένες οι εμφανίσεις των βρυκολάκων και η Anita μπλέκεται σε ιστορίες με ιέρειες voodoo και zombies. Αποδίδει ένα σκοτεινό feeling αλλά προσωπικά θα περίμενα περισσότερες αναφορές σε κυνόδοντες και παλουκώματα.