Κ.Γ. Παπαδημητρακόπουλος – Ο Σατανισμός στη Μουσική Ροκ (Εκδόσεις Φωτοδότες)

Εννοείται πως αυτό το βιβλίο δεν αντιμετωπίζεται σοβαρά από το περιοδικό, αλλά ήθελα από καιρό να γράψω γι’ αυτό και να μοιραστώ με τους αναγνώστες κάποιες από τις ηλιθιότητες που λέει. Θα ξεκινήσω από τα κλασικά αρχικά AC-DC και KISS, που σύμφωνα με τον κ. Παπαδημητρακόπουλο σημαίνουν «Anti-Christ Death to Christ» και «Kings Ιn Satan’s Service» αντίστοιχα. 

Το εξώφυλλο του δίσκου των Manowar “Kings of Metal” παρουσιάζει τον Αντίχριστο που εμφανίζεται μέσα από το χάος, κρατά το ξίφος της εξουσίας και προχωρεί να καθυποτάξει τα Έθνη, οι σημαίες των οποίων πέφτουν σχισμένες στο έδαφος, κυρίως οι χριστιανικές με το σταυρό(!!!). 

Για το εξώφυλλο του δίσκου των Heaven’s Gate “Livin’ in Hysteria”, ο συγγραφέας αναλύει ότι απεικονίζει τον Σατανά που αναπαύεται, έχοντας καθυποτάξει πλήρως τη νέα γενιά και το αύριο του κόσμου.

Το βιβλίο βέβαια δεν παραλείπει να αναφέρει και τα υποτιθέμενα μηνύματα που υπάρχουν στην αντίστροφη πλευρά των δίσκων (σσ. Προφανώς ο τύπος θα είδε το “Trick or Treat” και θα είχε εφιάλτες για κανένα εξάμηνο!). Αναφέρει μηνύματα που υπάρχουν σε δίσκους των Queen, Eagles, Judas Priest, Iron Maiden, Μαρινέλα, Τουρνά, Παπακωνσταντίνου, κ.ά. Δε σας είπε κανείς κύριε Παπαδημητρακόπουλε ότι τα rock και metal συγκροτήματα δε χρειάζεται πλέον να περάσουν υποσυνείδητα μηνύματα, εφόσον ότι θέλουν να πουν το ηχογραφούν από την κανονική πλευρά του δίσκου; Κι εξάλλου αναρωτιέμαι ποιος σώφρων άνθρωπος, εκτός από εσάς, θα έπαιρνε έναν δίσκο για να τον ακούσει από την ανάστροφη και να χαλάσει και τη βελόνα του πικάπ του (που παρεμπιπτόντως ήταν και πανάκριβες).

Αν λοιπόν σας κούρασαν τα βαθιά φιλοσοφικά νοήματα των βιβλίων και θέλετε να διαβάσετε κάτι ελαφρύ που θα σας φτιάξει τη διάθεση, αν σιχαθήκατε το metal και πλέον τη βρίσκετε με Κοινούση, αν αναρωτιόσασταν πάντα γιατί τα εξώφυλλα των rock και metal είναι τόσο περίπλοκα και αισθανόσασταν μειονεκτικά που δεν μπορούσατε να τα αποσυμβολίσετε, το Bloodcult προτείνει: Ο Σατανισμός στη Μουσική Ροκ – το βιβλίο που θα ικανοποιήσει όλες τις προαναφερθείσες απαιτήσεις σας και θα σας χρησιμεύσει ως ασπίδα για να προστατέψετε τη νέα γενιά από τα νύχια του Σατανά!

Δάντης – Θεία Κωμωδία (Εκδόσεις Αιγόκερως)

Πασίγνωστο το έργο αυτό, το οποίο έχει εμπνεύσει από ζωγράφους μέχρι heavy metal συγκροτήματα. Το θέμα του έργου είναι το φανταστικό ταξίδι του συγγραφέα στο βασίλειο των νεκρών, με οδηγό τον επικό ποιητή Βιργίλιο και τη Βεατρίκη. Η ιδέα ενός ταξιδιού στον Άδη και στον Παράδεισο είχε ασφαλώς προηγηθεί στην αρχαιότητα τόσο στον Όμηρο με τον Οδυσσέα όσο και στον Βιργίλιο με τον Αινεία. Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη: Κόλαση, Καθαρτήριο και Παράδεισος. Κάθε μέρος περιλαμβάνει 33 ωδές και μία εισαγωγική. Το έργο αντικατοπτρίζει μεταξύ άλλων πολλές αντιλήψεις της μεσαιωνικής φιλοσοφίας. Στην Κόλαση, η οποία περιγράφεται να έχει κωνοειδή μορφή, ο Δάντης καυτηριάζει όλους τους εγκληματίες και τους πολιτικούς του αντιπάλους εμφανίζοντας τους να βασανίζονται με φρικτό τρόπο. 

Στο Καθαρτήριο, περιγράφει πώς – σύμφωνα με τις μεσαιωνικές αντιλήψεις – γίνεται η κάθαρση της ανθρώπινης ψυχής από τις αμαρτίες της πριν αυτή εισέλθει στον Παράδεισο, όπου γίνονται δεκτοί όλοι οι ενάρετοι άνθρωποι. Τέλος, στον Παράδεισο, ο Δάντης περιγράφει την συνάντησή του με τους Αγίους και τους μεγάλους διανοητές. Η Θεία Κωμωδία αποτελεί επιπλέον σημαντική προσφορά του Δάντη στη διαμόρφωση της ιταλικής γλώσσας. Ουσιαστικά κατάφερε να συνθέσει τα λατινικά, τα οποία ομιλούνταν από τους μορφωμένους και τη φλωρεντιανή διάλεκτο που μιλούσε ο λαός. Η έκδοση που έχω εγώ είναι εμπλουτισμένη με τα καταπληκτικά σχέδια του Gustave Dore και η δουλειά που έχει γίνει στη μετάφραση από τον Κ. Σφήκα είναι αξεπέραστη (Archangel HOFT, σε ευχαριστώ πολύ για το καταπληκτικό αυτό βιβλίο).

Alice K. Turner – Η Ιστορία της Κόλασης (Εκδόσεις Φιλίστωρ)

Πρωτοείδα αυτό το βιβλίο στο ράφι της βιβλιοθήκης του Archangel HOFT, και με ενθουσίασε ο τίτλος του. Πρόκειται για μια μελέτη πάνω στις παραδόσεις των λαών, όσον αφορά τον κάτω κόσμο, την κόλαση και τις θεότητες που τα αντιπροσωπεύουν. Οι μυθολογικές αναφορές και οι θρησκευτικές αντιλήψεις που καταγράφονται στο βιβλίο είναι καταχωρημένες με αλφαβητική σειρά. Το βιβλίο είναι πλούσιο σε οπτικό υλικό (έργα τέχνης, γκραβούρες, φωτογραφίες αρχαιολογικών ευρημάτων), πράγμα που κάνει το διάβασμα πιο ενδιαφέρον. Από την πρώτη ματιά φαίνεται ότι πρόκειται για μια πολύ σοβαρή μελέτη, πράγμα που δε θα το περίμενα από τη συγγραφέα, η οποία είναι αρχισυντάκτρια του λογοτεχνικού τμήματος του περιοδικού Playboy. Χίλια μπράβο στη γυναίκα!!!

Mary Shelley - Frankenstein (Ελληνική Εκδοτική)

Όλοι γνωρίζουν την ιστορία του επιστήμονα Frankenstein και του τέρατος που δημιούργησε, αμφιβάλλω όμως αν έχουν πολλοί διαβάσει το αυθεντικό μυθιστόρημα της Shelley. Η πιο πιστή μεταφορά του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη πιστεύω πως ήταν αυτή του Kenneth Branna με τον Robert de Niro στο ρόλο του τέρατος. Παρ’ όλα αυτά έχει αρκετές διαφοροποιήσεις από το μυθιστόρημα. Το βιβλίο έχει περισσότερο ανθρωπιστική και συναισθηματική βάση, χωρίς να επεκτείνεται σε επιστημονικές λεπτομέρειες, όπως το πώς κατάφερε ο Frankenstein να δημιουργήσει το τέρας. Επιπλέον η Shelley, μέσω μιας μακροσκελούς συζητήσεως μεταξύ του τέρατος και του δημιουργού του, μας εκτυλίσσει την άποψη του τέρατος για την ύπαρξή του και τα συναισθήματα που του προκλήθηκαν από τη θετική και κυρίως αρνητική συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντί του. Ένα άλλο σημείο που η συγγραφέας επιμένει αρκετά είναι η αποκρουστική αντίληψη που σχηματίζει ο Frankenstein για το δημιούργημά του, σε σημείο που μετανιώνει πικρά για τη δίψα του για γνώση και τη διάθεσή του να προστατέψει το ανθρώπινο είδος από το θάνατο. Γι’ αυτό εξάλλου ο δευτερεύων τίτλος του μυθιστορήματος είναι «Ο σύγχρονος Προμηθέας». Όσοι διάβασαν το σχετικό άρθρο για τον Frankenstein της Universal που υπάρχει στην κατηγορία Cinema του συγκεκριμένου blog, θα καταλάβουν ότι οι ασπρόμαυρες αυτές cult ταινίες απέχουν πολύ από το μυθιστόρημα της Shelley.

P. N. Elrod – Bloodlist, The Vampire Files (Bloodstone Audio Books)

Το βιβλίο αυτό είναι ένας συνδυασμός των δυο λογοτεχνικών ειδών που λατρεύω. Μια ιστορία μυστηρίου με gangsters και μαφιόζους περιτριγυρισμένη από ένα πέπλο horror αισθητικής, εφόσον ο πρωταγωνιστής είναι βρυκόλακας. Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη, πράγμα που επιτρέπει στον θεατή να δει τα πράγματα από την οπτική γωνία του βρυκόλακα. Αν το βιβλίο αυτό γυριζόταν σε ταινία θα γινόταν ένα καταπληκτικό φιλμ-νουάρ. Όσον αφορά τα χαρακτηριστικά του βρυκόλακα, έχει όλα τα κλασικά στοιχεία, όπως εξόντωση με τις ηλιαχτίδες και με κάρφωμα παλουκιού στην καρδιά, εξαΰλωση του βρυκόλακα, αθανασία, αιώνια νεότητα. Ένα χαρακτηριστικό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι το σκόρδο δεν προσφέρει προστασία. Η αιτιολογία-απορία του συγγραφέα ήταν πώς είναι δυνατόν κάποιος να χρησιμοποιεί ένα βολβό που μυρίζει άσχημα για να απωθήσει ένα πλάσμα που δεν αναπνέει (εφόσον είναι νεκρό) και συνεπώς δεν μπορεί να μυρίσει.

The Return of the Vampire (1944)

Director: Lew Landers

Cast: Bela Lugosi, Frieda Inescort, Nina Foch

Στα πλαίσια των horror ταινιών που γύρισε η Universal (παρουσιάζονται εκτενώς στην κατηγορία Cinema του blog αυτού) ο Bela Lugosi ενσάρκωσε και άλλους ρόλους εξίσου καλά με αυτόν του βασιλιά των νεκροζώντανων. Σε αυτή την ταινία ενσαρκώνει τον βρυκόλακα Armand Tesla, τον οποίο παλουκώνουν στο πρώτο εικοσάλεπτο της ταινίας. Ο Tesla έρχεται ξανά στη ζωή για να εκδικηθεί αυτούς που τον παλούκωσαν. Το story διαδραματίζεται στην Αγγλία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πράγμα που μας υπενθυμίζει ο σκηνοθέτης με τακτικούς βομβαρδισμούς από τους Γερμανούς. Ως παιδί για τα θελήματα, ο βρυκόλακας χρησιμοποιεί έναν λυκάνθρωπο, τον Αντρέα (!!!). 

Η ταινία διατηρεί και χρησιμοποιεί πολλά από τα διαδεδομένα φολκλορικά στοιχεία που πλαισιώνουν τους βαμπιρικούς μύθους. Έτσι, ο βρυκόλακας δεν έχει είδωλο στον καθρέφτη, δείχνει αποστροφή στους σταυρούς, οι κυνόδοντές του (αν και δεν φαίνονται) αφήνουν τα σημάδια τους στους λαιμούς των θυμάτων του, και οι ηλιαχτίδες και τα παλούκια αποδεικνύονται μοιραία για την ύπαρξή του.

El Ataud del Vampiro (1958)

Director: Fernando Mendez

Cast: Abel Salazar, Ariadna Welter, German Robles

Προφανώς η ταινία El Vampiro ήταν εισπρακτική επιτυχία, καθώς ένα χρόνο μετά βγήκε στις οθόνες η συνέχειά της. Ο τίτλος της σημαίνει «Το Φέρετρο του Βρυκόλακα». Κινείται στα ίδια πλαίσια με την προηγούμενη, αλλά κάπου η ατμόσφαιρα αρχίζει και χάνεται δίνοντας τη θέση της στην επιστήμη. Τι εννοώ με αυτό; Το φέρετρο με το παλουκωμένο σώμα του κόμη Duval αρπάζεται από έναν γιατρό που θέλει να το εξετάσει για να εξηγήσει επιστημονικά τον βαμπιρισμό. 

Έλα όμως που το παλούκι φεύγει από τη θέση του και ο κόμης σηκώνεται από το φέρετρο διψασμένος όσο ποτέ και για αίμα, αλλά και για εκδίκηση εκείνων που τον παλούκωσαν, δηλαδή το γιατρό και τη χαριτωμένη κοπελίτσα του. Η ταινία διαθέτει αρκετά κωμικά στοιχεία αναμειγμένα με γερές δόσεις τρόμου, που προκαλούν ανάμεικτα συναισθήματα στον θεατή.

El Vampiro (1957)

Director: Fernando Mendez

Cast: Abel Salazar, Ariadna Welter, German Robles

Η μεξικανική αυτή παραγωγή δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τους προκατόχους της. Μπορεί να ακούγεται λίγο παράξενη μια βαμπιρική ταινία στα ισπανικά, αλλά η ατμόσφαιρα που αναδύεται από την ταινία είναι καταπληκτική. Ο κόμης Duval είναι ένας βρυκόλακας στα πρότυπα του Δράκουλα που χάραξε ο Bela Lugosi. Μεταμορφώνεται σε νυχτερίδα, περνά μέσα από τοίχους, τρέμει τους σταυρούς και τα παλούκια, και κοιμάται όλη μέρα (χαρακτηριστικό όχι μόνο στους βρυκόλακες του Μεξικού, αλλά και στους κοινούς μεξικανούς θνητούς, αν θυμάστε από τα Λούκυ Λουκ!). 

Οι βρυκόλακες στην ταινία αυτή μοστράρουν συχνά τους μακριούς κυνόδοντές τους, κάτι που λείπει από τις βαμπιρικές ταινίες της Universal. Φυσικά, υπάρχει και ένας γιατρός α λα Van Helsing, ειδήμων στο θέμα των βρυκολάκων που βοηθά τους θνητούς να ξεπαστρέψουν το βρυκόλακα, μόνο που είναι νεαρούλης και φλερτάρει με την πρωταγωνίστρια.

Alone in the Dark

Director: Uwe Boll

Cast: Christian Slater, Tara Reid, Stephen Dorff

Σε αυτό το τεύχος θα παρουσιάσουμε δυο ταινίες που προέρχονται από PC Games. Ενώ οι ταινίες υπάγονται περισσότερο σε action films, τις αναφέρουμε επειδή τα παιχνίδια είχαν μια απίστευτα dark και horror ατμόσφαιρα. Οι παλιοί «κομπιουτεράκηδες» θα θυμούνται τη σειρά adventure “Alone in the Dark”. Προσωπικά είχα παίξει το πρώτο όταν ήμουν πρώτη λυκείου, και με είχε συνεπάρει. Έπρεπε να βρω τρόπο να φύγω από ένα παλιό αρχοντικό χωρίς να με σκοτώσουν κάθε λογής τερατάκια, φαντάσματα και zombies που είχαν κυριεύσει το σπίτι επειδή  ο καθηγητής που έμενε εκεί άνοιξε την πύλη για έναν άλλο κόσμο, αφήνοντας να περάσουν από κει ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Δαίμονες, πεντάλφες και λατινικά κείμενα με μαγικές ρήσεις εμφανίζονταν σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Δυστυχώς η ταινία με απογοήτευσε οικτρά. Το γενικό story δεν απέχει πολύ. Ένας αρχαίος λαός άνοιξε την πύλη χιλιάδες χρόνια πριν. Τώρα ένας αρχαιολόγος προσπαθεί να κάνει το ίδιο. Εμπόδιο στο δρόμο του θα σταθούν οι Christian Slater (που αποτελεί το αποτέλεσμα ενός πειράματος του αρχαιολόγου να διασταυρώσει το ανθρώπινο είδος με τα τέρατα του άλλου κόσμου), η γκόμενά του (πολλοί θα τη θυμάστε από τις ταινίες American Pie και Van Wylder γιατί τέτοιο κοριτσάκι δεν ξεχνιέται εύκολα!) και μια κυβερνητική οργάνωση τύπου F.B.I. που μελετά paranormal φαινόμενα με διοικητή τον Stephen Dorff (ο Deacon Frost της πρώτης ταινίας Blade). Ενώ το casting είναι καλό, οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι μέτριες. Πολύ πιστολίδι και καθόλου dark feeling. Έχει βέβαια καλή μουσική επένδυση στην οποία φιγουράρουν μπάντες της οικογένειας της Nuclear Blast όπως Mnemic, Angelzoom, Deathstars και φυσικά οι Nightwish με το κομμάτι I Wish I Had An Angel, στο video clip του οποίου ενσωματώνονται σκηνές από την ταινία. Η ταινία αυτή καθεαυτή είναι άλλη μια αμερικανικού τύπου, όπου οι «σωτήρες των εθνών», οι ΗΠΑ, σώζουν τον υπόλοιπο κόσμο από το κακό.

Doom

Director: Andrzej Bartkowiak

Cast: The Rock, Carl Urban, Rosamund Pike

Άλλα δυο αγαπημένα παιχνίδια των «κομπιουτεράκηδων» στα μέσα της δεκαετίας του ’90 ήταν τα Doom I & II. Πρόκειται για το δεύτερο 3D παιχνίδι (το πρώτο ήταν το Wolfenstein). Όπως και στα Alone in the Dark, μια πύλη έχει ανοίξει εξαπολύοντας τις στρατιές του Σατανά (Δαίμονες, φαντάσματα και ζόμπι) σε έναν διαστημικό σταθμό, τις οποίες ο παίκτης πρέπει να καταστρέψει χρησιμοποιώντας κάθε λογής όπλα, ακόμα και αλυσοπρίονο. Το ντεκόρ του παιχνιδιού περιλαμβάνει διαμελισμένα πτώματα, φασματικές παρουσίες και ανάστροφες πεντάλφες με τραγοκεφαλές στο κέντρο. Στην τελευταία πίστα του Doom II, το οποίο τιτλοφορείται ως version 1.666, ακούγεται και ένα αντίστροφο μήνυμα, σαν αυτά που υποτίθεται ότι είχαν οι rock και metal δίσκοι. Η ταινία όμως είναι μια μεγάλη απογοήτευση. Το story παραμένει σχεδόν το ίδιο με τη διαφορά ότι σκοτώνουν τερατάκια και ζόμπι, ενώ δεν υπάρχουν κερασφόροι δαίμονες όπως στο παιχνίδι. Τα σατανιστικά σύμβολα έχουν απομακρυνθεί και οι πρωταγωνιστές δεν κάνουν τίποτα άλλο σε όλη την ταινία από το να προχωράνε από δωμάτιο σε δωμάτιο, να πυροβολούν και να τσακώνονται. Πιο ανούσια μεταφορά παιχνιδιού σε ταινία δεν έχω ξαναδεί. Σα δεν πήγα να το δω στο σινεμά και να κλαίω ακόμα τα λεφτά μου!

Βαμπίρ, Οι σκοτεινές διηγήσεις (Terra Nova)

Είναι ένας συλλογικός τόμος της σειράς «Φανταστική Βιβλιοθήκη» που επιμελείται η γνωστή ομάδα των εκδόσεων «Αρχέτυπο». Τον τόμο αυτό προλογίζει ο Παντελής Γιαννουλάκης κάνοντας μια εισαγωγή στη βαμπιρική λογοτεχνία, παραθέτοντας παράλληλα χρησιμότατες πληροφορίες για το κάθε διήγημα. Τα 14 διηγήματα που περιλαμβάνονται είναι τα εξής: Ο Βρυκόλακας, Ύαινες, Ο Μυστηριώδης Ξένος, Βάρνεϋ ο Βάμπιρας, Μην Ξυπνάς τους Νεκρούς, Ραντεβού στο Αβερουάν, Αποκαλύψεις σε Μαύρο Φόντο, Αυτοί που Τρώνε το Διάστημα, Οι Νυχτερίδες της Τρέλας, Τόπος Συνάντησης, Πεινασμένος για Αγάπη, ο Γιος του Αίματος, Ο Πύργος των Βάντενμπεργκ, Πέρα από το Ποτάμι. Η συλλογή των διηγημάτων αυτών δεν πρέπει να λείπει από τη βιβλιοθήκη κάποιου που ενδιαφέρεται για τις διαφορετικές απεικονίσεις του βρυκόλακα στη λογοτεχνία διαμέσου των αιώνων.

I. Caldwell & D. Thomason – Ο Κανόνας των Τεσσάρων (Λιβάνη)

Το βιβλίο αυτό θα συναρπάσει τους λάτρεις των έργων τέχνης και λογοτεχνίας, τα οποία χάθηκαν μέσα στους αιώνες λόγω του σκοταδισμού. Το θέμα του μυθιστορήματος στροβιλίζεται γύρω από την καταστροφή τέτοιων έργων από οπαδούς του θρησκευτικού φανατισμού στη Φλωρεντία της Αναγέννησης. Η διαμάχη φανατικών και ουμανιστών δίνει την ευκαιρία στους συγγραφείς του βιβλίου αυτού να πλάσουν μια ιστορία στη σύγχρονη εποχή, η οποία περιγράφει τις περιπέτειες στις οποίες μπλέκονται 4 φοιτητές που μελετούν ένα χειρόγραφο της Αναγέννησης. Αναλύοντας το κωδικοποιημένο χειρόγραφο, έρχονται αντιμέτωποι με συγκλονιστικές ανακαλύψεις, και μπλέκονται σε επικίνδυνες περιπέτειες. Μπορεί η ιστορία να είναι φανταστική, ωστόσο αρκετά από τα ιστορικά στοιχεία που παραθέτονται στο βιβλίο είναι πραγματικά, καθώς και το χειρόγραφο γύρω από το οποίο εκτυλίσσεται το μυθιστόρημα, που έχει τίτλο Hypnerotomachia Poliphili – Υπνερωτομαχία Πολυφίλου.

Α. Rice – Συνέντευξη με έναν Βρυκόλακα (Bell)

Πιστεύω ότι όποιος διαβάζει το Bloodcult σίγουρα θα έχει δει και την ταινία “Interview with a Vampire”, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Anne Rice. Το δικό μου αντίτυπο δεν είναι από κανένα σοβαρό εκδοτικό οίκο και το αγόρασα μόλις ένα χιλιάρικο (συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ) την παλιά καλή εποχή των δραχμών. Και όμως το βιβλίο περιέχει την ακριβή μετάφραση του πρωτοτύπου. Εάν πάθατε την πλάκα σας με την ταινία, πού να διαβάσετε και το βιβλίο. Κατά πρώτον περιέχει αποσπάσματα που δεν έχουν μεταφερθεί στην ταινία (φαντάσου να υπήρχαν στο DVD ως κομμένες σκηνές!). Έπειτα, οι νοηματικές φράσεις του βιβλίου αναδύουν μια μαγευτική ατμόσφαιρα που κανένας σκηνοθέτης δε μπορεί να αποτυπώσει στο κινηματογραφικό πανί. Τέλος, η σχέση του Louis με την Claudia δεν είναι τόσο αθώα όσο παρουσιάζεται στην ταινία, ως σχέση πατέρα-παιδιού, αλλά υπονοείται μια σχέση ερωτικών συντρόφων (για όσους θα σπεύσουν να βροντοφωνάξουν παιδεραστία, να θυμίσουμε ότι η Claudia δεν ήταν κανένα παιδάκι, αλλά μια βρυκόλακας με αρκετές δεκαετίες στην πλάτη της, άσχετα αν ο Lestat προσπαθούσε να τη διατηρήσει με μυαλό παιδιού).

L.K. Hamilton – Το Γελαστό Πτώμα (Οξύ)

Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο της δημοφιλούς σειράς μυθιστορημάτων της Hamilton με ηρωίδα τη βαμπιροφόνισσα Anita Blake. Δεν θα μιλήσω γενικά για τη σειρά καθώς ο συνάδελφος Archangel HOFT έχει κάνει εκτενή παρουσίαση του έργου της συγγραφέως σε προηγούμενο τεύχος. Στο story του συγκεκριμένου βιβλίου είναι περιορισμένες οι εμφανίσεις των βρυκολάκων και η Anita μπλέκεται σε ιστορίες με ιέρειες voodoo και zombies. Αποδίδει ένα σκοτεινό feeling αλλά προσωπικά θα περίμενα περισσότερες αναφορές σε κυνόδοντες και παλουκώματα.

A. Benson – Η Έβδομη Μάστιγα (Λιβάνη)

Ενδιαφέρον μυθιστόρημα, κυρίως σε όσους αρέσουν τα σενάρια καταστροφής με ιούς. Το βιβλίο ξεδιπλώνει παράλληλα δυο ιστορίες, μια στη σύγχρονη εποχή και μια στα μέσα του 14ου αιώνα μ.Χ., με κοινό σημείο το φονικότερο βακτήριο που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη, το βακτήριο της βουβωνικής πανώλης. Είναι ένα από εκείνα τα βιβλία που δε σε κάνουνε να βαρεθείς, αλλά όταν το τελειώσεις σου δίνουν την αίσθηση ότι δεν έμεινες απόλυτα ικανοποιημένος γιατί θα περίμενες κάτι παραπάνω.

D. Wright - Τα Βαμπίρ και ο Βαμπιρισμός (Ελάτη)

Πιο «κιτς» εξώφυλλο δεν έχω ξαναδεί. Ίσως βέβαια ο Sinister Divine, που ασχολείται περισσότερο με την τέχνη από μένα, να το αποκαλούσε «σουρεάλ» (σ.σ. Sinister Divine: Μπα, συνάδελφε, για γέλια είναι. Η νυχτερίδα που εικονίζεται στο εξώφυλλο είναι σε φάση Leslie Nielsen στο «Δράκουλας, νεκρός και μ’ αρέσει»). Πάντως το βιβλίο είναι αξιολογότατο για την εποχή που γράφτηκε (1914) και είμαι σίγουρος ότι η συντακτική ομάδα των εκδόσεων Αρχέτυπο το είχε υπόψη της όταν έγραφε το βιβλίο «Βρυκόλακες». Πρόκειται για μια καταγραφή παραδόσεων και «περιστατικών» που αφορούν τους βρυκόλακες ως πλάσματα και το βαμπιρισμό ως πρακτική. Πιθανότατα αυτός είναι και ο λόγος που το βιβλίο είναι χωρισμένο σε κεφάλαια ανά περιοχές και χρονολογική σειρά ανάλογα με τους πολιτισμούς που αναφέρονται. Έτσι, καλύπτει τους αρχαίους πολιτισμούς των Βαβυλωνίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων, επεκτείνεται στις χώρες τις δυτικής και κεντρικής Ευρώπης, και καταλήγει στις Βαλκανικές χώρες. Πρόσθετα θέματα που θίγονται στο βιβλίο είναι ο εξορκισμός, τα ζωντανά βαμπίρ (όχι οι νεκροζώντανοι) και τα βαμπίρ στη λογοτεχνία, μέχρι φυσικά το 1914 που γράφτηκε το βιβλίο (μέχρι το 2006 έχει πολύ αίμα ακόμα κύριε Wright!!!)

R. Matheson - Ζωντανός Θρύλος (Οξύ-Κόλαση)

Είναι ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα που διαβάζεται πολύ εύκολα, τόσο επειδή είναι σχετικά μικρό, όσο και επειδή είναι τρομερά ενδιαφέρον. Διηγείται ένα μέρος της ζωής του τελευταίου ανθρώπου στη Γη, ή μάλλον, του τελευταίου ζωντανού ανθρώπου στη Γη, καθώς όλοι οι υπόλοιποι είναι βρυκόλακες. Ο συγγραφέας αποτυπώνει τις καθημερινές ανησυχίες και προσπάθειες επιβίωσης που φαντάζεται ότι θα απασχολούσαν έναν άνθρωπο της σύγχρονης εποχής που θα βρισκόταν σε αυτή τη θέση. Αντιμετωπίζει το βαμπιρισμό ως μια ίωση που εξαπλώθηκε ραγδαία μεταλλάσσοντας τους ανθρώπους σε βρυκόλακες. Είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα η βαμπιρική φιλοσοφία που ξεδιπλώνει ο συγγραφέας στα μάτια του αναγνώστη, και ίσως είναι η πρώτη φορά που αντιμετωπίζεται ως ασθένεια, με συμπτώματα και θεραπεία, σε σύγχρονα ιατρικά δεδομένα. Το βιβλίο του Matheson μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με πρωταγωνιστή τον Vincent Price στο ρόλο του τελευταίου ζωντανού ανθρώπου (εντελώς παράδοξο αν σκεφτεί κανείς ότι πάντα έπαιζε το ρόλο του βρυκόλακα σε βαμπιροταινίες, και εδώ που είναι τίγκα στους βρυκόλακες υποδύεται τον άνθρωπο).

D. Brown - Κώδικας Da Vinci (Λιβάνη)

Εν όψει του σάλου που δημιουργήθηκε με την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου αυτού αποφάσισα να κάνω μια αναφορά στο μυθιστόρημα αυτό. Πρόκειται για το βιβλίο που έγραψε ο Dan Brown μετά το Illuminati. Μέσα στις 600 σελίδες του ανακαλύπτουμε άλλη μια περιπέτεια του καθηγητή Robert Langdon, που αυτή τη φορά διαδραματίζεται στη Γαλλία και την Αγγλία. Δε θέλω να δώσω πολλά στοιχεία σε κάποιον που έχει σκοπό να το διαβάσει, για να μην του χαλάσω την αίσθηση, απλά θα πω ότι στην πλοκή ο Brown ρίχνει πάλι παλιές αδελφότητες, γρίφους, το Άγιο Δισκοπότηρο και τα έργα του Leonardo Da Vinci σε ένα ανελέητο κυνηγητό «θησαυρού». Στη διάρκεια του βιβλίου ο αναγνώστης θα έχει την ευκαιρία να συναντήσει ερωτήματα θρησκευτικού περιεχομένου, που πιθανόν απασχολούν και τον ίδιο, να προσεγγίζονται από το πρίσμα του πρωταγωνιστή Langdon (καθηγητής θρησκευτικής εικονολογίας και ιστορίας της τέχνης στο Χάρβαρντ). Πιθανότατα οι προβληματισμοί και οι απαντήσεις τους από τον πρωταγωνιστή να είναι οι κεκαλυμμένοι προβληματισμοί του συγγραφέα.

B. Aldiss - Φρανκενστάιν Λυόμενος (Αίολος)

Παρά τον τίτλο του βιβλίου, το είδος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας. Αντίθετα από τις προσδοκίες μου για ένα horror βιβλίο, βάσει των οποίων το αγόρασα εξάλλου, με καθήλωσε καθώς πραγματεύεται ένα από τα αγαπημένα μου θέματα: το ταξίδι στο χρόνο. Ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου είναι ο Τζόζεφ Μπόντενλαντ, ο οποίος κατά λάθος γυρνάει στο παρελθόν την εποχή του Victor Frankenstein. Το παράδοξο είναι ότι στην ίδια περίπου εποχή συνυπάρχει και η Mary Shelley, η συγγραφέας του Frankenstein. Ο ήρωας γνωρίζεται όχι μόνο με την οικογένεια του Victor και το τρομερό τερατούργημά του, αλλά και με την παρέα της Shelley, δηλαδή τον Λόρδο Βύρωνα και τον John Polidori. Η πλοκή είναι απλά ενδιαφέρουσα και οι εξηγήσεις που δίνει το βιβλίο για τα χρονικά ταξίδια δεν είναι ικανοποιητικές.  

B. Aldiss - Δράκουλας Λυόμενος (Αίολος)

Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο του Aldiss, με κεντρικό χαρακτήρα τον Τζόζεφ Μπόντενλαντ να πραγματοποιεί άλλο ένα ταξίδι στο χρόνο συναντώντας όχι μόνο τον Δράκουλα, αλλά και τον συγγραφέα Bram Stoker, τον οποίο παρουσιάζει ως κυνηγό βρυκολάκων. Το υλικό φαίνεται περισσότερο επεξεργασμένο αυτή τη φορά και η πλοκή είναι πολύ περισσότερο ενδιαφέρουσα. Ο συγγραφέας δίνει πολύ καλές εξηγήσεις, ρίχνοντας φως στα χρονικά παράδοξα που προκύπτουν αναπόφευκτα, όταν κάποιος πραγματεύεται το ταξίδι στο χρόνο. Επιπλέον, ενδιαφέρον προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζει τις διαφορετικές χρονολογικές περιόδους στις οποίες ταξιδεύει ο κεντρικός του χαρακτήρας, και η άποψή του για τους βρυκόλακες, την οποία περνάει μέσα από το βιβλίο του.