The Legend of Cain (Part II)

The Eternal Curse

¨Άβελ και Κάιν¨

(από τα ¨Άνθη του Κακού¨-Charles Baudelaire-Παρίσι, 1857)

Φυλή του Άβελ, κοιμήσου, πιες και φάγε, ο Θεός με ευγένεια σου χαμογελά.

Φυλή του Κάιν, μες στο βούρκο σου έρπε και άθλια πέθανε.

Φυλή του Άβελ, η θυσία σου κολακεύει τη μύτη των Σεραφείμ!

Φυλή του Κάιν, το μαρτύριο σου θα έχει ποτέ τελειωμό;

Φυλή του Άβελ, τις σπορές σου φρόντιζε και το κοπάδι σου ν’ αυξάνεται και πληθαίνει.

Φυλή του Κάιν, τα σωθικά σου ουρλιάζουν απ’ την πείνα σαν γέρου σκύλου.

Φυλή του Άβελ, ζέστανε την κοιλιά σου στην προγονική σου εστία.

Φυλή του Κάιν μες στη σπηλιά σου τρέμε απ’ το κρύο, φτωχό τσακάλι!

Φυλή του Άβελ, αγάπα και πληθύνσου!

Το χρυσάφι σου και αυτό γεννάει.

Φυλή του Κάιν, καρδιά που πυρπολείται, προφυλάξου απ’ αυτές τις άπληστες ορέξεις.

Φυλή του Άβελ, μεγαλώνεις και νέμεσαι σαν τους κοριούς στις σανίδες!

Φυλή του Κάιν, πάνω στις άδειες στράτες σέρνε τους δικούς σου στις αγωνίες.

Α! Φυλή του Άβελ, το κουφάρι σου θα λιπάνει τη μυρωμένη γη!

Φυλή του Κάιν, το έργο σου ατελείωτο έμεινε!

Φυλή του Άβελ, να η ντροπή σου: το σίδερο νικήθηκε απ’ το παλούκι!

Φυλή του Κάιν, ανέβα στον ουρανό και ρίξε στη γη το Θεό![1]

Cain (Part III) – The Curse Of Mankind

Ο πρώτος αμαρτωλός ο πρώτος δολοφόνος, ο πρώτος βρικόλακας και ο πρώτος άνθρωπος που αρνήθηκε τον θεό.

Αυτή η φυσιογνωμία υπήρξε; Ή απλώς ήταν άλλο ένα δημιούργημα της ανθρώπινης νοημοσύνης των μεγάλων και έξυπνων για να υποτάξουν το λαό σε ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, να τον ελέγχουν ευκολότερα για να είναι τελικά αυτοί οι ευνοημένοι; Ο ΦΟΒΟΣ δαμάζει τα πλήθη. Το σίγουρο είναι ένα, «δεν ξέρουμε απόλυτα τίποτα» και πόσο μάλλον όταν ασχολούμαστε με θέματα τα οποία έχουν ειπωθεί πριν από δυο χιλιάδες χρόνια και βάλε. Αυτό που θα διαβάσετε είναι απλώς μια μικρή αναφορά στις διάφορες μορφές και ρόλους που του δόθηκαν διαμέσου των αιώνων.

Vampire Anthems

 Το παρόν άρθρο πραγματεύεται τη βαμπιρική εικόνα, όπως φαίνεται από τρεις σύγχρονους συγγραφείς. Παρουσιάζονται οι απόψεις τους, όπως φαίνονται μέσα από τα έργα τους, για το μοντέλο του βρυκόλακα και της κοινωνίας που ζουν.

The Phantom of the Opera

''The Opera Ghost really existed. He was not, as was long believed, a creature of the imagination of the artists, the superstition of the managers, or the absurd and impressionable brains of the young ladies of the ballet, their mothers, the box-keepers, the cloak-room attendants, or the concierge. No, he existed in flesh and blood, though he assumed all the outward characteristics of a real phantom, that is to say, of a ghost''

(Gaston Leroux)

Yves Bonnefoy - Οι τάφοι της Ραβέννας

Κάτι σαν πέπλο απλώνεται πάνω τους, που απαλύνει και νοθεύει την επαφή με τον θάνατο. Πέπλο αληθινό, σαν φύλλωμα πάνω στους τάφους, που με το θρόισμα του αποδιώχνει τις δυνατές φωνές. Μπορούμε να το αγγίξουμε στη Ραβέννα, πάνω στους πιο αληθινούς νεκρούς που σκέπασε ποτέ ο χρόνος.

John Milton – Paradise Lost

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα…

Ο John Milton (1608-1674) γεννήθηκε στο Κέιμπριτζ από γονείς προτεστάντες. Η ευγενική σεμνότητα που τον χαρακτήριζε, σε συνδυασμό με την αναμφισβήτητα ωραία του εμφάνιση, του χάρισαν το παρατσούκλι «η Κυρία» στους κύκλους της πόλης του. Η οικογένεια του τον θεωρούσε κατάλληλο για να γίνει κληρικός, μα ο ίδιος φαίνεται, είχε διαφορετικά σχέδια, Κατά την διάρκεια της φοίτησης του στο Πανεπιστήμιο (εφτά χρόνια) έγραψε αρκετά ποιήματα (ανάμεσα στα οποία και τα “L’Allegro” και “II Penroso”) τα οποία του πρόσφεραν διπλό όφελος. Από την μία κέρδισε μια τοπική φήμη, και συγχρόνως την αυτοπεποίθηση που του χρειαζόταν στην αφετηρία της λογοτεχνικής του σταδιοδρομίας. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ιταλία, και για είκοσι χρόνια έγραφε φυλλάδια υπέρ της ανεξιθρησκίας. Παντρεύτηκε τρεις φορές, απέκτησε τρεις κόρες, και έχασε σταδιακά το φως του. Το 1652 τυφλώθηκε εντελώς, πριν ακόμα αρχίσει να γράφει το Paradise Lost. Το μεγάλο έπος που πάντα ονειρευόταν να συνθέσει. Η τύφλωση του αυτή ήταν μάλλον και ο λόγος για τον οποίο γλίτωσε τον απαγχονισμό.

Giselle – Suicidal Virgins

"A Gothic Romance,

The Tragedy's Dance.

The Lost Lovers Death,

by the Day's last Breath..."

Το "Giselle" , είναι ένα από τα γνωστότερα έργα του Γκοτιέ, καθώς και ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του κινήματος του Ρομαντισμού. Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο, του οποίου η παράσταση είμαι σίγουρος πως θα ενδιέφερε πολλούς από εσάς. Για τον λόγο αυτό, σας παραθέτω την υπόθεση του έργου εν συντομία...

Albert Camus – La Peste

«Ένας βολικός τρόπος για να κάνεις την γνωριμία μιας πόλης, είναι να μάθεις πώς δουλεύουν οι άνθρωποί της, πώς ερωτεύονται και πώς πεθαίνουν.»

Το μυθιστόρημα Η Πανούκλα του Αλμπέρ Καμύ είναι η περιγραφή μιας μικρής επαρχιακής πόλης στην Αλγερία, που βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας. Μόνο που ο εχθρός είναι ύπουλος, αόρατος και φαντάζει ανίκητος. Ο εχθρός της πόλης του Οράν είναι ο ίδιος ο Θάνατος. Ο Θάνατος, που εδώ φορά την μάσκα της πανούκλας. «Ο τρόμος μου απέναντι στον θάνατο απορρέει από την ακόρεστη δίψα μου για την ζωή.»

The Legend of Cain (Part I)

“Cain: Oh father, my great father why hast thou cursed me so?

Have I not done what thou asked for?

To the shadowed woods I cannot go.”

ANCIENT

Θυμάμαι μια φράση του Βικτωριανού Matthew Arnold, ο οποίος έλεγε πως η θρησκεία θα μπορούσε ν’ αντικατασταθεί από τη λογοτεχνία ως πηγή έμπνευσης και πνευματικής αναζωογόνησης. Άλλωστε, λογοτεχνία και θεολογία έχουν κοινούς τόπους, τα γραπτά των εκάστοτε θρησκειών, στα οποία γίνεται κριτική για τη λογοτεχνική τους αξία. Έτσι, λοιπόν, δεν είναι λίγοι εκείνοι από τους ανθρώπους των γραμμάτων, οι οποίοι εκστασιάζονται αντικρίζοντας τη Βίβλο «ως η λογοτ εχνία» ή τη Βίβλο «ως το ευγενέστερο μνημείο της αγγλικής πρόζας», όπως αναφέρει και ο T.S. Eliot, ο οποίος πιστεύει πως όλοι αυτοί θαυμάζουν τη Βίβλο απλώς και μόνο ως ένα μνημείο πάνω στον τάφο του Χριστιανισμού. Στόχος μου, όμως, σ’ αυτό το άρθρο, δεν είναι να κάνω κριτική στη Βίβλο, ούτε διάκριση ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα. Άσχετα με τα προσωπικά «πιστεύω» των ανθρώπων, η ιστορία του Κάιν παραμένει μέσα στους αιώνες εξίσου γοητευτική, γεμάτη μυστήριο και τραγικότητα, ενώ και οι ερμηνείες που επιδέχεται είναι ποικίλες. Η ιστορία αυτή, γνωστή λίγο πολύ σε όλους, θα την δούμε εδώ, μέσα από το πρίσμα κάποιων καλλιτεχνών, οι οποίοι χρησιμοποίησαν το βασικό μύθο του Κάιν και του Άβελ.

S. T. Coleridge (1772-1834)

Και μες απ’ τις μάζες του χιονιού,

Που ο άνεμος έσπρωχνε,

Οι κάτασπροι έστελναν όγκοι,

Μια λαμπεράδα καταθλιπτική:

Ούτε μορφές ανθρώπων, ούτε ζώα αναγνωρίζαμε

Ο πάγος παντού.

(απόσπασμα -The Rime of the Ancient Mariner)

Ο S. T. Coleridge, γιος ιεροκήρυκα, υπήρξε ποιητής, φιλόσοφος, θεατρικός συγγραφέας, ενώ παράλληλα έδινε διαλέξεις. Οι ιδέες του που εκφράστηκαν μέσα από ποιητικές φόρμες όσο και φιλοσοφικές, στιγμάτισαν την ποίηση, την αισθητική και τη φιλοσοφία.

Charles Baudelaire (1821-1867) - Les Fleurs Du Mal

Ο Βρικόλακας

(μετάφραση: Γ. Σημηριώτης)

“Καθώς οι δαίμονες με τ’ άγριο μάτι, θα σου ξανάρθω σιγά στο κρεβάτι,

Και θα γλιστρήσω κοντά σου αχνός, σαν τα φαντάσματα της νυκτός,

Ξανά θα σου δώσω μελαχρινή μου, σαν το φεγγάρι ψυχρό το φιλί μου,

Και χάδια τέτοια σαν του φιδιού, που σέρνεται πλάι σε τάφο νεκρού,

Και μόλις φέξει η αυγή η πελιδνή, τη θέση μου θα βρεις εκεί αδειανή,

Και κρύα ώσπου να ‘ρθει πάλι το βράδυ, όπως μ’ αγκαλιές και χάδι,

Στη νιότη σου και στη ζωή σου εδώ, θα βασιλέψω με τη φρίκη εγώ!”

Η φλεγόμενη, μα συνάμα τόσο αινιγματική εκείνη σκιά, που σέρνεται πίσω από την ζωή του Baudelaire δεν είναι κάτι καθόλου ξένο σε όλους εμάς. Είναι η ίδια η σκιά της ανθρώπινης μοίρας, τόσο καθημερινά σπαρακτικής, προϊόν τόσο της αθλιότητας όσο και της πνευματικότητας που μας περιβάλλουν.

Stephen King - Ο Άρχοντας του Τρόμου

Καιρό μετά από το ατύχημά του, ο άρχοντας των θρίλερ είναι και πάλι εδώ. Αυτή τη φορά στοιχειώνει τις οθόνες των υπολογιστών μας, εξαρτημένος τώρα από την τέχνη, όπως πριν από το αλκοόλ και την κοκαΐνη. Η Μοίρα έγραψε ένα σκληρό σενάριο για τον Κινγκ: ένα ατύχημα, που όμως έγινε πηγή έμπνευσης για τον 52χρονο συγγραφέα. Ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα στο οποίο παραλίγο να χάσει τη ζωή του.

Από την Christabel στο Underworld: Δυο αιώνες λογοτεχνικής και κινηματογραφικής παρουσίας

Στη συζήτηση αυτή ρίχνουμε μια ματιά στις διαφορετικές μορφές της βαμπιρικής φιγούρας με αφορμή την ταινία “Underworld”, η οποία αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα της εξέλιξης αυτής. (Προειδοποίηση: Στο τέλος της ανάγνωσής σας υπάρχει περίπτωση να πείτε: “Αηδίες! Ο βρυκόλακας δεν είναι μια σύνθετη κοινωνικό-σεξουαλικό-ψυχαναλυτική συμβολική μορφή που αντικατοπτρίζει εμάς. Είναι ένα υπέροχο απέθαντο πλάσμα που πίνει αίμα, ρίχνει ξύλο και σκοτώνει. Αυτά!” Μην ανησυχήσετε. Λέγεται “άρνηση”! Αστειεύομαι. Ο καθένας μας διαλέγει τον βρυκόλακα που του ταιριάζει.)

Bram Stoker' Dracula - Μια γενική θεώρηση στη σκοτεινή νουβέλα και τον συγγραφέα της

Έχουμε κλείσει χρόνια κυκλοφορίας του περιοδικού Bloodcult και δεν είχαμε ενσωματώσει στην ύλη του ένα βιβλίο που όλοι έχουμε διαβάσει. Μιλάω για το μυθιστόρημα του Bram Stoker, του οποίου ο αντιήρωας έχει γίνει αγαπημένος χαρακτήρας σε πολλές horror ταινίες του 20^ού αιώνα. Πρόκειται για τον βασιλιά των βρυκολάκων, τον Δράκουλα, που είναι και ο τίτλος του εν λόγω βιβλίου. Η απουσία ενός τέτοιου άρθρου σίγουρα δεν οφείλεται στην έλλειψη ενδιαφέροντος από την πλευρά των συντακτών. Προσωπικά, το αποδίδω στην προσπάθεια του περιοδικού να μην ασχολείται με τετριμμένα θέματα, πιστεύω όμως ότι όσο πολυσυζητημένο κι αν είναι ένα θέμα, πάντα υπάρχουν πτυχές του που αξίζει να σημειωθούν.

De Sade

Αναμφισβήτητα πρόκειται να παρουσιάζουμε κατά καιρούς ανθρώπους της τέχνης που δημιούργησαν μέσα στο σκότος της πιο θλιβερής νύχτας, έργα-σταθμούς για το ανθρώπινο πνεύμα. Ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ είναι ένας από αυτούς. Το έργο που μας κληροδότησε σπουδαίο, μα η υποδοχή που του επιφύλαξε η πλήρως ''πολιτισμένη'' κοινωνία μας, αγγίζει τα όρια της ολοκληρωτικής απαγόρευσης. Ευτυχώς με την βοήθεια κάποιων σπουδαίων αντρών, οι οποίοι ήταν σε θέση να κατανοήσουν τα όσα πρέσβευε ο Ντε Σαντ, το έργο του δεν καταδικάστηκε στην αφάνεια.