Hostel

Πρόκειται για μια ταινία που παρουσιάζει ένα βασίλειο διαστροφής, πόνου και αίματος. Πώς θα σας φαινόταν αν κάποιος σας πλησίαζε και σας έλεγε πως υπάρχει ένα μέρος με τα πιο όμορφα κορίτσια του κόσμου, έτοιμα να πραγματοποιήσουν κάθε σας επιθυμία; Πειρασμός. Εδώ τα κορίτσια λειτουργούν σαν σύγχρονες Σειρήνες, που θέλουν να σας αποπλανήσουν και να σας μπλέξουν σε ένα θανάσιμο ιστό. Στο βασίλειο του πόνου. Εκεί που κάθε διαστροφή γίνεται πραγματικότητα. Αρκεί να μην είστε από τη μεριά του θύματος. Η βιαιότητα υπάρχει άφθονη σ’ αυτή την ταινία, που σταδιακά σε κερδίζει, όπως επίσης και το αίσθημα της παρακμής. Δεν περίμενα καμιά κακή εκδοχή του Ταραντίνο, αντίθετα πιστεύω πως ο άνθρωπος αυτός θα μπορούσε να την είχε απογειώσει την ταινία. Ασφαλώς έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στη φωτογραφία, καθώς σε κάνει πραγματικά να βιώσεις την παρακμή σε όλο της το μεγαλείο, με σημείο αναφοράς πιο underground και «βρώμικες» παραγωγές θρίλερ, και όχι τόσο τις καλογυαλισμένες εκδοχές τους. Σε καμία περίπτωση όμως ο Ταραντίνο δεν μένει εκεί, σε μια ανούσια αναπαραγωγή βίας. Όλα έχουν λόγο ύπαρξης. Αν διαφωνείτε και αηδιάζετε με τη θεματολογία της ταινίας, τότε πολύ απλά εθελοτυφλείτε. Ρίξτε μια ματιά γύρω σας. Η ανθρώπινη διαστροφή σε όλο της το μεγαλείο είναι παρούσα σε ποικίλες πτυχές της ζωής μας. Γύρω μας, κοντά μας, στη διπλανή μας πόρτα. Όταν όμως δεν μας αγγίζει άμεσα, τότε γινόμαστε θεατές αυτών των εγκλημάτων με ένα τρόπο κινηματογραφικό. Λες και πρόκειται για ταινίες, σαν αυτή του Ταραντίνο. Λάθος. Η πραγματικότητα δυστυχώς είναι πιο βίαιη και κτηνώδης, ακόμη και από το σενάριο του Hostel…

The Descent

Δεν θυμάμαι πόσο καιρό είχα να δω κόσμο να πετάγεται από το κάθισμά του στον κινηματογράφο λόγω φόβου! Έχει γίνει τρομερή δουλειά σε όλα τα επίπεδα και δεν βρήκα ούτε ένα ψεγάδι στην ταινία. Με κάλυψε απόλυτα και ήταν από τις λίγες φορές που δεν μπορούσα να φανταστώ πως κάτι θα μπορούσε να είχε γυριστεί καλύτερα. Ακόμη και αν δε σας ενθουσιάζει πολύ το σενάριο, μπείτε στη διαδικασία να το δείτε. Τι λέει το σενάριο: Ένα χρόνο μετά από ένα τραγικό δυστύχημα, μια γυναικεία παρέα που λατρεύει την περιπέτεια και τα extreme sports, αποφασίζει να εξερευνήσει μια σπηλιά. Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα ήθελαν και από μια κατολίσθηση φράζεται η έξοδος. Ξεκινάνε λοιπόν να ψάχνουν για τρόπο διαφυγής, όμως συνειδητοποιούν ότι δεν είναι μόνες τους! Κάτι κακό υπάρχει εκεί κάτω και μάλιστα με τη μορφή ανθρωπόμορφων τεράτων. Σαν τεράστια Γκόλουμ με άκρως κανιβαλλιστικές διαθέσεις! Το αίμα ρέει άφθονο και τα κορίτσια προσπαθούν με κάθε μέσο να γλιτώσουν απ’ τα δόντια τους. Δε νομίζω ότι μπορεί να δικαιολογηθεί καλύτερα η ύπαρξη αυτών των πλασμάτων, παρά μόνο σ’ αυτό το περιβάλλον, κάτι σαν ξεχασμένο είδος που έχει προσαρμοστεί στις συνθήκες της σπηλιάς. Βέβαια, δεν λείπουν και μηνύματα που περνά ο σκηνοθέτης σχετικά με τη δομή της κοινωνίας μας και τις ανθρώπινες σχέσεις.

Levres de Sang (Lips of Blood)

Είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες βαμπιρικές ταινίες της δεκαετίας του ’70, από τον παρανοϊκό Γάλλο σκηνοθέτη Jean Rolan. Την ταινία αυτή ξέθαψε (ποιός άλλος;) η Salvation και μάλιστα πρόκειται για ειδικά επεξεργασμένη κόπια από το αυθεντικό αρνητικό της ταινίας. Μάλιστα ο Rolan, γνωρίζοντας καλά πως σε αντίθεση με τους πρωταγωνιστές των ταινιών του, δεν πρόκειται να ζήσει για πάντα, άφησε όλα τα δικαιώματα των ταινιών του στην Salvation, οπότε αναμένονται πολλές επανακυκλοφορίες και ειδικές εκδόσεις. Σχετικά με τα χαρακτηριστικά της ταινίας, να πούμε ότι πρόκειται για έγχρωμη ταινία, κυκλοφόρησε το 1975 και διαρκεί 82 λεπτά. Ημίγυμνα τα θηλυκά βαμπίρ ξεχύνονται στους δρόμους του Παρισιού προς αναζήτηση φρέσκου αίματος. Ακολουθήστε τα, ασυζητητί...

Circus of Fear

Ο σκηνοθέτης του “Horror Hotel” βασίστηκε για την ταινία του αυτή στη νουβέλα μυστηρίου του Edgar Wallace, σύμφωνα με την οποία μια σειρά από δολοφονίες και ληστείες φαίνεται να σχετίζεται με τον περιοδεύων θίασο ενός τσίρκου. Οι υποψίες βαραίνουν πολλούς και οι κατηγορίες εκτοξεύονται από κάθε πλευρά. Εντύπωση κάνει η πρωτοτυπία στον ρόλο που υποδύεται ο Christopher Lee, καθώς υποδύεται ένα θηριοδαμαστή λιονταριών, ο οποίος εξαιτίας ενός φριχτού ατυχήματος κυκλοφορεί φορώντας μάσκα που καλύπτει όλο του το πρόσωπο και δεν την βγάζει παρά προς το τέλος της ταινίας. Πολύ καλός στον ρόλο του επίσης και ο Klaus Kinski. Γενικά, πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία μυστηρίου, σε έγχρωμη μορφή, διάρκειας 92 λεπτών (ύστερα από την προσθήκη σχεδόν μισής ώρας που είχε κοπεί από την αρχική προβολή της ταινίας στην Αμερική). Μην παρασυρθείτε από την συμμετοχή του Christopher Lee και περιμένετε να τον δείτε ως Κόμη με κυνόδοντες! Τα βαμπίρ δεν κατοικούν στο Τσίρκο του Τρόμου!

Evil Altar

Παγκοσμίως άσημο θρίλερ, αμερικανικής παραγωγής, χτισμένο πάνω στις εφιαλτικές διαθέσεις ενός Νεκρομάντη. Το φαινομενικά τυπικό αμερικάνικο επαρχιώτικο σπιτάκι του είναι ένας χώρος λατρείας του Εωσφόρου. Εκεί θυσιάζει ένα προς ένα τα θύματά του, που είναι αποκλειστικά νεαρά παιδιά που του φέρνει με την βία ο «Συλλέκτης», με σκοπό την αύξηση της δύναμής του. Του χρειάζονται 108 παιδιά, από τα οποία το τελευταίο πρέπει να είναι μια παρθένα (τί πρωτότυπο!) κοπέλα. Συγχρόνως, κάνει και διάφορες εξυπηρετήσεις στους συμπολίτες του σκοτώνοντας ανεπιθύμητους, με αντάλλαγμα την σιωπή τους, καθώς λίγο πολύ όλοι γνωρίζουν για τις εξαφανίσεις των παιδιών. Ενδιαφέρον προκαλεί η αισθητική παρουσίαση του «Συλλέκτη» (μου θύμισε σε κάποιες στιγμές κάτι από το “Toolbox Murder”), αλλά και η ala LaVey και Crowley  φιγούρα του Νεκρομάντη. Το σενάριο βαδίζει στα παλιά μονοπάτια των αμερικάνικων θρίλερ, όπου ένα αυτοκίνητο με περαστικούς χρειάζεται να σταματήσουν σε μια μικρή επαρχιακή πόλη στη μέση του πουθενά και εκεί ξεκινάνε τα διάφορα παράδοξα. Η διαφορά όμως είναι ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιον μανιακό δολοφόνο με διάφορες ψυχολογικές διαταραχές (βλ. «Ο Σαδιστής»), αλλά εμπλέκεται το ζήτημα της πίστης στον Εωσφόρο και τις δυνάμεις του σκότους, καθώς ο Νεκρομάντης πιστεύει πως θα εξουσιάζει τους νεκρούς. Στα 102 λεπτά περίπου υπολογίζεται η διάρκειά του και πιστεύω ότι αρκετοί θα το βρείτε ενδιαφέρον. BEWARE OF THE NECROMANCER!  

Das Kabinett des Dr Caligari (The Cabinet of Dr Caligari)

Νομίζω πως όσοι από εσάς είστε φίλοι του παλιού, αυθεντικού “Nosferatu” και δεν έχετε δει την παρούσα ταινία, θα πρέπει να το επισπεύσετε! Η ταινία πρωτοκυκλοφόρησε στα 1919 και αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο για τον σκοτεινό κινηματογράφο, όπως αυτός εκφράζεται κυρίως μέσα από τις ταινίες τρόμου και τα θρίλερ. Το απόλυτα εξπρεσιονιστικό περιβάλλον, όσο λιτό και αν φαντάζει σε μια εποχή που οι ταινίες βασίζονται στα ειδικά οπτικά εφέ και το computer design, επιτυγχάνει απόλυτα τον σκοπό του. Γοτθικό και γκροτέσκο, μινιμαλιστικό και ζοφερό. Όσο για την υπόθεση, ο Dr Caligari είναι ο ιδιόρρυθμος διευθυντής μιας ψυχιατρικής κλινικής, ο οποίος αποφασίζει να πειραματιστεί με έναν υπνοβάτη. Τον οδηγεί λοιπόν σε δολοφονίες, για τις οποίες ο ίδιος ο υπνοβάτης δεν έχει επίγνωση, παρά ακολουθεί τυφλά τις σκοτεινές βουλές του Dr Caligari. Εννοείται πως πρόκειται για ασπρόμαυρη ταινία και μάλιστα βουβή, συνολικής διάρκειας περίπου 70 λεπτών.

Martin

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης από το Πίτσμπουργκ των Η.Π.Α. που έγινε γνωστός κυρίως μέσα από το “Night of the Living Dead” και “Dawn of the Dead” έχει σκηνοθετήσει και το “Martin”. Είναι μια πολύ έξυπνη ταινία, η οποία, συγκαταλέγεται στις βαμπιρικές ταινίες και ο πρωταγωνιστής (ο Martin δηλαδή) φαίνεται να αντιμετωπίζεται από τον περίγυρό του σαν βαμπίρ, χωρίς ωστόσο αυτό να ισχύει στην πραγματικότητα. Ο Martin νιώθει έντονη την επιθυμία για αίμα και μάλιστα σε συνδυασμό με την σεξουαλική του επιθυμία. Τα θύματά του είναι αποκλειστικά γυναίκες, τις οποίες αφού έχει παρακολουθήσει για καιρό, τους επιτίθεται για να γευτεί το αίμα τους. Έκδηλη είναι η ειρωνική διάθεση του Romero και σε αυτή τη ταινία, ο οποίος ποτέ δεν φτιάχνει μια ταινία με σκοπό να προκαλέσει με την ακρότητα της εικόνας, αλλά με τα μηνύματα που κάθε φορά περνάει. Είναι έγχρωμη, διαρκεί 91 λεπτά και συμπεριλαμβάνει τα τρέιλερ καθώς και ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ για τον Romero από την Γερμανική τηλεόραση. Αξίζει.

Dead End

Δεν ξέρω πόσο σημαντικό είναι για μια ταινία να έχει κερδίσει το Μέγα Βραβείο Επιτροπής στο Φεστιβάλ Φαντασίας στις Βρυξέλλες και το ίδιο βραβείο στο αντίστοιχο Φεστιβάλ που διεξάγεται στο Λουξεμβούργο, όμως δεν μπορώ να πω ότι συμμερίζομαι απολύτως τον ενθουσιασμό τους. Πρόκειται για μια road-movie κατά κάποιο τρόπο, αφού το μεγαλύτερο μέρος της κυλά με τους πρωταγωνιστές στις θέσεις του αυτοκινήτου τους. Είναι Χριστούγεννα και μια οικογένεια ξεκινά όπως κάθε χρόνο με προορισμό ένα συγγενικό σπίτι όπου θα γιορτάσουν μαζί. Προσπαθώντας όμως να κερδίσουν χρόνο, χάνονται σε έναν επαρχιακό δρόμο μέσα στο δάσος, ένα δρόμο που δεν τελειώνει ποτέ. Σταδιακά οι επιβάτες μειώνονται, καθώς σε κάθε στάση που πραγματοποιεί ο οδηγός, σκοτώνεται και ένας τους. Ο Θάνατος τους παίρνει μάλιστα με ένα παλιό μαύρο αυτοκίνητο, ενώ μια κοπέλα με άσπρα  φαίνεται να συνδέεται με τους θανάτους τους. Ωστόσο το παράλογο της υπόθεσης θα βρει αιτία ύπαρξης στο τέλος και θα δώσει αρκετούς πόντους στη ταινία. Καλή λοιπόν, οι φίλοι του είδους ας την δουν, αλλά ας μην περιμένουν τίποτα το συγκλονιστικό.

Όργια Βρυκολάκων

Απίστευτη ταινία ισπανικής παραγωγής. Όποιος vampire lover δεν την έχει δει εγκληματεί… Η ανεξάντλητη πηγή cult βαμπιρικών ταινιών του Princeps Noctis μας έχει ταξιδέψει και παλιότερα σε «τρελές» ταινίες (βλ. Black Sabbath). Η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι καταπληκτική. Ξεκινά δείχνοντας μια ομάδα ατόμων, η οποία ταξιδεύει για να εργαστεί σε μια βίλα. Στο δρόμο τους συμβαίνουν διάφορα περίεργα. Η νύχτα πέφτει και σκέφτονται να διανυκτερεύσουν σε ένα χωριό που δεν αναγράφεται στο χάρτη, την Τόλνια. Όλα εμφανίζονται εδώ, τα ομιχλώδη gothic τοπία, τα απόκοσμα νεκροταφεία, περίεργα παιδάκια, κανιβαλισμοί, αίμα… Ένας-ένας οι επισκέπτες μετατρέπονται σε βρυκόλακες και η φρίκη γίνεται ατελείωτη. Τα τοπία που εμφανίζονται στην ταινία είναι καταπληκτικά και αναδεικνύονται μέσα από την καταπληκτική της φωτογραφία. Μοναδικό μειονέκτημα, τα ανύπαρκτα όργια που αναφέρονται στον τίτλο της…

Blood for Dracula (Ο Δράκουλας διψά για αίμα παρθένας)

Σκηνοθεσία: Andy Warhol

Cast: Udo Kier

Σίγουρα από τις πιο αποτυχημένες μεταφράσει που έχω δει ποτέ σε τίτλο ταινίας… Τέλος πάντων. Ο άρρωστος και εξασθενημένος πια Ρουμάνος κόμης Δράκουλας, για να καταφέρει να μείνει ζωντανός και να διαιωνίσει το είδος/οικογένειά του, πρέπει να βρει παρθένες. Παρθένες των οποίων το αγνό και ζωοδόχο αίμα θα τον λυτρώσει από τον πόνο και τον θάνατο. Φεύγει από τη Ρουμανία (όπου πια οι παρθένες είναι είδος υπό εξαφάνιση, αλλά και γιατί όλοι πια ξέρουν τι «ρουφήχτρα» είναι) με αυτοκίνητο μαζί με τον παρανοϊκό υπηρέτη του, και πηγαίνει στην Ιταλία ξεκινώντας το κυνήγι της παρθένας! Φιλοξενείται σε μια βίλα ξεπεσμένων Ιταλών αριστοκρατών που έχουν 4 κόρες, εκ των οποίων οι δύο είναι σχεδόν νυμφομανείς, η μια πρώην αρραβωνιασμένη και νυν σιτεμένη γεροντοκόρη, και η μικρότερη… παρθένα! Ο Δράκουλας προτίθεται να παντρευτεί μια και να την κάνει κόμισσα, με τη μόνη προϋπόθεση να είναι παρθένα. Έλα όμως που οι δυο πόρνες κόρες τον κοροϊδεύουν και προσπαθούν να του πασάρουν τους εαυτούς τους για αγνές… με αποτέλεσμα ο Δράκουλας να πίνει το αίμα τους παραπλανημένος και να εξαντλείται από τον πόνο σε ασύλληπτες σκηνές εμετού μέσα στην μπανιέρα! Αν και η υπόθεση είναι λίγο κωμική, πρόκειται για μια ταινία του Andy Warhol, όπου το γαργαλιστικό – και όχι το ωμά κωμικό – στοιχείο, αλλά και μια δόση μαύρης κωμωδίας κυριαρχούν, έχοντας συνάψει μια υπέροχη σχέση εξάρτησης με τον πόνο, τη μοναξιά και την αίσθηση του επερχόμενου θανάτου που νιώθει ο Δράκουλας. Για παράδειγμα, κοιμάται σε φέρετρο αλλά δεν παθαίνει τίποτα από το φως του ήλιου και είναι αυστηρά χορτοφάγος. Η ταινία έχει την αίσθηση θεατρικής παράστασης, χωρίς να υστερεί σκηνοθετικά. Ο Udo Kier είναι, κατά τη γνώμη μου, θεϊκός στο ρόλο του κόμη, με αυτό το απίστευτα εκφραστικό πρόσωπο και τα σπαστά αγγλικά. Έντονες και οι κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις της ταινίας, που υμνούν τη δύναμη του καταπιεσμένου λαού και τον ξεπεσμό της σκληρής αριστοκρατίας της καλοπέρασης. Μου άρεσε πάρα πολύ, με μόνη ένσταση τη μεγάλη διάρκειά της, που την καθιστά κάπως κουραστική.

D. Wright - Τα Βαμπίρ και ο Βαμπιρισμός (Ελάτη)

Πιο «κιτς» εξώφυλλο δεν έχω ξαναδεί. Ίσως βέβαια ο Sinister Divine, που ασχολείται περισσότερο με την τέχνη από μένα, να το αποκαλούσε «σουρεάλ» (σ.σ. Sinister Divine: Μπα, συνάδελφε, για γέλια είναι. Η νυχτερίδα που εικονίζεται στο εξώφυλλο είναι σε φάση Leslie Nielsen στο «Δράκουλας, νεκρός και μ’ αρέσει»). Πάντως το βιβλίο είναι αξιολογότατο για την εποχή που γράφτηκε (1914) και είμαι σίγουρος ότι η συντακτική ομάδα των εκδόσεων Αρχέτυπο το είχε υπόψη της όταν έγραφε το βιβλίο «Βρυκόλακες». Πρόκειται για μια καταγραφή παραδόσεων και «περιστατικών» που αφορούν τους βρυκόλακες ως πλάσματα και το βαμπιρισμό ως πρακτική. Πιθανότατα αυτός είναι και ο λόγος που το βιβλίο είναι χωρισμένο σε κεφάλαια ανά περιοχές και χρονολογική σειρά ανάλογα με τους πολιτισμούς που αναφέρονται. Έτσι, καλύπτει τους αρχαίους πολιτισμούς των Βαβυλωνίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων, επεκτείνεται στις χώρες τις δυτικής και κεντρικής Ευρώπης, και καταλήγει στις Βαλκανικές χώρες. Πρόσθετα θέματα που θίγονται στο βιβλίο είναι ο εξορκισμός, τα ζωντανά βαμπίρ (όχι οι νεκροζώντανοι) και τα βαμπίρ στη λογοτεχνία, μέχρι φυσικά το 1914 που γράφτηκε το βιβλίο (μέχρι το 2006 έχει πολύ αίμα ακόμα κύριε Wright!!!)

R. Matheson - Ζωντανός Θρύλος (Οξύ-Κόλαση)

Είναι ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα που διαβάζεται πολύ εύκολα, τόσο επειδή είναι σχετικά μικρό, όσο και επειδή είναι τρομερά ενδιαφέρον. Διηγείται ένα μέρος της ζωής του τελευταίου ανθρώπου στη Γη, ή μάλλον, του τελευταίου ζωντανού ανθρώπου στη Γη, καθώς όλοι οι υπόλοιποι είναι βρυκόλακες. Ο συγγραφέας αποτυπώνει τις καθημερινές ανησυχίες και προσπάθειες επιβίωσης που φαντάζεται ότι θα απασχολούσαν έναν άνθρωπο της σύγχρονης εποχής που θα βρισκόταν σε αυτή τη θέση. Αντιμετωπίζει το βαμπιρισμό ως μια ίωση που εξαπλώθηκε ραγδαία μεταλλάσσοντας τους ανθρώπους σε βρυκόλακες. Είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα η βαμπιρική φιλοσοφία που ξεδιπλώνει ο συγγραφέας στα μάτια του αναγνώστη, και ίσως είναι η πρώτη φορά που αντιμετωπίζεται ως ασθένεια, με συμπτώματα και θεραπεία, σε σύγχρονα ιατρικά δεδομένα. Το βιβλίο του Matheson μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με πρωταγωνιστή τον Vincent Price στο ρόλο του τελευταίου ζωντανού ανθρώπου (εντελώς παράδοξο αν σκεφτεί κανείς ότι πάντα έπαιζε το ρόλο του βρυκόλακα σε βαμπιροταινίες, και εδώ που είναι τίγκα στους βρυκόλακες υποδύεται τον άνθρωπο).

D. Brown - Κώδικας Da Vinci (Λιβάνη)

Εν όψει του σάλου που δημιουργήθηκε με την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου αυτού αποφάσισα να κάνω μια αναφορά στο μυθιστόρημα αυτό. Πρόκειται για το βιβλίο που έγραψε ο Dan Brown μετά το Illuminati. Μέσα στις 600 σελίδες του ανακαλύπτουμε άλλη μια περιπέτεια του καθηγητή Robert Langdon, που αυτή τη φορά διαδραματίζεται στη Γαλλία και την Αγγλία. Δε θέλω να δώσω πολλά στοιχεία σε κάποιον που έχει σκοπό να το διαβάσει, για να μην του χαλάσω την αίσθηση, απλά θα πω ότι στην πλοκή ο Brown ρίχνει πάλι παλιές αδελφότητες, γρίφους, το Άγιο Δισκοπότηρο και τα έργα του Leonardo Da Vinci σε ένα ανελέητο κυνηγητό «θησαυρού». Στη διάρκεια του βιβλίου ο αναγνώστης θα έχει την ευκαιρία να συναντήσει ερωτήματα θρησκευτικού περιεχομένου, που πιθανόν απασχολούν και τον ίδιο, να προσεγγίζονται από το πρίσμα του πρωταγωνιστή Langdon (καθηγητής θρησκευτικής εικονολογίας και ιστορίας της τέχνης στο Χάρβαρντ). Πιθανότατα οι προβληματισμοί και οι απαντήσεις τους από τον πρωταγωνιστή να είναι οι κεκαλυμμένοι προβληματισμοί του συγγραφέα.

B. Aldiss - Φρανκενστάιν Λυόμενος (Αίολος)

Παρά τον τίτλο του βιβλίου, το είδος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας. Αντίθετα από τις προσδοκίες μου για ένα horror βιβλίο, βάσει των οποίων το αγόρασα εξάλλου, με καθήλωσε καθώς πραγματεύεται ένα από τα αγαπημένα μου θέματα: το ταξίδι στο χρόνο. Ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου είναι ο Τζόζεφ Μπόντενλαντ, ο οποίος κατά λάθος γυρνάει στο παρελθόν την εποχή του Victor Frankenstein. Το παράδοξο είναι ότι στην ίδια περίπου εποχή συνυπάρχει και η Mary Shelley, η συγγραφέας του Frankenstein. Ο ήρωας γνωρίζεται όχι μόνο με την οικογένεια του Victor και το τρομερό τερατούργημά του, αλλά και με την παρέα της Shelley, δηλαδή τον Λόρδο Βύρωνα και τον John Polidori. Η πλοκή είναι απλά ενδιαφέρουσα και οι εξηγήσεις που δίνει το βιβλίο για τα χρονικά ταξίδια δεν είναι ικανοποιητικές.  

B. Aldiss - Δράκουλας Λυόμενος (Αίολος)

Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο του Aldiss, με κεντρικό χαρακτήρα τον Τζόζεφ Μπόντενλαντ να πραγματοποιεί άλλο ένα ταξίδι στο χρόνο συναντώντας όχι μόνο τον Δράκουλα, αλλά και τον συγγραφέα Bram Stoker, τον οποίο παρουσιάζει ως κυνηγό βρυκολάκων. Το υλικό φαίνεται περισσότερο επεξεργασμένο αυτή τη φορά και η πλοκή είναι πολύ περισσότερο ενδιαφέρουσα. Ο συγγραφέας δίνει πολύ καλές εξηγήσεις, ρίχνοντας φως στα χρονικά παράδοξα που προκύπτουν αναπόφευκτα, όταν κάποιος πραγματεύεται το ταξίδι στο χρόνο. Επιπλέον, ενδιαφέρον προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζει τις διαφορετικές χρονολογικές περιόδους στις οποίες ταξιδεύει ο κεντρικός του χαρακτήρας, και η άποψή του για τους βρυκόλακες, την οποία περνάει μέσα από το βιβλίο του.

G. Greenberg - 101 Μύθοι της Βίβλου (Ενάλιος)

Ο Gary Greenberg είναι ο πρόεδρος της Βιβλικής Αρχαιολογικής Εταιρείας της Νέας Υόρκης. Αυτό δείχνει ότι δεν είναι κάποιος τυχαίος που ανακατεύεται με τη Βίβλο για να διαψεύσει ή να επικυρώσει ιστορίες που περιλαμβάνονται σ’ αυτήν. Πρόκειται για έναν σοβαρό μελετητή που παραθέτει αντιστοιχίες που εντοπίζει σε ιστορίες από τη Βίβλο με ιστορίες από μυθολογίες διαφόρων λαών, κυρίως του αιγυπτιακού. Σε πάρα πολλά σημεία με έπεισε για την αιγυπτιακή επιρροή στο εβραϊκό κείμενο, για κάποια όμως διατηρώ τις αμφιβολίες μου.

H.C. Agrippa – The Three Books of Occult Philosophy (Liewellyn)

Αυτό είναι ίσως από τα πιο κορυφαία βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό για τον αποκρυφισμό. Έχει γραφτεί από τον μεγάλο αποκρυφιστή του Μεσαίωνα Henry Cornelius Agrippa, του οποίου τα κείμενα έχουν αποτελέσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια τη βάση για τη μαγική φιλοσοφία. Το έργο του έχει εκτιμηθεί από πολλούς φιλόσοφους και αποκρυφιστές. Το συγκεκριμένο βιβλίο περιέχει τα τρία βασικά βιβλία του αποκρυφισμού… Το πρώτο βιβλίο αναφέρεται στη μαγεία του φυσικού κόσμου, όπως οι ιδιότητες τεσσάρων βασικών στοιχείων (πέτρες, βότανα, δέντρα και μέταλλα). Το δεύτερο βιβλίο αναφέρεται στη μαθηματική μαγεία των αριθμών και την επιρροή τους στο σύμπαν και τους πλανήτες. Το τρίτο βιβλίο αναφέρεται στο διανοητικό κόσμο των παγανιστικών θεών, στα πνεύματα, τους αγγέλους, τους δαίμονες, την τελετουργική μαγεία και τη μαγεία αλληλεπίδρασης με αυτές τις υπάρξεις, όπως επίσης και με τον Θεό. Το έργο αυτό είναι αρκετά πλήρες και για πρώτη φορά τα κείμενα παρουσιάζονται διορθωμένα από τις διαστρεβλώσεις που υπέστησαν διαμέσου των αιώνων, σύμφωνα με τις διασταυρώσεις που έγιναν με άλλα κείμενα, όπως υποστηρίζει ο εκδότης Donald Tyson. Η ανάγνωσή του είναι λίγο δύσκολη, καθώς είναι γραμμένος την αγγλική. Η ορολογία είναι εξειδικευμένη, αλλά υπάρχουν υποσημειώσεις που διευκρινίζουν τους όρους. Αναλύονται τα περισσότερα αποκρυφιστικά ζητήματα και γι αυτό το θεωρώ από τις πιο σοβαρές μελέτες που έχουν γίνει σε αυτόν τον τομέα.

A. Bierce – Το Αλφαβητάρι του Διαβόλου (Ηλέκτρα)

Τι μπορεί να πάθει ένας άνθρωπος ο οποίος έχει περάσει και έχει ζήσει σε τρομερά και αποτρόπαια αληθινά γεγονότα, όπως την ολοκληρωτική φρίκη του εμφυλίου πολέμου στην Αμερική; Τη συμβίωση με πτώματα φίλων του και τις αβάσταχτες κακουχίες ενός πεδίου μάχης; Το βίωμα της πλήρους αδικίας, απάτης και διαφθοράς σε όλες τις φάσεις της ζωής του; Να αυτοκτονήσει ή να μεταμορφωθεί στον Άμπροουτζ Μπήρς… Δηλαδή να χαρακτηρίζεται σαν κυνικός μισάνθρωπος, ατίθασος μισογύνης, απογοητευμένος από κάθε λογής πολιτικούς και πολιτισμούς, και, τέλος, ορκισμένο εχθρό όλων των θρησκειών-παπάδων κάθε γνωστής ή πιθανής λατρείας. Η προσωπικότητά του έγινε γνωστή μέσα από τις καυστικές στήλες της εφημερίδας Examiner του San Fransisco. Το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα πανέξυπνο σατιρικό και βλάσφημο καυστικό λεξικό, στο οποίο ο συγγραφέας δίνει τη δική του ερμηνεία αλφαβητικά για ένα μεγάλο αριθμό λέξεων που τον απασχολούν. Τα μίση του παίρνουν μορφή μέσα από τις επεξηγήσεις του…

Αρχιερέας: Αξιωματούχος της εκκλησίας με υψηλό βαθμό αγιότητας και παχυλή προαγωγή. Ένα μέλος της αριστοκρατίας του παραδείσου! Ένας καθωσπρέπει κύριος του Θεού!

Νεκροφόρα: Το παιδικό καροτσάκι του Χάρου!

The Forgotten Forest

Η ερημιά και τα ξεχασμένα μέρη ιδιοποιούνται στη σελήνη, σύμφωνα με τον Henry Cornelius Agrippa. Αυτή τα βλέπει, όταν κανένα ανθρώπινο μάτι δεν υπάρχει, αλλά ούτε και ανθρώπινη δραστηριότητα να τα διαβρώσει. Παραμένουν εκεί για εκατοντάδες χρόνια με ελάχιστα πράγματα να αλλάζουν. Ένα απόσπασμα από ένα ποίημα για τη σελήνη λέει:

Υπό τους παγετώνας ή κάμινος βράζει,

Η ζωή υποβόσκει και κάτω του τάφου,

Δεν έχει πέρας ο δρόμος σου, ως δεν έχει αρχή,

Θάλπε Σελήνη τα ανιπτάμενα όνειρα…

(Η. Οικονομόπουλος)

Το Bloodcult επισκέφθηκε ένα τέτοιο έρημο μέρος αρκετά μακριά και ψηλά από τον «πολιτισμό», μετά από μεγάλη και δύσκολη διαδρομή, με πολλά απρόοπτα. Η ομορφιά, η μοναξιά και ό,τι νιώσαμε, μας αντάμειψαν αμέσως για την ταλαιπωρία.

Οι αρετές των τοποθεσιών και τα μέρη που αντιπροσωπεύει κάθε άστρο

Το παρακάτω κείμενο έχει γραφτεί από τον Henry Cornelius Agrippa of Nettesheim. Εγώ απλά επέλεξα τα πιο σημαντικά σημεία για να παρουσιαστούν εδώ:

Υπάρχουν πανέμορφες αρετές τοποθεσιών συνοδευόμενες από την επίδραση άστρων ή κάποιας άλλης οδού. Ο Πλίνιος αναφέρει τον κούκο για παράδειγμα. Στο μέρος που κάποιος τον ακούει για πρώτη φορά, αν σημαδέψει το σημείο που πατάει το δεξί του πόδι, σκάψει σε αυτό και πάρει χώμα, όπου αυτό σκορπιστεί δεν πρόκειται να αναπτυχθούν ψύλλοι. Επίσης η σκόνη από το σημείο, στο οποίο ένα μουλάρι κυλιόταν, τοποθετηθεί πάνω στο σώμα αποβάλει από αυτό κάθε ερωτική ανησυχία και σεξουαλική ορμή. Ακόμα, αν καρφώσεις ένα σιδερένιο καρφί στο σημείο στο οποίο βρισκόταν το κεφάλι ενός ατόμου κατά την διάρκεια κρίσης επιληψίας, το άτομο θεραπεύεται (σ.σ. Ο Αγρίππας αναφέρει πολλά παρόμοια παραδείγματα για διάφορα μέρη και την δύναμη τους). Αν και τα περισσότερα μέρη είναι ιδιοποιημένα στα αστέρια, όλα τα βρώμικα μέρη, τα σκοτεινά, τα υπόγεια, τα θρησκευόμενα, τα λυπητερά, οι τάφοι, τα ερειπωμένα και ξεχασμένα σπίτια, οι κατακόμβες, τα απόμερα κρησφύγετα, οι στάσιμες λίμνες και οι βάλτοι είναι ιδιοποιημένα στον Κρόνο (σ.σ. Saturn unlock aveys son… Rotting Christ).