Metal Defiance ‘zine (issue 12)

Ο φίλος Αλέξης Belfegor και το Metal Defiance γιορτάζουν τα 10 χρόνια έντυπης παρουσίας στο ελληνικό underground με το καλύτερο τεύχος ως τώρα! Άψογο illustration χαρτί και υπέροχο στήσιμο, καθαρογραμμένο, με τα όπως πάντα καυστικά και ειλικρινή άρθρα του Belfegor και των συνεργατών του, καθώς και πολλές συνεντεύξεις, όπως “Kaamos”, “Rain Novelty”, “Krabathor”, κ.ά. Το Metal Defiance είναι το απόλυτο cult zine στη χώρα μας και πραγματικά δεν θέλω να φλυαρήσω ούτε να κάνω λεγόμενη «κριτική» μιας και όλοι εμείς μόνο να μαθαίνουμε μπορούμε από τη στάση και τις δραστηριότητες του Belfegor χρόνια τώρα. Συγχαρητήρια Αλέξη, συνέχισε αυτό που ξέρεις να κάνεις καλά όλα αυτά τα χρόνια. Να πιστεύεις στις δυνάμεις σου και να ακολουθείς το ένστικτό σου. Χρόνια πολλά!

The 30 Tyrants ‘zine (issue 2)

Καλό το 2^ο τεύχος του “The 30 Tyrants” από την Αθήνα, που ειδικεύεται αποκλειστικά στο black metal στηρίζοντας ιδιαίτερα την εγχώρια σκηνή. Καθαρή φωτοτυπία και απλά στημένο με συνεντεύξεις από “Unholy Archangel”, “Ravencult”, “Maniac Butcher”, “Nargaroth”, “Kawir”, “Pantheon” κ.ά., κριτικές και αφιερώματα, καθώς και ένα ενδιαφέρον άρθρο-καταγραφή σχετικά με την καταστροφή του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού από τον χριστιανισμό. Λιτό και απλό, σε 66 αντίτυπα, μυρίζει underground από χιλιόμετρα. Η πρότασή μου στη συγγραφική ομάδα είναι να προσέξουν να εκμεταλλευτούν παραπάνω το χώρο στις σελίδες και να μικρύνουν τις γραμματοσειρές. Επίσης, σιγά-σιγά θα μπορούσαν να δώσουν και περισσότερη έμφαση στο design των σελίδων, έτσι ώστε να ανέβει αισθητικά το zine. Πάντως εμένα μου άρεσε, καθώς αναδύει ένα underground συναίσθημα η όλη προσπάθεια, και αυτό μου αρκεί. Καλή συνέχεια λοιπόν!

Moonlight Shadows ‘zine (issue 2)

Ακόμα πιο προσεγμένο και καλοδομημένο από το πρώτο τεύχος, το Moonlight Shadows έρχεται πάλι να εκπλήξει. Πολύ πιο ωραίο στήσιμο και εξώφυλλο, πυκνογραμμένο και με πολλές ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις, όπως “Funeral Procession”, “While Heaven Wept” και προς ιδιαίτερη χαρά μου περισσότερα dark σχήματα, όπως “Gothica”, “Arcana”, “Ordo Rosarius Equilibrio” και ανταπόκριση από το Seelenschmerz fest. Πολύ όμορφες και διαφορετικές οι ερωτήσεις στις συνεντεύξεις, υποκειμενικές, αναλυτικές και ειλικρινείς οι κριτικές, καθώς και πολύ έξυπνο το “The Alphabet of a Pessimist”. Η γνώμη μου στο σημείο αυτό είναι ότι θα έπρεπε τα παιδιά να αναλογιστούν περισσότερο το design των σελίδων μιας και είναι τόσο πυκνογραμμένο και ενδεχομένως να κουράζει λίγο. Αυτή είναι η μόνη μου ένσταση. Από εκεί και πέρα το Moonlight Shadows έχει εδραιωθεί για μένα ως ένα από τα πιο προσεγμένα και σοβαρά zines στην Ελλάδα.

Madrigal ‘zine (issue 1)

Το πρώτο τεύχος του Madrigal zine των συντοπιτών μας. Κατ’ αρχήν θέλω να συγχαρώ τα παιδιά για την προσπάθειά τους μιας και συνεχίζουν τη μεγάλη παράδοση των fanzines με έδρα το πάντα δραστήριο Ρέθυμνο. Τα standards σχετικά με τα zines τα τελευταία χρόνια έχουν ανέβει πολύ εγχώρια και παγκοσμίως και η συμβουλή μου στα παιδιά ήταν από την αρχή να προσπαθήσουν να τα ακολουθήσουν. Για παρθενικό τεύχος, το Madrigal χαρακτηρίζεται από μια σχετική προχειρότητα, αλλά αυτό δε μας ξενίζει καθόλου, γιατί είμαι σίγουρος πως θα υπάρξει βελτίωση στο θέμα του layout και του στησίματος που χρειάζεται ένα zine για να «μυρίζει ποιότητα». Η ειλικρινής μου ένσταση όμως είναι σε αρκετά θέματα της ύλης που καλύπτουν τα παιδιά. Προσωπικά θα ήθελα να δω περισσότερο underground και θέματα διαφορετικά από τα συνηθισμένα, μιας και θέματα όπως π.χ. πολυσέλιδα αφιερώματα σε μεγάλα και πασίγνωστα groups είναι τουλάχιστον τετριμμένα πια και καλύπτονται χρόνια τώρα από περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας. Επίσης προσοχή χρειάζεται στον τρόπο γραψίματος, καθώς υπάρχει έντονη διαφορά ύφους από άρθρο σε άρθρο, κάτι που ξενίζει πολύ. Εν κατακλείδι, θα ήθελα να δω το Madrigal να αποκτά προσωπικό ύφος σαν zine και να στοχεύσει να δώσει το διαφορετικό που κάθε zine θα πρέπει να επιδιώκει. Καλή συνέχεια παιδιά με μεράκι και πίστη σε αυτό που κάνετε.

N. Gaiman – Το Σπίτι στην Ομίχλη (Οξύ)

Σκοτεινός παραμυθάς ο Gaiman, μας δίνει μια δική του εκδοχή πάνω στην «Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων», που εδώ γίνεται κάτι σαν «Η Αλίκη στην Χώρα των Φαντασμάτων». Σε μια εναλλακτική πραγματικότητα, διαβαίνοντας μια πόρτα του σπιτιού της, η μικρή Κοραλάιν ζει εφιαλτικές στιγμές παρέα με τους γονείς της, που δεν είναι οι γονείς της. Εκεί, στον κόσμο αυτό, όλα είναι διαφορετικά, τρομακτικά, εφιαλτικά, ομιχλώδη και μπερδεμένα. Μια αποκρουστική καθρεφτένια έκδοση της μαμάς της, μια σκοτεινή ψυχή με τα μάτια-κουμπιά θέλει να την κρατήσει εκεί για πάντα και να μην ξαναγυρίσει ποτέ στη δική μας πραγματικότητα και στους αληθινούς γονείς της. Το βιβλίο σε κερδίζει με την ατμόσφαιρα που σου μεταφέρει, και με τις όμορφες περιγραφές. Διαθέτει πολύ ωραία σκίτσα στο εσωτερικό του, που ενισχύουν αυτό που θέλει να περάσει ο συγγραφέας. Σε όσους άρεσε όταν η Αλίκη αγχωνόταν, έκλαιγε και μπερδευόταν στη Χώρα των Θαυμάτων, εδώ επιτέλους θα βγάλουν το άχτι τους…

A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada – Beyond Birth and Death

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι αρκετά σπάνιο. Μου το πούλησε (ουσιαστικά μου το χάρισε) ένας ανατολίτης μοναχός στη Θεσσαλονίκη. Πού κατάλαβε αυτός ότι εγώ ασχολούμαι με μυστικιστικά θέματα, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ο λόγος που το παρουσιάζω είναι επειδή με άγγιξε τόσο, που το διάβασα μέσα σε μια μέρα μόνο. Αποτελείται από 50 σελίδες, οι οποίες αποδίδουν το νόημα ενός ολόκληρου τόμου. Το κυρίως θέμα του βιβλίου είναι η απελευθέρωση της ψυχής από τον υλικό μίζερο κόσμο, και η μεταφορά της στον αυλό πέρα από το υλικό σύμπαν, μέσω του θεϊκού διαλογισμού. Με εξέπληξε τόσο, που με έκανε να θέλω να ψάξω περισσότερο για το θέμα αυτό. Είναι γραμμένο στην αγγλική, αλλά είναι αρκετά κατανοητό. Λόγια απλά, δίχως κανένα προσηλυτιστικό υπονοούμενο, φανερώνουν τη σοφία αυτού που τα εξιστόρησε.

Η. Οικονομόπουλος – Τα μυστήρια του πνευματισμού: Σολομωνική (Μακρή)

Τι να πω τώρα για ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε το 1974 και δεν γνωρίζω αν υπάρχει επανέκδοσή του! Το πέτυχα σε εκείνο το υπόγειο βιβλιοπωλείο στο μοναστηράκι σε μια «ανασκαφή» που έκανα. Απλώς θα αναφέρω περί τίνος πρόκειται… Είναι γραμμένο στην καθαρεύουσα και αυτό το κάνει πολύ δυσανάγνωστο και λίγο κουραστικό. Στο πρώτο μέρος του έχει αναφορές σε φαινόμενα με φαντάσματα, ποιήματα και ύμνους στο φεγγάρι και τους νεκρούς. Είναι μια έρευνα στους απόκρυφους κόσμους και τα φαινόμενα που έχουν καταγραφεί στον κόσμο. Περιέχει πολλές ιστορίες φαντασμάτων, που σε όλο το κλίμα του βιβλίου κάνουν τον αναγνώστη να ανατριχιάζει, ειδικά όταν βλέπει τα παλιά αλλόκοσμα σκίτσα των ιστοριών. Στη συνέχεια καταπιάνεται με θέματα αλχημείας, αυθυποβολής, τηλεπάθειας, υπνωτισμού και ο,τιδήποτε παρεμφερή σε αυτά. Στη συνέχεια αναλύει τη σολομωνική και παρουσιάζει κάποιες βασικές αρχές, κάποιες μορφές δαιμόνων και λίγες επικλήσεις τους. Ακόμα, περιέχει μαγικά ξόρκια, φυλακτά και θέματα αστρολογίας.

G. Scholem – Η θεματολογία της Καββάλα (Νέος Σταθμός)

Το συγκεκριμένο βιβλίο απευθύνεται σε όσους έχουν ασχοληθεί σοβαρά με το μυστικισμό, με την καββαλιστική, με διάφορα άλλα ιουδαϊκά εδάφια και γενικότερη φιλοσοφία. Καλό θα ήταν να διαβάσει κανείς αρχικά κάποια βιβλία, όπως «Εισαγωγή στην Καββάλα και τον Καββαλιστικό διαλογισμό» και «πρακτική στο βιβλίο 5» του Aleister Crowley. Ο λόγος που το αναφέρω αυτό είναι επειδή το βιβλίο χρησιμοποιεί πολύ δύσκολη ορολογία (χωρίς επεξηγήσεις),  που το κάνουν δυσνόητο. Αναλύει τα διάφορα καββαλιστικά κείμενα και σχόλια που έχουν ειπωθεί από διάφορους μυστικιστές. Αναλύει το Σέφερ Γετσιρά, Σεφέρ χα Μπαχίρ και το Ζοχάρ, τα τρία βασικά καββαλιστικά κείμενα. Αναλύει επίσης τις κοινωνικές ομάδες και τις έννοιες του φωτός. Μέρος του βιβλίου αναφέρεται σε έννοιες του σκότους και, επειδή ταυτίζονται κατά κάποιο τρόπο με την Χριστιανική δαιμονολογία, είναι πιο κατανοητό. Ακόμα, έννοιες όπως η Λίλιθ και ο Σαμαήλ (Σατανάς) αναλύονται στο παρόν βιβλίο. Τέλος, καταπιάνεται με πρακτική καββαλιστική, όπως χειρομαντεία, γκεμάτρια, γκόλεμ και διαλογισμό. Ένα βιβλίο με πολύ σημαντικές πληροφορίες για το συγκεκριμένο θέμα.

N. de Pulford – Το βιβλίο για τα ξόρκια

Από όσα έχω αποκομίσει διαβάζοντας βιβλία τέτοιου τύπου, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πρέπει κανείς να κατακρίνει, όσο παράξενα και γελοία αν φαίνονται, αλλά πάντα πρέπει να σκεφτεί ότι ίσως υπάρχει κάποιο τίμημα έστω κι αν ακόμα τα διαβάσει μόνο. Πρόκειται για ένα πολύ προσιτό βιβλίο, με σκιτσάκια, χρώματα και ζωγραφιές, για να εξηγήσει κάποιες έννοιες και πρακτικές για τη μαγεία. Περιέχει μέσα ξόρκια και συνταγές για χαλάρωση, βελτίωση των ερωτικών επιτυχιών, της ομορφιάς, για την επιτυχία στην εργασία και τη ζωή. Προσωπικά το βρίσκω ενδιαφέρον σε λίγες μόνο συνταγές. Είναι ό,τι πρέπει για τελείως αρχάριους που θέλουν να μάθουν κάποια βασικά πράγματα με εύκολο τρόπο.

C. Bukowski – Τοστ Ζαμπόν (Γράμματα)

Για το φαινόμενο Bukowski πολλά μπορούν να λεχθούν. Είναι με λίγα λόγια ο συγγραφέας της ωμότητας, του υποκόσμου, των αλκοολικών, ουσιαστικά ένας «μπεκρής» που έγραφε. Ο άνθρωπος που μισείται από την πλειοψηφία των μεγάλων συγγραφέων του κόσμου, χαρακτηρίζοντάς τον ως άτεχνο, αγροίκο και γενικώς αποκληρώνοντάς τον από τον τίτλο του. Πολλοί άλλοι τον θεωρούν σαν άξιο συνεχιστή του ρεαλιστή Miller. Ο ίδιος έζησε μια ζωή μέσα στην απόλυτη παρακμή της φτωχής Αμερικής, και σε αυτό το μυθιστόρημά του περιγράφει τα παιδικά του χρόνια από τη στιγμή που θυμάται τον εαυτό του μέχρι τα 20 του χρόνια. Απόλυτα ωμός και βλάσφημος (το μυθιστόρημα κατακλύζεται από βρισιές), περιγράφει με λεπτομέρειες τους γονείς του, τους φίλους του και όλες του τις εμπειρίες και συναναστροφές. Αλκοολικός από τα 18 του, χρόνια παρουσιάζει όλη την εξαθλίωση που επικρατεί στην Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα και την πλήρη αδιαφορία για τα πάντα. Αναλυτικές περιγραφές σε όλες τις αηδιαστικές λεπτομέρειες της ζωής του.

C. Neiman & E. Goldman – Ζωή μετά τη ζωή (Έσοπτρον)

«Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις αυτής της εποχής είναι να εκπολιτίσουμε τον θάνατο, να τον φέρουμε στα σπίτια μας και να μην τον αντιμετωπίζουμε σαν κάτι αποτρόπαιο», αναφέρεται στο «Εγχειρίδιο του Φυσικού Θανάτου». Σ’ αυτό το βιβλίο έχουν συγκεντρωθεί ποικίλες απόψεις για τον θάνατο από διάφορους πολιτισμούς, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί ανά τους αιώνες. Οι δυο συγγραφείς γράφουν για την ψυχολογία του ανθρώπου για τον θάνατο, για το πριν και μετά του θανάτου, για τις άλλες ζωές. Αναφέρονται ταξινομημένες οι αληθινές περιπέτειες-εμπειρίες ανθρώπων που έχουν περάσει έστω για λίγο στην άλλη μεριά, και τι αντίκρισαν ή αντιμετώπισαν. Γίνεται αναφορά σε αρχαίες δοξασίες, οράματα, σε σύγχρονες μεθόδους που εφαρμόζουν κάποιοι για να συνειδητοποιήσουν τον θάνατο και να πάψουν να ζουν με το φόβο του. Ακόμα, γίνεται λόγος για τη Θιβετιανή Βίβλο των Νεκρών και άλλα πολλά κείμενα με ανάλογο περιεχόμενο. Δίνονται πολλά αποφθέγματα μεγάλων ανδρών, αλλά και τα τελευταία λόγια πολλών, τα οποία ξεστόμισαν πεθαίνοντας. Είναι όντως ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, που μπορεί να χρησιμεύσει σαν οδηγός στη φιλοσοφία του θανάτου. Καλογραμμένο, με άψογη εικονογράφηση και μια εξαιρετική βιβλιοδεσία. Χρήσιμο όσο και φετιχιστικό αντικείμενο.

J. Carroll – Η φωνή της σκιάς μας (Οξύ)

Αν και είναι το πρώτο βιβλίο του Jonathan Carroll που πέφτει στα χέρια μου, πιστεύω πως πρόκειται για έναν ιδιαίτερα χαρισματικό συγγραφέα. «Η φωνή της σκιάς μας» θα μπορούσε να γίνει μια απίστευτη ταινία ατμοσφαιρικού θρίλερ. Ειδικά αν έπεφτε στα χέρια κάποιου σαν τον Tim Burton! Φόβοι, εφιάλτες και τύψεις, που έχουν τη βάση τους στην παιδική ηλικία του ήρωα, παίρνουν σάρκα και οστά, χρόνια μετά, αν και ο ήρωας έμοιαζε να τους έχει ξεχάσει. Οι ανθρώπινες σχέσεις βρίσκονται σε συνεχή δοκιμασία, σε όλη την εξέλιξη της ιστορίας, είτε πρόκειται για σχέσεις φιλίας, είτε για ερωτικές σχέσεις. Για μεγάλο διάστημα ο συγγραφέας συγκρατεί τον αναγνώστη στην απτή πραγματικότητα, όπου κάθε τι μεταφυσικό μοιάζει να απουσιάζει. Ο θάνατος όμως είναι παρών και η μαγεία του ικανή να ανατρέψει καθετί που μοιάζει βέβαιο και ακλόνητο γύρω μας. Πανέξυπνο, όμορφα στημένο και ανατρεπτικό, το σενάριο του συγγραφέα θα ικανοποιήσει τους λάτρεις του είδους. Κάποιοι θα μείνουν με το στόμα ανοικτό με την τροπή που θα πάρει η ιστορία, ενώ οι πιο υποψιασμένοι σίγουρα θα χαμογελάσουν πονηρά.

Ν. Θεοδοσιάδης – Ξωτικά (Αρχέτυπο)

«Τα πιο όμορφα και τα πιο αληθινά πράγματα στον κόσμο, ξέρεις, είναι αυτά που κανείς μας δεν μπορεί να δει». Πρόκειται για ένα βιβλίο-οδηγό που περιέχει πληροφορίες για όλα τα είδη ξωτικών, όπως αυτά που μας παραδίδονται από τις παραδόσεις των επιμέρους λαών. Είναι πραγματικά ένα πολύ καλό βιβλίο, καλογραμμένο και με σοβαρές τοποθετήσεις. Η φράση του συγγραφέα που τοποθέτησα στην αρχή της παρουσίασης, είναι κλειδί… Δεν προσπαθεί να πείσει κανένα με το ζόρι για τίποτα. Έχει συλλέξει όμως πολλές εμπειρίες, μαρτυρίες και παραδόσεις από πολλά μέρη του κόσμου. Φυσικά η χώρα μας, μαζί με τις σκανδιναβικές χώρες και τη Μ. Βρετανία, κατέχουν εξέχουσες θέσεις μέσα στο βιβλίο. Προσωπικά με εξέπληξε ευχάριστα και με ταξίδεψε στην παιδική μου ηλικία. Τότε που τα παραμύθια και οι ιστορίες του παππού ήταν γεμάτες από τέτοια πλάσματα. Και εμείς μένα με εκεί γύρω του, κρεμασμένοι από τα χείλη του, να μη χάσουμε λέξη από τις μυστηριώδεις και κάπως τρομακτικές ιστορίες του, που ωστόσο περισσότερο μας γοήτευαν, παρά μας τρόμαζαν. Στο βιβλίο όμως αυτό δεν θα βρείτε μόνο καλοκάγαθα και ευγενικά ξωτικά, αλλά και άλλα τόσα άσχημα, μοχθηρά και κακόβουλα. Είναι όλα εδώ και περιμένουν να τα ανακαλύψετε εκ νέου. Αν τυχόν τα ξεχάσατε ποτέ…

N. Stoicescu – Δράκουλας: Μύθος και Ιστορική αλήθεια (Σύγχρονη Εποχή)

Αυτό το βιβλίο αποτελεί μια από τις πιο αξιόπιστες πηγές, στην οποία μπορεί να απευθυνθεί κάποιος που ενδιαφέρεται για τη ζωή του πρίγκιπα της Βλαχίας, Vlad Tepes. Εδώ ο Stoicescu, ένας από τους πιο σημαντικούς ιστορικούς της Ρουμανίας, επιχειρεί να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, σχετικά με την ιστορική αλήθεια γύρω από τον Δράκουλα, και να αποκαταστήσει το όνομά του. Κάποιες στιγμές είναι λίγο υπερβολικός στην προσπάθειά του να απομυθοποιήσει τον Vlad Tepes, όμως τα στοιχεία που μας δίνει για τη ζωή του και τις χρονολογίες των γεγονότων είναι εξαιρετικά ακριβή. Δεν μπορώ να μην αναφερθώ και στην άψογη εκτύπωση του βιβλίου που το καθιστά ένα must στους απανταχού θαυμαστές του Δράκουλα, κυρίως για αυτούς που ενδιαφέρονται για την ιστορική μελέτη του θέματος.

G. Masterton – Αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται (Οξύ)

Δεν ξέρω αν είναι όντως το πιο τρομακτικό του βιβλίο, όπως αναγράφεται στην ελληνική έκδοση, πάντως εδώ ο Masterton έχει βάλει πολύ από τη μαεστρία του στη δημιουργία αυτής της υπόθεσης, που για μένα τουλάχιστον, μοιάζει με εφιάλτης περισσότερο, παρά για υπόθεση βιβλίου. Πρόκειται για μια ανατριχιαστική ιστορία, που οφείλεται σε μια ανίερη συνομωσία που δρα εδώ και χρόνια στην παγκόσμια πραγματικότητα για να επηρεάσει πράγματα και καταστάσεις. Τα θύματα της συνομωσίας γίνονται δέκτες των πιο ακραίων βασανιστηρίων (ακόμη και ο de Sade θα ζήλευε τα όσα εφαρμόζουν «αυτοί που δεν κοιμούνται») και οι φόνοι που πραγματοποιούνται κάνουν το έργο του κάθε serial killer να ωχριά μπροστά τους. Μέσα στις 400 σελίδες του έργου αυτού, θα δείτε φοβερές επιμέρους ιστοριούλες να πλέκονται και να δημιουργούν έναν εφιάλτη που τα έχει όλα. Ακόμη και μια εναλλακτική θεωρία περί βαμπιρισμού, η οποία είναι άκρως ενδιαφέρουσα, κι ας μην είναι αίμα αυτό που ζητούν από τα θύματά τους. Εδώ ο Masterton, κάπου στα όρια ανάμεσα στο αστυνομικό και το μεταφυσικό θρίλερ, μεγαλουργεί…

E.E. Schmitt – Το Κατά Πιλάτον Ευαγγέλιον (Περίπλους)

Το συγκεκριμένο βιβλίο θα το είχα διαβάσει πολύ νωρίτερα αν δεν αγνοούσα την ύπαρξή του! Είναι πραγματικά ενδιαφέρον το θέμα του, αλλά και ο τρόπος που το πραγματεύεται ο συγγραφέας είναι συγκλονιστικός. Τι εννοώ; Τι θα λέγατε αν ακούγατε από στόματος του ίδιου του Ιησού την ιστορία του, και μάλιστα από μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία από αυτή του αποστόλου Παύλου; Εδώ ο Ιησούς είναι ένας άνθρωπος, που μέσα από πολλές ώρες ενδοσκόπησης ή «πτώσης» καλύτερα, όπως ο ίδιος ονομάζει την κατάσταση στην οποία έφτανε τον εαυτό του στην έρημο, γνώρισε τον Θεό. Ή μήπως τον Διάβολο; Έπεισε τον εαυτό του πως ήταν ο Θεός αυτός που γνώρισε και συνέχισε. Εδώ τα θαύματα αμφισβητούνται από τον ίδιο τον Ιησού. Όλα αμφισβητούνται, και ακόμη περισσότερο από το σημείο όπου αρχίζει την αφήγησή του ο Πιλάτος. Όλες οι απόψεις που κατά καιρούς έχουν ακουστεί για το πρόσωπο του Ιησού παρελαύνουν μέσα από αυτό το βιβλίο, με γραφή άμεση και εξόχως γοητευτική. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως το βιβλίο έχει φτάσει τη στιγμή που γράφω αισίως την έκτη χιλιάδα.

G. Bear – Η Μουσική του Αίματος (Οξύ)

Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, πραγματικά είχα μείνει άφωνος από τις απίστευτες ιδέες που παρουσίαζε ο συγγραφέας σε αυτό το αριστούργημα επιστημονικής φαντασίας. Στο τέλος όμως με περίμενε μια έκπληξη, καθώς από ένα σημείωμα του μεταφραστή, πληροφορούμε πως ο συγγραφέας δεν έχει την παραμικρή σχέση με τη βιολογία ή έστω με τη φυσική, και πως οι σπουδές του είναι καθαρά φιλολογικές. Ο κύριος Bear λοιπόν χτίζει ένα μέλλον που βασίζεται στη δημιουργία των κυττάρων με νοημοσύνη. Αυτά μέσα από το αίμα του ήρωά μας, θα ανακατασκευάσουν τον ίδιο, και στη συνέχεια και του υπόλοιπους ανθρώπους, καθώς σύντομα εξαπλώνονται παντού, σαν ιός. Μικρόκοσμοι και μακρόκοσμοι χτίζονται μέσα στο αίμα, μέσα στο σώμα του, που μεταφέρει ένα σύμπαν από κύτταρα. Νοήμονα κύτταρα που πιστεύουν πως ήρθε η ώρα για αλλαγές…

A. Izquierdo – Καθαρός Έρωτας (Οξύ)

«Τα σώματα ερωτεύονται και δεν μπορούμε να μιλήσουμε για έρωτα χωρίς τα σώματα να γίνουν αμέσως παρόντα μ’ όλη την ακατανόητη κι ενοχλητική παρουσία τους.» Αυτό το απόσπασμα από τον Ησαΐα διάλεξε η συγγραφέας για προμετωπίδα του μυθιστορήματός της, και οφείλω να ομολογήσω πως ταιριάζει απόλυτα με το θέμα του βιβλίου. Η φιλοσοφία της Γαλλίδας συγγραφέως είναι πως δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τίποτα σχετικά με την ίδια, και πως τα ίδια τα έργα της μόνο έχουν σημασία. Πάμε στην ιστορία λοιπόν, η οποία είναι μια ερωτική ιστορία που διαδραματίζεται στην ισπανική επαρχία στα 1721, με πρωταγωνιστές έναν ιερωμένο, τον Πατήρ Φερράν και μια νεαρή υπηρέτρια, την Ρίνα Ζονκ. Όλα ξεκινούν από τη μουσική. Ο ιερέας είναι και μουσικός, ο οποίος συνθέτει απίστευτα θλιμμένες μελωδίες που θα αιχμαλωτίσουν τη νεαρή υπηρέτρια. Και όλα είναι μουσική. Ο ίδιος ο ρυθμός της αφήγησης θυμίζει μουσική, έτσι κοφτός που είναι. Η ιστορία παίρνει μέρος μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Οι εραστές δεν θα τολμήσουν να κοιτάξουν ποτέ ο ένας το σώμα του άλλου, όχι από ντροπή ή περιφρόνηση, μα για να βρουν έτσι την ευτυχία, για να «κοινωνήσουν» ένα κομμάτι νύχτας, αυτής που είναι η πηγή και το τέλος κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, κάθε ιστορίας. Είμαστε ανεκτοί μόνο όταν είμαστε αόρατοι, λέει η Augustina Izquierdo, μέσα στη νύχτα ανακαλύπτουμε εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που μας ενώνει με την απρόσωπη μάζα του ζώντος κόσμου…

E. Cook – Αχιλλέας (Λιβάνη)

Μια από τις πιο επικές μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ο μυθικός Αχιλλέας, είναι ο κεντρικός ήρωας του παρόντος βιβλίου της Cook. Η γραφή της είναι πραγματικά συγκλονιστική. Το γεγονός ότι έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με την ποίηση και έχει εντρυφήσει πάνω στα έργα του Τζον Κιτς, αντανακλά στον τρόπο που μας διηγείται την ιστορία. Ομολογώ πως δεν περίμενα με τίποτα μια τέτοια προσέγγιση του χαρακτήρα του Αχιλλέα, και έτσι το δώρο αυτό του Princeps Noctis με ξάφνιασε ευχάριστα! Το κατόρθωμα της Cook έγκειται στο γεγονός ότι πρόκειται για ένα πεζό κείμενο με ποιητική όμως δυναμική, που δίνει νέες διαστάσεις στην ιστορία, χωρίς ταυτόχρονα να κουράσει ή να γίνει δυσνόητο. Οι δυνατές περιγραφές και οι εξηγήσεις-παρεμβάσεις που δίνει σε αρκετά γεγονότα, χωρίς όμως να ξεφεύγει από το κλίμα του Ομηρικού έπους, είναι τα μεγάλα ατού αυτού του βιβλίου.

J. Vandermeer – Ο Ντρέιντιν Ερωτευμένος (Οξύ)

«Ζούμε σε έναν πίνακα του Bosch, όπου το ωραίο και το τρομακτικό συνυπάρχουν», είναι η άποψη του Vandermeer, ο οποίος στα διηγήματά του κατασκευάζει ιστορίες φρίκης που έχουν τα θεμέλιά τους αποκλειστικά στην αληθινή φρίκη της ζωής και όχι στο υπερφυσικό, καθώς πιστεύει πως το υπερφυσικό αποπροσανατολίζει τον αναγνώστη από τον πραγματικό τρόμο. Εκ διαμέτρου αντίθετος λοιπόν με πολλούς συγγραφείς της φανταστικής λογοτεχνίας, κατάφερε να στρέψει πάνω του τα βλέμματα πολλών με τη νουβέλα «Ο Ντέιντιν Ερωτευμένος», η οποία συνοδεύεται στην παρούσα έκδοση από άλλα εφτά διηγήματα. Καλλιτέχνες που λαξεύουν τα έργα τους πάνω σε οστά, ιεροεξεταστές που χλομιάζουν μπροστά στο μεγαλείο του θανάτου, ιεραπόστολοι που αναζητούν τον έρωτα στους εφιάλτες και γενικά μια πλειάδα ηρώων που ανακαλύπτουν πως δεν μπορούν να γλιτώσουν από τη φρίκη που έχουν μέσα τους, παρελαύνουν μέσα από τα πολύ όμορφα, όσο και περίεργα διηγήματα που περιέχονται στο βιβλίο. Η ονειρική ατμόσφαιρα που υφαίνει ο συγγραφέας, συνδυασμένη με μια άκρως ρεαλιστική γραφή, πετυχαίνει να μας ταξιδέψει σε μέρη μακρινά, που εξαιτίας της οικειότητας που μας εμπνέουν οι χαρακτήρες, είναι συγχρόνως τόσο κοντινά. Μ’ έναν τρόπο σχεδόν μαγικό…