Vampire Ecstacy - Dracula and his vampires in 110 years of immortal presence

Η ενασχόλησή μου με τον βαμπιρισμό ξεκίνησε όταν είδα στο σινεμά μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, κατά την άποψή μου. Δεν ήταν άλλη από το αξεπέραστο ‘Interview with a vampire’. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της γνωστής μας συγγραφέως, Anna Rice, και το cast απαρτίζεται από μεγάλους ηθοποιούς όπως ο Antonio Banderas, o Tom Cruise και o Brad Pitt. Δεν έχω λόγια να εκφραστώ για αυτό το αριστούργημα… Ίσως και να υπερβάλω, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι πρόκειται για την καλύτερη βαμπιρική ταινία που γυρίστηκε ποτέ! Κορυφαίες ερμηνείες που μένουν αξέχαστες, ενώ η ταινία διακατέχεται από ένα γοτθικό συναίσθημα παράνοιας. Ατμόσφαιρα περασμένων εποχών με ομιχλώδη τοπία αναμιγνύεται με την τότε σύγχρονη εποχή, δημιουργώντας ανάμεικτα συναισθήματα. Ερωτισμός, ειρωνεία και δίψα για αίμα ανακατεύονται με την οργή, την εξαθλίωση και την παρακμή. Μια ταινία που πραγματικά άλλαξε τα δεδομένα του βαμπιρικού κινηματογράφου, οδηγώντας το σε πιο σοβαρές, ποιοτικές και  ατμοσφαιρικές παραγωγές. Γενικά η δεκαετία του 90 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πιο ποιοτική δεκαετία. 

The Vampires' Kingdom

Εννοείται πως η βαμπιρική θεματολογία έχει βρει έκφραση μέσα από όλες τις τέχνες, όμως η πιo πρόσφατη από αυτές, ο κινηματογράφος, δείχνει μια ιδιαίτερη αδυναμία σε αυτήν. Ταινίες, κυρίως low budget (αλλά όχι αποκλειστικά), κυκλοφορούν αρκετές κάθε χρόνο με σκοπό να αποκομίσουν κέρδη από το πολυάριθμο κοινό των ταινιών θρίλερ. Μεγάλη ήταν η εισπρακτική επιτυχία το τελευταίο διάστημα αρκετών θρίλερ, ενώ παρατηρήθηκε και μία έμφαση πέρα από τα ψυχολογικά θρίλερ που διαθέτουν μεγάλο κοινό, στις διασκευές ανατολίτικων ταινιών και στις ταινίες που βασίζονται στις σαδιστικές τάσεις και προεκτάσεις της ανθρώπινης ψυχής. Ευτυχώς όμως καμία κατηγορία δεν στάθηκε ικανή να εξαφανίσει από τις οθόνες μας (μικρές ή μεγάλες) τα πλάσματα τις νύχτας, τους απέθαντους, τα βαμπίρ. Μπορεί το βάρος να πέφτει κυρίως λόγω budget και promotion σε ταινίες όπως το Underworld και το  Bloodrayne, όμως την ίδια περίοδο εμφανίζονται αρκετές ακόμη ταινίες με τα αγαπημένα μας πλάσματα. Πάμε να ρίξουμε μια ματιά...

Redemption TV - Το πρώτο βαμπιρικό τηλεοπτικό κανάλι στοιχειώνει τις οθόνες!

Η γνωστή μας Βρετανική εταιρεία, με την ποικιλότροπη ενασχόλησή της με τα βαμπιρικά μονοπάτια, στην προσπάθειά της να δώσει στα πλάσματα της νύχτας την θέση που τους αναλογεί και στον 21^ο αιώνα, απέκτησε τον δικό της σταθμό, με σκοπό να ικανοποιήσει την ακόρεστη δίψα των βαμπιρόφιλων και των ακροατών της ακραίας μουσικής σκηνής!

The Dark Side of Mortality

Αυτό το άρθρο προήλθε από καθαρή τύχη κατά την ερευνά πληροφοριών για τη στήλη “Mystic Places of Reality” του περιοδικού Bloodcult, και είναι άμεσα συνδεμένο με την θεματολογία αυτού του περιοδικού. Οι αναφορές για φαινόμενα νεκροζώντανων βρικολάκων υπάρχουν σχεδόν παντού στην παράδοση και στους μύθους διαφόρων  λαών. Πρόκειται για μια βαμπιρική ιστορία με αληθινές αναφορές και γεγονότα που συνέβησαν αρκετά χρόνια πριν, όταν ο κόσμος ήταν πραγματικά αμόρφωτος και αλαφροΐσκιωτος. Κατά τη γνώμη μου αυτός ο λαϊκός θρύλος, όσο μακάβριος και αν ακούγεται για τον απλό κόσμο, μου φαίνεται και λίγο κωμικοτραγικός. Τα βαμπίρ μερικές φορές έχουν και το γέλιο τους…

Vampire Anthems

 Το παρόν άρθρο πραγματεύεται τη βαμπιρική εικόνα, όπως φαίνεται από τρεις σύγχρονους συγγραφείς. Παρουσιάζονται οι απόψεις τους, όπως φαίνονται μέσα από τα έργα τους, για το μοντέλο του βρυκόλακα και της κοινωνίας που ζουν.

The Bloodcult salutes the Legend of Bloodstone

Πριν από αρκετά χρόνια που διέμενα στην Αγγλία, συνήθιζα να επισκέπτομαι συχνά ένα διώροφο μαγαζάκι στο Leicester ονόματι “Another World”. Εκεί μπορούσες να βρεις ό,τι τράβαγε η ψυχή σου σε action figures από ταινίες, posters, μπλουζάκια, βιβλία RPG κάρτες και παρεμφερές υλικό, καθώς και πολλά περιοδικά, από fetish μέχρι comics… Καλή ώρα όπως αρκετά πια μαγαζιά στην Αθήνα, και όχι μόνο. Μια μέρα έπεσε το μάτι μου σε έναν ιδιαίτερα ελκυστικό τίτλο στο τμήμα με τα περιοδικά… Bloodstone… Στην αρχή νόμισα πως ήταν κάποιο βιβλίο-περιοδικό σχετικά με την ομώνυμη σειρά βαμπιρικών ταινιών. Ξεφυλλίζοντάς το όμως, σύντομα διαψεύστηκα. Ήταν ένα περιοδικό από “vampires” σε “vampires”. Κρατούσα στα χέρια μου το μοναδικό βαμπιρικό έντυπο στην Ευρώπη…

The Blood is the Life

ΑΙΜΑ… Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στην ουσία της ζωής και υμνεί τη δύναμή της. Μόνο και μόνο η λέξη προκαλεί απευθείας ποικίλα συναισθήματα σε οποιονδήποτε… Συναισθήματα όπως φόβος, ανατριχίλα, σιχαμάρα, πόνος, θάνατος, απέχθεια, αναγούλα ή και αγάπη, επιθυμία, φίλια, έμμονη, πάθος, διαστροφή, ενέργεια, δίψα… Πιθανώς κάποια από αυτά θα περνάνε από το μυαλό σας όταν το σκέφτεστε. Όλα αυτά όμως είναι και ταυτόχρονα από τα πιο δυνατά συναισθήματα που υπάρχουν! Η ίδια η ζωή καθορίζεται από το αίμα. Οι ασθένειες του αίματος είναι συνήθως και θανάσιμες. Μέσα στους αιώνες της ανθρωπότητας, έχει «βάψει» γεγονότα και ποικίλες καταστάσεις.

Το Ξέσπασμα

Τράβηξα το τηλέφωνο ξεριζώνοντάς το από την πρίζα και με δύναμη το πέταξα στον τοίχο απέναντι. Το ασημένιο κηροπήγιο που βρισκόταν στο τραπεζάκι δίπλα μου, εκτοξεύθηκε στον καθρέπτη που ήταν πάνω απ’ το τζάκι και τον έκανε θρύψαλα. Δεν μπορούσα πλέον να κρατήσω τον έλεγχό μου. Άρχισα να ουρλιάζω. Το στόμα μου έφτυνε κατάρες και βλασφημίες για όλους και για όλα. Η οργή μου ξεχείλιζε. Ξυπόλυτος όπως ήμουν, πήγα στα κομμάτια του καθρέπτη και άρχισα να χοροπηδώ πάνω τους. Είχαν γεμίσει τα πόδια μου αίματα και όμως συνέχιζα. Όταν εξαντλήθηκα, γονάτισα στα γυαλιά, άρπαξα ένα κομμάτι απ’ τον καθρέπτη και άρχισα να κόβομαι. Στην αρχή κόπηκα στα χέρια μου και έπειτα στο στήθος. Σαν καλλιτέχνης που το χέρι του δεν περιμένει να σκεφτεί αλλά δουλεύει ενστικτωδώς, ζωγράφιζα στο κορμί μου. Αμέτρητες οι χαρακιές και το πηχτό αίμα μου ανάβλυζε από παντού. Κάποτε σταμάτησα... Όταν η ομίχλη, που είχε σκεπάσει πριν το μυαλό μου, άρχισε σταδιακά να διαλύεται και να υποχωρεί, πήγα στο μπάνιο. Άνοιξα τη βρύση και περίμενα να γεμίσει η μπανιέρα. Το αίμα συνέχιζε να τρέχει άφθονο. Βρισκόμουν βουτηγμένος σε μια έκσταση. Έκσταση ονειρική, με άρωμα θανάτου. Μια ακατανόητη ηδονή με είχε κυριεύσει. Ηδονή για τον πόνο. Ηδονή για το αίμα. Με τα δύο μου χέρια τότε, άρχισα να αλείφω το αίμα σε όλο μου το κορμί. Αργά και ήρεμα, σαν μέρος τελετουργικού, σαν είδος ιεροτελεστίας. Αφού πασάλειψα το κορμί μου, συνέχισα με το πρόσωπο. Στεκόμουν μπροστά στον καθρέπτη και το απολάμβανα. Η μπανιέρα γέμισε. Έκλεισα τη βρύση και μπήκα μέσα. Το αίμα μου άρχισε να διαλύεται και το νερό έγινε ροζ...

Giselle – Suicidal Virgins

"A Gothic Romance,

The Tragedy's Dance.

The Lost Lovers Death,

by the Day's last Breath..."

Το "Giselle" , είναι ένα από τα γνωστότερα έργα του Γκοτιέ, καθώς και ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του κινήματος του Ρομαντισμού. Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο, του οποίου η παράσταση είμαι σίγουρος πως θα ενδιέφερε πολλούς από εσάς. Για τον λόγο αυτό, σας παραθέτω την υπόθεση του έργου εν συντομία...

Take this sickness out of me

Συμφωνώ απόλυτα με την έκφραση του δημοσιογράφου Καμπουράκη, ότι η ιστορία είναι μία πόρνη. Και αυτό γιατί έχει χρησιμοποιηθεί, έχει βιαστεί και έχει διαστρεβλωθεί από τον κάθε ανίδεο στο πέρασμα των αιώνων, που υπηρετούσε τα όποια συμφέροντα και ιδεολογίες της εποχής. Για αυτά τα υποκείμενα και από την τότε αμορφωσιά και τον σκοταδισμό του κόσμου, το κάθε παράξενο και το κάθε ανεξήγητο ήταν ταυτόχρονα και σατανικό. Στο παρακάτω άρθρο υπάρχει η πραγματική ιστορία του βαμπιρισμού και η ιατρική της εξήγηση.

Vampire Legions

“Als Volker an der Theyse, An todtliche Vampire Heyluckisch feste glauben… Du willst mich gar nich Lieben, Ich will mich an dir rachen…”[1]

Η ενασχόληση με τον βαμπιρισμό μοιάζει με μονοπάτι γεμάτο αγκάθια. Ένα μονοπάτι σίγουρα σκοτεινό, που καθώς διαβαίνεις, ξεφυτρώνουν μπροστά σου δεκάδες παρακλάδια, η επιλογή βέβαια είναι προσωπική υπόθεση καθενός. Διαβήκαμε τις πύλες του 21ου αιώνα και το αρχέτυπο του βρικόλακα εξακολουθεί να μαγεύει, εξακολουθεί όμως και να είναι αδιευκρίνιστο. Οι θεωρίες που έχουν διατυπωθεί σχετικά είναι δεκάδες! Είναι φυσικό μέσα στους αιώνες η μορφή του να έχει πάρει ποικίλες μορφές, σύμφωνα με την φιλοσοφία και το πνεύμα κάθε εποχής. Δεν θα μπω στο παιχνίδι της αποδοχής ή της απόρριψης των εκάστοτε θεωριών. Θα ήθελα όμως, να πούμε λίγα λόγια για κάποιες από τις σύγχρονες μας, καθώς και για το τι μπορεί να σημαίνει ενασχόληση με τον βαμπιρισμό.

Archangel

Όταν η λογική εγκλωβίστηκε από το αλκοόλ στα δαιδαλώδη μονοπάτια του νου και η σατυρική φιγούρα αναγεννήθηκε στη νέα βασιλεία της χλωμής θεάς, σύρθηκα από το γόνιμο τάφο μου ως το παράθυρο και ανακουφίστηκα… Έξω είδα σκιές να ξεπηδούν από παντού και χαρούμενες να ρίχνονται στον ξέφρενο χορό που όριζε ο αγέρας. Σταδιακά ανακτούσε τις δυνάμεις του το άχαρο κορμί μου, με μοναδικό σκοπό την ικανοποίηση της άσβεστης δίψας που έκαιγε κάθε νύχτα τα σωθικά μου. Και εσύ ξέρεις γι’ αυτήν καλύτερα απ’ όλους μικρή μου Αίτνα… Είχαν περάσει δύο νύχτες (και δύο μέρες) από την τελευταία φορά που το πολύτιμο υγρό μιας νεαρής νοσοκόμας κύλησε στις σακατεμένες φλέβες μου. Ακόμη θυμάμαι όταν τρύπησα το λευκό λαιμουδάκι της. Το στήθος της φούσκωνε σε κάθε μου ρουφηξιά και οι αναστεναγμοί της… Μούσκεψε το πουκάμισο μου στο αίμα και πνίγηκα στη σιωπή που ακολούθησε το παραλήρημα της σάρκας. Στάθηκα για λίγο, με το μικρό κορίτσι στα χέρια μου και έκλαψα για κείνη και για μένα. Σαν ανθοδέσμη από φωτιά τα μακριά μαλλιά της ήταν απλωμένα πάνω μου και εγώ τα χάιδευα, την ώρα που ένοιωθα να μου γλείφει σαν φίδι τη ραχοκοκαλιά μου, δυνατό, ένα σύγκρυο. Το νέο αίμα μέσα μου… Είδα τη σιωπή σαν καλοκαιρινή καταιγίδα να έρχεται, να εισβάλλει και να με κυριεύει. Σφράγισε με δάκρυα τα πικρά μου χείλη και φύτεψε φρουρό, ένα κόμπο στο λαιμό μου. Αιώνια τιμωρία του γένους μας. Είναι η ώρα των ματιών. Η ώρα του φιδιού… και της φωτιάς.

Βρυκόλακες - Η Ελληνική Παράδοση

Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν τους βρικόλακες κυρίως από τις δεκάδες ταινίες με σχετικά θέματα που κυκλοφορούν και γενικά από το Δυτικό Χολιγουντιανό πρότυπο που έχει επικρατήσει. Οι παραδόσεις όμως των Ευρωπαϊκών λαών, από όπου πηγάζει το όλο θέμα, παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Οι παρακάτω πληροφορίες προέκυψαν ερευνώντας τις παραδόσεις, τα πιστεύω και τις εμπειρίες των Ελλήνων πάνω στο θέμα της ύπαρξης ή μη βρικολάκων.

Το τίμημα της Αμαρτίας

Η βαριά ατμόσφαιρα μέσα στο δωμάτιο γινόταν ολοένα και πιο πνιγερή. Οι λιγοστοί συγγενείς μας κάθονταν αμίλητοι μέσα στο μεγάλο σαλόνι. Μαύρα ρούχα και δάκρυα βουβά συνόδευαν την μυρωδιά απ’ το λιβάνι, που σαν νέφος ανέβαινε. Οι ώρες περνούσαν αργά κι έπρεπε πια η νεκρή να μεταφερθεί στην τελευταία της κατοικία, εκεί κοντά στον Θεό και σαν δώρο από εμάς να πάρει τον τελευταίο ασπασμό, το στερνό μας αντίο. Όταν όμως, τελευταίος βρέθηκα κοντά της, είδα στο πρόσωπό της το αυστηρό εκείνο ύφος. Ένιωσα πως κι αυτή την τελευταία φορά με επικρίνει για κάποιο λάθος μου. Έστρεψα το βλέμμα μου αλλού κι έδωσα στη μητέρα μου το τελευταίο φιλί, το φιλί του θανάτου.

Από την Christabel στο Underworld: Δυο αιώνες λογοτεχνικής και κινηματογραφικής παρουσίας

Στη συζήτηση αυτή ρίχνουμε μια ματιά στις διαφορετικές μορφές της βαμπιρικής φιγούρας με αφορμή την ταινία “Underworld”, η οποία αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα της εξέλιξης αυτής. (Προειδοποίηση: Στο τέλος της ανάγνωσής σας υπάρχει περίπτωση να πείτε: “Αηδίες! Ο βρυκόλακας δεν είναι μια σύνθετη κοινωνικό-σεξουαλικό-ψυχαναλυτική συμβολική μορφή που αντικατοπτρίζει εμάς. Είναι ένα υπέροχο απέθαντο πλάσμα που πίνει αίμα, ρίχνει ξύλο και σκοτώνει. Αυτά!” Μην ανησυχήσετε. Λέγεται “άρνηση”! Αστειεύομαι. Ο καθένας μας διαλέγει τον βρυκόλακα που του ταιριάζει.)

Erzebet Bathory (1560 – 1614) Part II

Το παρόν άρθρο αποτελεί συνέχεια του άρθρου του Bloodgod για τη ζωή της Elizabeth Bathory. Ακολουθούν κάποιες συμπληρωματικές πληροφορίες και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για την αθέατη πλευρά της Κόμισσας σύμφωνα με τον απόγονό της, Dennis Bathory Kitsz.

Erzebet Bathory (1560 – 1614)

Υπάρχει μια πληθώρα από θρύλους σχετικά με βρικόλακες που βασίζονται σε Τρανσυλβανικές, και όχι μόνο παραδόσεις. Υπάρχουν όμως και κάποια ιστορικά ντοκουμέντα τα οποία αποδεικνύουν την ύπαρξη αιμοδιψών χαρακτήρων, όπως η κόμισσα Erszebet (ή Elizabeth) Bathory. Η ιστορία της, που περιγράφεται παρακάτω – όχι στην πλήρη λεπτομέρειά της – είναι αμφιλεγόμενη, όσον αφορά στην αλήθεια των γεγονότων που έχουν γίνει γνωστά από τα λιγοστά κείμενα της εποχής της, που σώζονται και σχετίζονται με τη ζωή της.

Despair

Πόνος.... Ατελείωτος, αφόρητος πόνος... Δεν ξέρω καν αν είναι σωματικός ή ψυχικός... Ίσως κάτι άλλο... δεν ξέρω...

Πρέπει να ανοίξω τα μάτια... Πρέπει να δω... Φοβάμαι... Αν τ’ ανοίξω ο πόνος θα μεγαλώσει... αισθάνομαι ότι κοιμόμουν αιώνια... σε ύπνο βαθύ, μα τόσο γλυκό... αγκαλιά με το σκοτάδι... Ω ναι, τι γλυκό σκοτάδι... Αν τ’ ανοίξω τώρα όλα θα χαθούν... Όλα όσα έζησα... όλα όσα έζησα;!!! Το σκοτάδι... μόνο το σκοτάδι θυμάμαι, απέραντο, γλυκό, να με σφίγγει στην αγκαλιά του παθιασμένα, σαν την πιο λατρευτή ερωμένη... ‘Όμως πριν το σκοτάδι; Ένα τεράστιο κενό... Δεν θυμάμαι τίποτα... Ωχ τι πόνος...

Vlad Tepes - The Impaler

Ο Vlad Tepes, Dracula ήταν μια από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της Ρουμανικής Μεσαιωνικής ιστορίας και της ιστορίας γενικότερα. Γεννημένος το 1431, έζησε μια πολυτάραχη και περιπετειώδη ζωή. Υπήρξε τρεις φορές Βασιλέας της Βλαχίας (Tara Romaneaska): το φθινόπωρο του 1448, από το 1456 μέχρι το 1462, και το χειμώνα του 1476. Όμως, υπήρξε όμηρος στα χέρια ενός Τούρκου σουλτάνου όταν ήταν ακόμα παιδί, βλέποντας με τα μάτια του το βιασμό του αδερφού του από τους υποτακτικούς του σουλτάνου, γεγονός που τον σημάδεψε για το υπόλοιπο της ζωής του. Υπήρξε εξόριστος πρίγκιπας στην Τρανσυλβανία και τη Μολδαβία, και κρατούμενος του υποτιθέμενου συμμάχου του Iancu de Hunedoara, Κυβερνήτη της Τρανσυλβανίας. Τα γεγονότα που θα περιγράψουμε συνέβησαν κυρίως κατά τη δεύτερη και σημαντικότερη περίοδο της βασιλείας του, μεταξύ 1456 και 1462.

Universal Horror Part I: The Dracula Collection

Έπειτα από το αφιέρωμα που έγινε Hammer Films, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα αφιέρωμα στην πασίγνωστη κινηματογραφική εταιρία Universal, και τις πρώτες ταινίες που εξαπέλυσε στον κόσμο. Οι ταινίες αυτές ήταν horror, και σε αυτό το άρθρο τις προσεγγίζουμε με τον ίδιο τρόπο που προσεγγίσαμε τις ταινίες της Hammer.

Πριν από κάποια χρόνια έγινε μια μαζική επεξεργασία εκείνων των παλιών ασπρόμαυρων ταινιών horror της Universal, με σκοπό να κυκλοφορήσουν σε DVD. Η μαζική έκδοση αυτών των DVD οδήγησε τη Universal να προβεί σε μια κατηγοριοποίηση των ταινιών με βάση το θέμα τους, ώστε να κυκλοφορήσει box sets ανά θέμα, με γενικό τίτλο Classic Monster Colletcion. Τα θέματα-τέρατα της Universal περιλαμβάνουν τη Μούμια, τον Λυκάνθρωπο, το τέρας του Frankenstein, το φάντασμα της όπερας, το τερατάκι της λιμνοθάλασσας και φυσικά το Δράκουλα, λίγο-πολύ δηλαδή τα τέρατα που εμφανίζονται στο “Horror Show” των Iced Earth. Κάποιος μπορεί εύλογα να αναρωτηθεί πώς μια εταιρία, που σήμερα αποτελεί μεγαθήριο στον κόσμο των κινηματογραφικών παραγωγών, να ξεκινά την ιστορία της με ταινίες horror. Αυτό οφείλεται στον ιδρυτή της εταιρίας Carl Laemmle, που έτρεφε μια ιδιαίτερη συμπάθεια για το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος και τις σκοτεινές προκαταλήψεις και παραδόσεις διαφόρων λαών. Τη συμπάθεια αυτή του μεγάλου παραγωγού συμμερίζομαι κι εγώ, η οποία σε συνδυασμό με τον άκρατο ενθουσιασμό μου για τις ασπρόμαυρες ταινίες με οδήγησαν τη συγγραφή αυτού του άρθρου. Το εν λόγω λοιπόν άρθρο θα τεμαχιστεί σε μέρη και την τιμητική του ως άνοιγμα του άρθρου έχει φυσικά ο βασιλιάς των ζωντανών νεκρών και το σόι του (εννοώντας τα sequel).