Heaven Street ‘zine (issue 2)

Το πολύ αξιόλογο zine Heaven Street είναι συγγενικό με το Bloodcult από πλευράς θεματολογίας, σε μη metal μουσικά μονοπάτια, καθώς επικεντρώνεται κυρίως στο neo-folk και post-industrial. Στο τεύχος αυτό θα βρούμε συνεντεύξεις από “Werkraum”, “Der Bluthasrsh”, ανταπόκριση από το γερμανικό “Flammenzauber Fest”, καθώς και από άλλες συναυλίες του είδους στην Ελλάδα, πολύ ενδιαφέροντα άρθρα για τον David McKean και τον John Santerineross, άρθρα, αφιερώματα… Σε γενικές γραμμές πολύ καλοστημένο σε Α5 μέγεθος, με πολύ καλό graphic design, minimal, αφηρημένο, ιδιαίτερα καλλιτεχνικό και dark. Ποιότητα, μεράκι και αγάπη γι αυτό που κάνουν.

The Legend of Cain (Part II)

The Eternal Curse

¨Άβελ και Κάιν¨

(από τα ¨Άνθη του Κακού¨-Charles Baudelaire-Παρίσι, 1857)

Φυλή του Άβελ, κοιμήσου, πιες και φάγε, ο Θεός με ευγένεια σου χαμογελά.

Φυλή του Κάιν, μες στο βούρκο σου έρπε και άθλια πέθανε.

Φυλή του Άβελ, η θυσία σου κολακεύει τη μύτη των Σεραφείμ!

Φυλή του Κάιν, το μαρτύριο σου θα έχει ποτέ τελειωμό;

Φυλή του Άβελ, τις σπορές σου φρόντιζε και το κοπάδι σου ν’ αυξάνεται και πληθαίνει.

Φυλή του Κάιν, τα σωθικά σου ουρλιάζουν απ’ την πείνα σαν γέρου σκύλου.

Φυλή του Άβελ, ζέστανε την κοιλιά σου στην προγονική σου εστία.

Φυλή του Κάιν μες στη σπηλιά σου τρέμε απ’ το κρύο, φτωχό τσακάλι!

Φυλή του Άβελ, αγάπα και πληθύνσου!

Το χρυσάφι σου και αυτό γεννάει.

Φυλή του Κάιν, καρδιά που πυρπολείται, προφυλάξου απ’ αυτές τις άπληστες ορέξεις.

Φυλή του Άβελ, μεγαλώνεις και νέμεσαι σαν τους κοριούς στις σανίδες!

Φυλή του Κάιν, πάνω στις άδειες στράτες σέρνε τους δικούς σου στις αγωνίες.

Α! Φυλή του Άβελ, το κουφάρι σου θα λιπάνει τη μυρωμένη γη!

Φυλή του Κάιν, το έργο σου ατελείωτο έμεινε!

Φυλή του Άβελ, να η ντροπή σου: το σίδερο νικήθηκε απ’ το παλούκι!

Φυλή του Κάιν, ανέβα στον ουρανό και ρίξε στη γη το Θεό![1]

Cain (Part III) – The Curse Of Mankind

Ο πρώτος αμαρτωλός ο πρώτος δολοφόνος, ο πρώτος βρικόλακας και ο πρώτος άνθρωπος που αρνήθηκε τον θεό.

Αυτή η φυσιογνωμία υπήρξε; Ή απλώς ήταν άλλο ένα δημιούργημα της ανθρώπινης νοημοσύνης των μεγάλων και έξυπνων για να υποτάξουν το λαό σε ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, να τον ελέγχουν ευκολότερα για να είναι τελικά αυτοί οι ευνοημένοι; Ο ΦΟΒΟΣ δαμάζει τα πλήθη. Το σίγουρο είναι ένα, «δεν ξέρουμε απόλυτα τίποτα» και πόσο μάλλον όταν ασχολούμαστε με θέματα τα οποία έχουν ειπωθεί πριν από δυο χιλιάδες χρόνια και βάλε. Αυτό που θα διαβάσετε είναι απλώς μια μικρή αναφορά στις διάφορες μορφές και ρόλους που του δόθηκαν διαμέσου των αιώνων.

Λουκάς Σαμαράς – «Περιπέτειες του Εγώ»

Στις 6 Απριλίου έως τις 31 Ιουλίου 2005 πραγματοποιήθηκε η αναδρομική έκθεση του Λουκά Σαμαρά στην Εθνική Πινακοθήκη, υπό την επιμέλεια της Κατερίνας Κοσκινά (Ιστορικός Τέχνης και επιμελήτρια εκθέσεων). Οι προετοιμασίες ήταν μεγάλες καθώς παρουσιάστηκαν συνολικά 440 έργα του, τα οποία κυριολεκτικά μεταμόρφωσαν την Εθνική Πινακοθήκη σε ένα αλλόκοτο εργοτάξιο, γεμάτο δημιουργίες από το σουρεαλιστικό σύμπαν του καλλιτέχνη.

L.K. Hamilton – Ένοχες Απολαύσεις (Οξύ/Κόλαση)

Πρόκειται για το πρώτο από μια σειρά βιβλίων της Hamilton με ηρωίδα την Anita Blake, μια βαμπιρο-φόνισσα. Οι ιστορίες της εκτυλίσσονται σε έναν κόσμο όπου οι βρυκόλακες ζουν και δρουν φανερά, και είναι κοινωνικά και νομικά αποδεκτοί. Άλλα πλάσματα που κυριαρχούν στη φαντασία της Hamilton είναι τα zombies, οι νεκροφάγοι δαίμονες, οι λυκάνθρωποι και οι ζωάνθρωποι. Παρά τα εκσυγχρονισμένα όπλα σε στυλ Blade, οι σταυροί και ο αγιασμός προσφέρουν αρκετή προστασία στον κόσμο της Anita Blake. Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί ένα συνδυασμό ιστορίας τρόμου και μυστηρίου. Δυστυχώς είναι αυτό και τα επόμενα δύο από τα βιβλία της δημοφιλούς σε όλο τον κόσμο σειράς της Hamilton που έχει μεταφραστεί μέχρι τώρα στα ελληνικά.

A. Crowley – Magick, in Theory and Practice (Dover)

Ο Aleister Crowley (1875-1947), ο διασημότερος μάγος του 20ου αιώνα, έγραψε αυτό το βιβλίο σαν ένα εγχειρίδιο καθοδήγησης γι’ αυτούς που ενδιαφέρονται να ασχοληθούν με το απόκρυφο και τις μαύρες τέχνες. Θεωρείται από πολλούς το καλύτερο βιβλίο του (αν και, διαβάζοντάς το, εμένα μου φάνηκε περισσότερο τσελεμεντές). Παρόλο που χρησιμοποιεί στοιχεία από βουδιστικές, αιγυπτιακές, ταντρικές και γνωστικές τελετές, ο Crowley δημιουργεί ένα δικό του σύστημα μαγείας, το οποίο ο ίδιος ξεχωρίζει από τα άλλα είδη μαγείας προσθέτοντας ένα -k στο Magic (βλέπε τον τίτλο του βιβλίου). Στο βιβλίο του ο Crowley εμφανίζεται με πολλά ψευδώνυμα μερικά από τα οποία είναι: Perdurabo, The Great Wild Beast 666, The Master Therion, καθώς και με πολλά ψευδώνυμα που του είχαν δοθεί στα διάφορα τάγματα στα οποία ανήκε κατά καιρούς. Μερικά από τα θέματα που πραγματεύεται το βιβλίο είναι: «η μαγική θεωρία του σύμπαντος», «τελετές», «βασικά όπλα», «το Άγιο Δισκοπότηρο», «Αμπρακατάμπρα» (δεν κάνω πλάκα, από αυτόν προήλθε αυτή η λέξη), «Η Κυρία μας Βαβυλώνα και το Θηρίο», «θυσίες αίματος», «εξαγνισμοί», «ο όρκος», «μαύρη μαγεία» και «αλχημεία».

D. Brown – Illuminati: Οι Πεφωτισμένοι (Λιβάνη)

Έχοντας διαβάσει τον Κώδικα Da Vinci, συνεπαρμένος από τον τρόπο γραφής του συγγραφέα, πήρα το βιβλίο αυτό του Dan Brown για να εμπλακώ σε μια ακόμα περιπέτεια του Robert Langdon, του κεντρικού χαρακτήρα των δυο αυτών μυθιστορημάτων. Καθώς είναι φυσικό για έναν ιστορικό με κλίση στο απόκρυφο, ο τίτλος μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Έχοντας διαβάσει για την αδελφότητα των Πεφωτισμένων στο βιβλίο Μυστικές Εταιρίες (Αρχέτυπο), είχα την περιέργεια να δω πως θα χρησιμοποιούσε ο συγγραφέας την αδελφότητα για να δημιουργήσει την πλοκή του. Απίστευτο! Αν μου ζητούσε κάποιος να το χαρακτηρίσω θα έλεγα ότι βρίσκεται στα σύνορα αστυνομικής περιπέτειας και επιστημονικής φαντασίας, με γερές δόσεις από thriller. Απορώ και ο ίδιος με τον εαυτό μου για το ρεκόρ που έκανα: 650 σελίδες σε τέσσερις μέρες. Έχασα πολλές ώρες από τον ύπνο μου αλλά άξιζε, καθώς ένιωθα το βιβλίο να ρέει στις φλέβες μου σαν μια απίστευτα διεγερτική ουσία.

Δ. Κολιοδήμος – Ο Κόμης Δράκουλας στην Οθόνη (Οξύ)

Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια καταγραφή ταινιών στις οποίες πρωταγωνιστεί ο γνωστός μας βασιλιάς των νεκροζώντανων, ή που έχουν, είτε στον πρωτότυπο είτε στον ελληνικό τους τίτλο, τη λέξη «Δράκουλας» ή παραλλαγές αυτού, άσχετα με το αν έχουν σχέση με το μύθο του Δράκουλα (όλοι θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια τον γλυκύτατο Duckula). Το βιβλίο αυτό γράφτηκε το 2004 και περιλαμβάνει ταινίες από την αρχή του κινηματογράφου μέχρι σήμερα (η τελευταία χρονολογικά ήταν το Van Helsing με τον Hugh Jackman). Η καταγραφή αυτή αποτελεί μεγάλη πρωτοτυπία για τα ελληνικά δεδομένα και προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον. Παρ’ όλα αυτά, απογοητεύτηκα αρκετά διαβάζοντάς το καθώς ανακάλυψα ότι ο συγγραφέας πιθανότατα μετέφρασε κάποιο ξένο βιβλίο ή κάποια ιστοσελίδα, χωρίς να φροντίσει (όσο μπορεί) να διασταυρώσει το υλικό του με άλλες πηγές. Σε κάθε καταγραφή ταινίας μας παραθέτει τον επίσημο τίτλο, τον τίτλο με τον οποίο ήρθε στην Ελλάδα, τη διάρκεια της ταινίας, το σκηνοθέτη και τους πρωταγωνιστές, τη χώρα προέλευσης και τη χρονολογία, καθώς και μια σύντομη περίληψη της ταινίας συνοδευόμενη συνήθως από κάποιο προσωπικά σχόλια. Παρατήρησα πολλά λάθη σε περιλήψεις και σε σχόλια που με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο συγγραφέας είναι πολύ πιθανό να μην έχει δει ποτέ του τη συγκεκριμένη ταινία. Πέρα από αυτό όμως, το βιβλίο έχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό (αν και ασπρόμαυρο) και αποτελεί must για τους τρελούς σαν και μένα, που ασχολούνται με «δρακουλοταινίες».

E.A. Poe – Ο Χρυσός Σκαραβαίος (Γράμματα)

Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Πόε ήταν ένας από τους λίγους συγγραφείς τρόμου της Αμερικής που έγραφε με ευρωπαϊκό στυλ, ίσως επειδή η καταγωγή του ήταν από εκεί. Ήταν πολυγραφότατος, και ένα από τα έργα του είναι ο «Χρυσός Σκαραβαίος» Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα νησί. Είναι απίστευτος ο τρόπος και η εξυπνάδα με την οποία παρουσιάζει λογικά, αυτά που θεωρεί κάποιος παράλογα. Το σκοτάδι και η μακαβριότητα φαίνονται τρομακτικά στην αρχή, αλλά στη συνέχεια απαλύνονται… Το βιβλίο περιέχει και άλλες δυο μικρές ιστορίες.

Ν. Καμπουράκης – Μια σταγόνα Ιστορία (Πατάκη)

«Η Ιστορία είναι μία Πόρνη». Έτσι ξεκινάει αυτό το βιβλίο. Δεν περίμενα ποτέ να σοκαριστώ από το βιβλίο αυτό, αλλά όταν αναλογίζομαι όλα αυτά που διάβασα πραγματικά σοκάρομαι, για το λόγο ότι είναι αληθινά. Καταγράφει μια σειρά από άσχετα μεταξύ τους γεγονότα και περιστατικά ιστορίας, παραλειπόμενα από τα ιστορικά βιβλία. Μιλάει για γνωστές φυσιογνωμίες της ιστορίας, αλλά και άγνωστα πρόσωπα και καταστάσεις που «κακοποιήθηκαν». Από περιστατικά απόλυτα γελοία και εύθυμα, ιστορίες ανεξήγητες, μέχρι απόλυτα περιγραφικούς βασανισμούς, εξαθλίωση και θλίψη. Για παράδειγμα, δύο κεφάλαια του πρώτου τόμου είναι: «Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός παρακολουθεί το sex show της μέλλουσας αυτοκράτειρας Θεοδώρας» και «Ο αυτοκράτορας του Μαρόκο, Μουλάι Ισμαήλ, εκσφενδονίζει τον πρωθυπουργό του σε ένα τοίχο μέχρι να του διαλυθούν τα κόκκαλα». Η ακρότητα αγγίζει τα όριά της, και το βιβλίο κάνει τον αναγνώστη να αναρωτηθεί μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος, αν του δοθεί εξουσία. Τα ακραία ιστορικά περιστατικά παρουσιάζονται με έναν ωμό τρόπο γραφής. Λόγω των πολυποίκιλων θεμάτων του, το βιβλίο δεν κουράζει καθόλου τον αναγνώστη. Κεφάλαια του δεύτερου τόμου αποτελούν τα: «20 χιλιάδες μικρά παιδιά πεθαίνουν από ασφυξία μέσα στους σκοτεινούς σωλήνες των λονδρέζικων καμινάδων», «οι Άγγλοι εργολάβοι χρησιμοποιούν τους καπνοδοχοκαθαριστές σαν σκλάβους», «μια αριστοκράτισσα κυρία στην Αθήνα ουρλιάζει από πόνο, καθώς αποτριχώνει τα απόκρυφά της, καψαλίζοντάς τα με το λυχνάρι. Δίπλα της μια σκλάβα την κοιτάζει με ζήλια. Οι σκλάβες που συλλαμβάνονταν αποτριχωμένες μαστιγώνονταν μέχρι θανάτου»…

J.K. Huysmans – La-bas: Ταξίδι στη Σκοτεινή Πλευρά (Αρχέτυπο)

Στο ημι-αυτοβιογραφικό αυτό μυθιστόρημα του Huysmans συναντάμε το λόγιο Ντιρτάλ – προσωπείο του συγγραφέα – μέσα από την προσωπική αφήγηση του οποίου γινόμαστε μάρτυρες μιας πνευματικής αναζήτησης στους σκοτεινούς κύκλους μυστικιστών στο Παρίσι του 19ου αιώνα. Κυρίαρχα σημεία στην αναζήτηση αυτή αποτελούν αφενός, η σκιαγράφηση του εγκληματία του Μεσαίωνα Ζιλ ντε Ρε, και αφετέρου, η σχέση του Ντιρτάλ με την αινιγματική γυναίκα που τον φέρνει σε επαφή με τα υπόγεια μονοπάτια της μαγείας και του αποκρυφισμού. Δυνατή γοτθική ατμόσφαιρα και περίτεχνη αφήγηση, που δυστυχώς συνοδεύεται από ανιαρές και άσκοπα λεπτομερείς περιγραφές, που κατορθώνουν να μειώσουν το ενδιαφέρον και να δώσουν στη συλλογική εικόνα μια χροιά υποτονική και μίζερη. Διαβάζεται με υπομονή!

Nightwatch

Σκηνοθεσία: Timur Bekmambetov

Cast: Konstantin Khabensky, Vladimir Menshov, Valeri Zolotukhin

Περιμέναμε πολύ καιρό της αρχή της τριλογίας, αλλά εξελίχθηκε στην απογοήτευση της χρονιάς για μένα, και πιστεύω και για πολλούς άλλους. Το Nightwatch είναι το πρώτο μέρος της Ρώσικης τριλογίας φαντασίας που επικεντρώνεται στην πάλη μεταξύ του Σκότους και του Φωτός. Η μάχη έχει αρχίσει από την αρχή του Χρόνου και έχει ληφθεί μια συμφωνία ανακωχής μεταξύ των δύο δυνάμεων, έτσι ώστε να κρατηθεί η ισορροπία. Αυτή όμως θα αλλάξει πια, μια και η γέννηση ενός Εκλεκτού, ο οποίος διαλέγει εξαρχής την πορεία προς το Σκότος, θα επαναφέρει τον πόλεμο. Η ταινία, κατά τη γνώμη μου, αποτυγχάνει να κερδίσει το θεατή. Το σενάριο με απογοήτευσε γιατί παρουσιάζει τη μάχη μεταξύ Σκότους και Φωτός σαν μια μάχη μεταξύ «νονών της νύχτας». Όλα απίστευτα προσαρμοσμένα στην μοντέρνα πραγματικότητα (μόνο για το ΙΚΑ του άρχοντα του Φωτός δεν μας είπαν…, ο οποίος είναι και το «κεφάλι» στη δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού, στη ΔΕΗ της Ρωσίας!!!) με λίγα και κακώς παρουσιασμένα ψήγματα φαντασίας, εκνευριστικές διαφημίσεις τύπου Nokia και Nescafe δίπλα-δίπλα σε μάχες, φάτσες ηθοποιών που δεν εμπνέουν και ελεεινή παρουσίαση των βρυκολάκων, που είναι σαν άστεγοι κακομοίρηδες… Και από την άλλη ο Tarantino και άλλοι κάνουν λόγο για το διάδοχο του Matrix και του Lord of the Rings… Ε, όχι κι έτσι… Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα ρώσικα, αλλά υπάρχει πολύς ενθουσιασμός για το τίποτα. Αναπολώ εποχές “Interview with the Vampire” Χάθηκε ο ρομαντισμός και οι όμορφοι, δυνατοί, σαγηνευτικοί και περήφανοι βρυκόλακες…

Saint Agne (Το Βασίλειο των Νεκρών)

Σκηνοθεσία: Pascal Laugier

Cast: Virginie Ledoyen, Lou Doillon, Catriona McColl

Στους μισούς άρεσε, στους άλλους μισούς όχι τόσο, όλοι όμως παραδέχτηκαν πως αξίζει τουλάχιστον ένα βλέφατο, μια και πρόκειται για μια ταινία υπέροχης φωτογραφίας και gloomy ατμόσφαιρας. Θα συμφωνήσω με τον Lord Kain πως η ταινία αποπνέει απίστευτη μιζέρια, αλλά οι κάθε λογής εικόνες, τα πρόσωπα και οι διάλογοι δίνουν το «σκοτάδι» που αποζητάς. Η ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα απομονωμένο ορφανοτροφείο στις Άλπεις του 1960, όπου η Άννα, μια νεαρή καθαρίστρια, αναλαμβάνει να βοηθήσει την Helenka, τη γερασμένη καθαρίστρια, να κρατήσουν το χώρο σε καλή κατάσταση. Το μοναδικό ορφανό που ζει εκεί, η Judith, με το τρομερά εκφραστικό πρόσωπο, είναι πια νεαρή γυναίκα, αλλά όχι σε τόσο καλή ψυχολογική κατάσταση. Η Άννα αρχίζει να ακούει πατημασιές και φωνές παιδιών στους διαδρόμους. Και τότε αρχίζουν τα περίεργα. Η ταινία έχει πολλές δυνατές στιγμές ανατριχίλας, κουράζει όμως λίγο μέχρι να καταλήξει σε αυτό που θέλει να δείξει, και το σενάριο θα μπορούσε να ήταν πιο πλούσιο. Αλλά προσωπικά πιστεύω ότι σε κερδίζει από άποψη φωτογραφίας, υπέροχων σκηνών και ανατριχιαστικού συναισθήματος που προκαλεί το παλιό κτίριο. Ειδικά η τελική σκηνή, όπου φαίνονται τα μάτια της Άννας ενώ κρατάει ένα μωρό στην αγκαλιά της.

The Amityville Horror

Σκηνοθεσία: Andrew Douglas

Cast: Ryan Reynolds, Melissa George, Jesse James, Jimmy Bennett

Πρόκειται για το remake της ομώνυμης ταινίας του 1979, μια χρονιά πριν βγει ό,τι πιο κορυφαίο (για μένα) στη μεγάλη οθόνη πάνω στο θέμα των «στοιχειωμένων κλειστών χώρων», το “The Shinig”, του Kubrick (βασισμένο στο βιβλίο του Stephen King). Άλλαξαν λοιπόν οι ατάκες εδώ, μια και στο παλιό Amityville το σλόγκαν δεν ήταν άλλο από το “for God’s sake, get out”, ενώ εδώ έχουμε το “catch ’em, kill ’em”! Στοιχειωμένο σπιτάκι με παράθυρα-μάτια που σε κοιτούν, πάνω σε παλιό Indian burial ground, όπου έχουν γίνει οι απίστευτες θηριωδίες από έναν Χριστιανό παπά που ήθελε να προσηλυτίσει τους Ινδιάνους, βασανισμένα πνεύματα παντού (εννοείται και ανατριχιαστικό παιδάκι-πνεύμα και πάλι), ακόμα και εξορκισμός σπιτιού, το οποίο βγάζει φουσκάλες όταν πέφτει στους τοίχους του αγιασμός… Πέρα από την πλάκα, πρόκειται για ένα πολύ καλό chiller που καταφέρνει να κάνει τον θεατή να πηδήξει από το κάθισμα αρκετές φορές, με πολύ καλές ερμηνείες και σκηνικά. Είναι «αμερικανιά», αλλά από τις πολύ πετυχημένες και άριστη επιλογή για remake.

Ruins among the Edges

Ένα ακόμα μυστικό μέρος παίρνει ζωή στις σελίδες του Bloodcult. Οι «Τρεις Εκκλησιές» όπως λέγονται, βρίσκονται στο γειτονικό (σε μας που διαμένουμε στο Ρέθυμνο) Ηράκλειο. Το έναυσμα για την εξερεύνηση αυτή προήρθε από διάφορες φήμες που άκουσα όσο ήμουν φοιτητής στο Ηράκλειο. Η αναζήτηση είναι κουραστική αλλά πάντα σε ανταμείβει. Ρίγος, ενθουσιασμός, ανατριχίλα… Η περιπλάνηση συνεχίζεται. Μακριά από τα ανιαρά και ανούσια τετριμμένα της ζωής.

Albert Camus – La Peste

«Ένας βολικός τρόπος για να κάνεις την γνωριμία μιας πόλης, είναι να μάθεις πώς δουλεύουν οι άνθρωποί της, πώς ερωτεύονται και πώς πεθαίνουν.»

Το μυθιστόρημα Η Πανούκλα του Αλμπέρ Καμύ είναι η περιγραφή μιας μικρής επαρχιακής πόλης στην Αλγερία, που βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας. Μόνο που ο εχθρός είναι ύπουλος, αόρατος και φαντάζει ανίκητος. Ο εχθρός της πόλης του Οράν είναι ο ίδιος ο Θάνατος. Ο Θάνατος, που εδώ φορά την μάσκα της πανούκλας. «Ο τρόμος μου απέναντι στον θάνατο απορρέει από την ακόρεστη δίψα μου για την ζωή.»

Will or Magic?

Εισαγωγή

Η μαγεία υπήρχε και υπάρχει. Αυτό είναι ένα άρθρο που περιγράφει κάποιες βασικές έννοιες της μαγείας στις διάφορες θρησκείες πολιτισμούς και εποχές. Σίγουρα δεν θα αναλυθούν τα πάντα γιατί πραγματικά χρειάζονται τόμοι για αυτό. Πολλά από αυτά που θα διαβάσετε έχουν γραφτεί από αρκετά βιβλία που έχω διαβάσει εδώ και πολλά χρόνια. Δεν θα γράψω όλη την βιβλιογραφία γιατί είναι αρκετή. «Το αποκρυφιστικό βιβλίο έχει ένα μικρό τίμημα για να το διαβάσεις», συνήθως είναι ζωτική ενέργεια.

Ο Αρλεκίνος

Ο αρλεκίνος βαδίζει άτσαλα, μονάχος, στο ερημικό του μονοπάτι. Τα χρώματα μιας ξεθωριασμένης φορεσιάς ιριδίζουν σχεδόν ειρωνικά στην κορυφή τη καμπουριασμένης του ράχης σχηματίζοντας μαύρες σκιές μέσα στο κάποτε εκτυφλωτικό άσπρο, άλλοτε λαμπερό ασημί, τα κακόγουστα παιχνίδια ενός ήλιου που δε ζει, αντανακλούν στις πέτρες.

Fantasy

Ένας χρόνος ακόμα πίσω μου. Απίστευτα παγωμένη με όλο μου το αίμα να χτυπάει στα μηνίγγια μου. Ο παλιός μου φίλος είναι πάλι εδώ. Καθισμένος αναπαυτικά πάνω μου, ο Πόνος μ’ επισκέφθηκε απόψε. Κι αποφάσισε να ξεμείνει για τη νύχτα. Κι η Φαντασία, η καλή νεράιδα, κρατώντας με από το χέρι, με παίρνει μακριά. Σε γαλανούς ουρανούς και ηλιόλουστες κοιλάδες. Σε κρυστάλλινες λίμνες που κολυμπάνε ξωτικά και νύμφες.

The Black Dahlia Murder

Eκείνη την Τετάρτη το πρωί, τη δέκατη πέμπτη του Ιανουαρίου, ήταν μια θλιβερή γκρίζα μέρα, αλλά δεν ήταν τίποτα για να κρατήσει τη νοικοκυρά Betty Bersinger από το να βγει από το σπίτι της. Αυτή και η τριών ετών κόρη της κατηφόριζαν από το σπίτι τους στη λεωφόρο Norton, Leimert του Λος Άντζελες, προς το κατάστημα επισκευής παπουτσιών. Κατά μήκος της λεωφόρου, υπήρχαν πολλά ανεκμετάλλευτα οικόπεδα‚ γεμάτα με αγριόχορτα καθώς, εν έτη 1947, η ανάπτυξη αυτής της περιοχής του Hollywood είχε επιβραδυνθεί από τον πόλεμο. Σε ένα από αυτά τα παρατημένα οικόπεδα, ανάμεσα στα αγριόχορτα, η Betty είδε να λάμπει κάτι κοντά στο πεζοδρόμιο. Έμοιαζε με σπασμένη κούκλα‚ σαν αυτές που χρησιμοποιούνται στις βιτρίνες των καταστημάτων με ρούχα. Το κάτω μισό της “κούκλας” ήταν αποκομμένο από το άνω μισό, και ήταν λυγισμένο με έναν μακάβριο τρόπο. Όσο η Betty πλησίαζε το παράξενο άσπρο αντικείμενο, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσε ότι δεν ήταν κούκλα. Πήρε την κόρη της μακριά από την τρομακτική θέα και κάλεσε την αστυνομία από ένα κοντινό σπίτι...