Carl Theodor Dreyer’s VAMPYR

Μετά από αυτή την τρομερή ταινία διαπίστωσα πόσο μεγάλη διαφορά υπήρχε ανάμεσα στον ευρωπαϊκό και τον αμερικανικό κινηματογράφο τότε και τώρα. Τόσο για το όλο στήσιμο, όσο και για την αστρονομική διαφορά που διαπίστωσα στην ατμόσφαιρα. Συγκρίνοντας αυτή την ταινία με τον Δράκουλα του 1931 με τον Lugosi, μπορούμε πολύ εύκολα να πούμε ότι αυτή εδώ, εκτός του ότι είναι πολύ περισσότερο τρομακτική, διακατέχεται από μια καταθλιπτική, ψυχοπλακωτική και κατάμαυρη ατμόσφαιρα, με αλλόκοτα σπίτια, ομιχλώδη τοπία και έναν ιδιαίτερα τρομακτικό σουρεαλισμό. 

Re-Cycle

Αυτή τη φορά δεν έχουμε να κάνουμε με κάποια κινέζικη ταινία εποχής ως συνήθως, αλλά με μια ταινία που βαδίζει στα χνάρια του γιαπωνέζικου horror. Οι Danny και Oxide Pang (γνωστοί για την τριλογία «Το Μάτι») πρωτοπαρουσίασαν την ταινία στο Cannes International Film Festival του 2006, και από εκεί κιόλας φάνηκε ότι θα πήγαινε καλά. Κατά τη γνώμη μου, το “Re-Cycle” είναι μια ταινία που δεν μπορεί εύκολα να κατηγοριοποιηθεί, κι ας βαδίζει σε horror μονοπάτια. 

Ο Απρόσιτος Θεός: Τι «κρύβουν» οι Γοτθικοί καθεδρικοί στους πίνακες του Caspar David Friedrich

Η δουλειά του Caspar David Friedrich (1774-1840) – του μεγάλου αυτού ζωγράφου της ρομαντικής περιόδου – είναι για πολλούς ένα από τα καλύτερα παραδείγματα καλλιτεχνικής έκφρασης, άρρηκτα συνδεδεμένης με την μεγαλειώδη πνευματικότητα της φύσης. Ο Friedrich επινόησε ένα συμβολικό τρόπο στη ζωγραφική του που τον οδήγησε στον αρχικό του σκοπό, να εκφράσει τα βαθιά του θρησκευτικά πιστεύω μέσω της τέχνης. Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει την εντύπωση που προκαλεί η δουλειά του στον θεατή, το γιατί χρησιμοποιεί Γοτθικούς καθεδρικούς σε πολλούς από τους πίνακες του και γιατί συνεχώς επαναλαμβάνεται η ιδέα του μεγαλειώδους στη δουλειά του. Αυτός ο ¨Γοτθισμός¨ του Friedrich είναι συνδεδεμένος με μια ευρεία ενασχόληση του πάνω στη ρομαντική τέχνη σε όλες τις εφαρμογές. Να τολμήσουμε όμως να θέσουμε το δικό μας ερώτημα πάνω στην προσέγγιση του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη, αιώνες μετά το θάνατο του; Υπάρχει κάτι το τρομακτικό στους πίνακες του Caspar; Το μεγαλειώδες του Caspar μήπως είναι ταυτόχρονα και μια υπόνοια υποταγής σε έναν απρόσιτο και απόμακρο Θεό;

The Dark Side of Mortality

Αυτό το άρθρο προήλθε από καθαρή τύχη κατά την ερευνά πληροφοριών για τη στήλη “Mystic Places of Reality” του περιοδικού Bloodcult, και είναι άμεσα συνδεμένο με την θεματολογία αυτού του περιοδικού. Οι αναφορές για φαινόμενα νεκροζώντανων βρικολάκων υπάρχουν σχεδόν παντού στην παράδοση και στους μύθους διαφόρων  λαών. Πρόκειται για μια βαμπιρική ιστορία με αληθινές αναφορές και γεγονότα που συνέβησαν αρκετά χρόνια πριν, όταν ο κόσμος ήταν πραγματικά αμόρφωτος και αλαφροΐσκιωτος. Κατά τη γνώμη μου αυτός ο λαϊκός θρύλος, όσο μακάβριος και αν ακούγεται για τον απλό κόσμο, μου φαίνεται και λίγο κωμικοτραγικός. Τα βαμπίρ μερικές φορές έχουν και το γέλιο τους…

Alone in the Dark

Director: Uwe Boll

Cast: Christian Slater, Tara Reid, Stephen Dorff

Σε αυτό το τεύχος θα παρουσιάσουμε δυο ταινίες που προέρχονται από PC Games. Ενώ οι ταινίες υπάγονται περισσότερο σε action films, τις αναφέρουμε επειδή τα παιχνίδια είχαν μια απίστευτα dark και horror ατμόσφαιρα. Οι παλιοί «κομπιουτεράκηδες» θα θυμούνται τη σειρά adventure “Alone in the Dark”. Προσωπικά είχα παίξει το πρώτο όταν ήμουν πρώτη λυκείου, και με είχε συνεπάρει. Έπρεπε να βρω τρόπο να φύγω από ένα παλιό αρχοντικό χωρίς να με σκοτώσουν κάθε λογής τερατάκια, φαντάσματα και zombies που είχαν κυριεύσει το σπίτι επειδή  ο καθηγητής που έμενε εκεί άνοιξε την πύλη για έναν άλλο κόσμο, αφήνοντας να περάσουν από κει ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Δαίμονες, πεντάλφες και λατινικά κείμενα με μαγικές ρήσεις εμφανίζονταν σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Δυστυχώς η ταινία με απογοήτευσε οικτρά. Το γενικό story δεν απέχει πολύ. Ένας αρχαίος λαός άνοιξε την πύλη χιλιάδες χρόνια πριν. Τώρα ένας αρχαιολόγος προσπαθεί να κάνει το ίδιο. Εμπόδιο στο δρόμο του θα σταθούν οι Christian Slater (που αποτελεί το αποτέλεσμα ενός πειράματος του αρχαιολόγου να διασταυρώσει το ανθρώπινο είδος με τα τέρατα του άλλου κόσμου), η γκόμενά του (πολλοί θα τη θυμάστε από τις ταινίες American Pie και Van Wylder γιατί τέτοιο κοριτσάκι δεν ξεχνιέται εύκολα!) και μια κυβερνητική οργάνωση τύπου F.B.I. που μελετά paranormal φαινόμενα με διοικητή τον Stephen Dorff (ο Deacon Frost της πρώτης ταινίας Blade). Ενώ το casting είναι καλό, οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι μέτριες. Πολύ πιστολίδι και καθόλου dark feeling. Έχει βέβαια καλή μουσική επένδυση στην οποία φιγουράρουν μπάντες της οικογένειας της Nuclear Blast όπως Mnemic, Angelzoom, Deathstars και φυσικά οι Nightwish με το κομμάτι I Wish I Had An Angel, στο video clip του οποίου ενσωματώνονται σκηνές από την ταινία. Η ταινία αυτή καθεαυτή είναι άλλη μια αμερικανικού τύπου, όπου οι «σωτήρες των εθνών», οι ΗΠΑ, σώζουν τον υπόλοιπο κόσμο από το κακό.

Doom

Director: Andrzej Bartkowiak

Cast: The Rock, Carl Urban, Rosamund Pike

Άλλα δυο αγαπημένα παιχνίδια των «κομπιουτεράκηδων» στα μέσα της δεκαετίας του ’90 ήταν τα Doom I & II. Πρόκειται για το δεύτερο 3D παιχνίδι (το πρώτο ήταν το Wolfenstein). Όπως και στα Alone in the Dark, μια πύλη έχει ανοίξει εξαπολύοντας τις στρατιές του Σατανά (Δαίμονες, φαντάσματα και ζόμπι) σε έναν διαστημικό σταθμό, τις οποίες ο παίκτης πρέπει να καταστρέψει χρησιμοποιώντας κάθε λογής όπλα, ακόμα και αλυσοπρίονο. Το ντεκόρ του παιχνιδιού περιλαμβάνει διαμελισμένα πτώματα, φασματικές παρουσίες και ανάστροφες πεντάλφες με τραγοκεφαλές στο κέντρο. Στην τελευταία πίστα του Doom II, το οποίο τιτλοφορείται ως version 1.666, ακούγεται και ένα αντίστροφο μήνυμα, σαν αυτά που υποτίθεται ότι είχαν οι rock και metal δίσκοι. Η ταινία όμως είναι μια μεγάλη απογοήτευση. Το story παραμένει σχεδόν το ίδιο με τη διαφορά ότι σκοτώνουν τερατάκια και ζόμπι, ενώ δεν υπάρχουν κερασφόροι δαίμονες όπως στο παιχνίδι. Τα σατανιστικά σύμβολα έχουν απομακρυνθεί και οι πρωταγωνιστές δεν κάνουν τίποτα άλλο σε όλη την ταινία από το να προχωράνε από δωμάτιο σε δωμάτιο, να πυροβολούν και να τσακώνονται. Πιο ανούσια μεταφορά παιχνιδιού σε ταινία δεν έχω ξαναδεί. Σα δεν πήγα να το δω στο σινεμά και να κλαίω ακόμα τα λεφτά μου!

Coca, Χασίς και Αλητεία 2: Η Σάπια Σάρκα

Εδώ έχουμε μια προσπάθεια-έκπληξη από ένα νέο σκηνοθετικό team ονόματι Undead Pictures (με σήμα το σάπιο χέρι ζόμπι) που απαρτίζουν οι Παπαευαγγελίου Βαγγέλης, Κάσινος Γιώργος και μαζί τους ο Κοκκότης Δημήτρης, τελειόφοιτοι στα Τ.Ε.Ι. Ρεθύμνου. Στα πλαίσια εργασιών τους, τα παιδιά έχουν κάνει και άλλες δουλειές (συμπεριλαμβανομένου και του πρώτου μέρους του «Coca…» που πήρε το 3ο βραβείο), αλλά εδώ έχουμε το ως τώρα αποκορύφωμα όσων έχουν σκηνοθετήσει. Μην σας προκαταβάλλει ο τίτλος. Είναι μια ταινία στην οποία η ακρότητα, το εύστοχο χιούμορ, ένα πάντρεμα ταινιών με ζόμπι, “Star Wars”, “Thundercats” αλλά και cult ελληνικές ταινίες όπως «Τα Καθάρματα» και άλλες της δεκαετίας του ’80 συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται γαργαλιστικά σε μια low budget, αλλά ταυτόχρονα προσεγμένη προσπάθεια. Το σκηνοθετικό team (που αποτελεί και το cast) δεν διακωμωδεί τις προαναφερθείσες επιρροές του, αλλά πατώντας πάνω τους, προσπαθεί να αποδώσει την δική του προσέγγιση, όπως π.χ. οι αργές κινήσεις στις σκηνές των μαχών. Το πρώτο μέρος είναι πιο κωμικό, χαλαρό και λιγότερο ακραίο, αλλά το δεύτερο φτάνει σε ακρότητες, κάνοντας το θεατή να αναρωτιέται πως θα εξελιχθεί. Τα ηχητικά εφέ αλλά και οι splatter σκηνές είναι πραγματικά super για μια τέτοια παραγωγή, αναλογικά με τις αντίξοες οικονομικά συνθήκες που αντιμετώπιζε η σκηνοθετική ομάδα. Αξιοσημείωτη η ερμηνεία του Δημήτρη Κακουλάκη, στην οποία διαφαίνεται υποκριτικό ταλέντο! Πρόκειται για μια ανάλαφρη, κωμική, περιπετειώδης και splatter ανεξάρτητη παραγωγή, που συγκινεί με την ειλικρίνειά της, την καλή της πρόθεση για κάτι διαφορετικό και underground, όπου διαφαίνεται η αγάπη των παιδιών γι’ αυτό που κάνουν. Η μουσική είναι γραμμένη από τον Κωνσταντίνο Ρηγόπουλο των “Sorrowful Winds”. Η ταινία κόστισε 1500 με 2000 ευρώ και γυρίστηκε ως επί το πλείστον στο Ρέθυμνο. Αφιερώθηκε από τη σκηνοθετική ομάδα στη μνήμη του Απόστολου Σουγκλάκου!

Brainstorm

Σκηνοθεσία: Φώτης Σκουρλέτης

Cast: Αργύρης Θανασούλας, Δήμητρα Σύρου

Οι πρώτες εικόνες που γεννάει το μυαλό μιας διαταραγμένης προσωπικότητας μετά τη διάπραξη ενός φόνου εν θερμώ. Μέσα σε μια βαθειά noir ατμόσφαιρα, ενισχυμένη με εξπρεσιονιστικά στοιχεία, ο άνθρωπος του Brainstorm προσπαθεί να ξεφύγει από έναν κόσμο όπου η ενότητα του χώρου και του χρόνου έχει χαθεί. Οι εικόνες διχασμού που ξεπηδούν από το υποσυνείδητο, κάνουν την προσπάθειά του πιο δύσκολη, καθώς βυθίζεται όλο και πιο πολύ στον κόσμο του παραλόγου. Ίσως η τελευταία του ευκαιρία πριν χαθεί στο έρημο αστικό περιβάλλον που έχει δημιουργηθεί μέσα του. Το Brainstorm έχει διάρκεια 7 λεπτά και προβλήθηκε για πρώτη φορά το Σεπτέμβρη του 2006 στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας, καθώς μετέπειτα και στην Αθήνα στο Trianon Film Center.

Ευχαριστούμε τον Θοδωρή από τους “Garden in Black” που μας έστειλε αυτή την παρουσίαση, ο οποίος είναι και ο υπεύθυνος για τη μουσική υπόκρουση της ταινίας.

Bloodrayne

Σκηνοθεσία: Uwe Boll

Cast: Kristanna Loken, Ben Kingsley, Billy Zane, Michael Madsen

Διαδραματίζεται στη Ρουμανία του 18ου αιώνα, όπου η Rayne (Kristanna Loken), ένα «dhampir» (μισός άνθρωπος – μισός βρυκόλακας) που τρέφει καλά αισθήματα για τους ανθρώπους, σχεδιάζει να εκδικηθεί το βιασμό της μητέρας της από τον πατέρα της Kagan, Βασιλιά των Βρυκολάκων. Μ’ αρέσει που τον παίζει ο Ben Kingsley και είναι ζήτημα να εμφανίζεται 5 λεπτά στην ταινία. Εκεί κατάντησε… Το ίδιο ισχύει και για τον Billy Zane. Πήραν δηλαδή 2-3 καλά ονόματα για να καλύψουν το απαράδεκτο της ταινίας, και εμφανίζονται για λίγο, μάλλον γιατί δεν μπορούσαν οι παραγωγοί να καλύψουν τα έξοδά τους για παραπάνω σκηνές. Ηλίθιο story, αστεία πλοκή και τραγική ερμηνεία της Loken (που κολυμπάει στο παντελόνι που της φόρεσαν).

Ultraviolet

Σκηνοθεσία: Kurt Wimmer

Cast: Milla Jovovich, Kameron Bright

Εδώ η Jovovich δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας σε μια φουτουριστική ταινίας κακής ποιότητας, που διαδραματίζεται στον 21ο αιώνα. Μια ομάδα ανθρώπων έχει μεταλλαχθεί γενετικά από μια βαμπιροειδή αρρώστια (ονόματι «αιμοφαγία») δίνοντάς τους υπεράνθρωπες δυνάμεις, αλλά καθιστώντας τους απειλή για την ανθρωπότητα. Η Ultraviolet είναι μια μολυσμένη από τον ιό γυναίκα με ιδιαίτερα χαρίσματα, που αναλαμβάνει να προστατεύσει ένα παιδάκι που θεωρείται απειλή για την «καθαρή ανθρωπότητα». Σ’ αυτή την ταινία οι βρυκόλακες είναι περιθωριακοί και άρρωστοι άνθρωποι, που πρέπει να εξαλειφθούν από προσώπου γης. Τραγικές ερμηνείες, όλα ψηφιοποιημένα (και όχι με την καλύτερη ποιότητα), απαράδεκτη πλοκή. Δεν θα πρότεινα να τη δει κανείς ούτε με κιάλια από απόσταση χιλιομέτρων.

Μια παρθένα για τους ζωντανούς νεκρούς

Είναι αλήθεια ότι ο Franco είναι ένας διεστραμμένος, που μέσα όμως στην όλη σεξουαλική του διαστροφή γύρισε μερικά από τα καλύτερα B-movies ερωτικά θρίλερ τη δεκαετία του ’70. Ένα από αυτά είναι και το συγκεκριμένο. Διαδραματίζεται στη νότια Γαλλία, όπου η πανέμορφη και πολύ μικρή πρωταγωνίστρια πηγαίνει να γνωρίσει τους γονείς της, τους οποίους δεν έχει δει ποτέ. Φτάνοντας εκεί, μόνο τη θλίψη αντιμετωπίσει συνεχώς, καθώς οι γονείς της τελικά έχουν πεθάνει, ενώ οι συγγενείς της είναι περίεργοι… Τελικά αποδεικνύεται ότι η «βασίλισσα του σκότους» έχει παρασύρει τους πάντες στο παιχνίδι της, παίρνοντας από καθέναν το αίμα και την ψυχή του στο βασίλειό της. Οι βαμπιρικές σκηνές είναι λίγες, αλλά δυνατές. Η πρωταγωνίστρια πέφτει στην πλεκτάνη όλων, ακόμα και σε αυτή που δημιουργεί το φάντασμα του πατέρα της. Στο τέλος δεν μπορεί να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από τα όνειρα, και χάνεται μεταξύ αυτών των διαστάσεων (να από πού εμπνεύστηκε ο σκηνοθέτης του “Mullholand Drive”). Οι σκηνές της ταινίας διακατέχονται από μια περίεργη μυστηριακή ατμόσφαιρα. Ο ερωτισμός σε συνδυασμό με την απόλυτη κατάθλιψη είναι αυτό που βαραίνει την ατμόσφαιρα… 

Βαμπίρ, Οι σκοτεινές διηγήσεις (Terra Nova)

Είναι ένας συλλογικός τόμος της σειράς «Φανταστική Βιβλιοθήκη» που επιμελείται η γνωστή ομάδα των εκδόσεων «Αρχέτυπο». Τον τόμο αυτό προλογίζει ο Παντελής Γιαννουλάκης κάνοντας μια εισαγωγή στη βαμπιρική λογοτεχνία, παραθέτοντας παράλληλα χρησιμότατες πληροφορίες για το κάθε διήγημα. Τα 14 διηγήματα που περιλαμβάνονται είναι τα εξής: Ο Βρυκόλακας, Ύαινες, Ο Μυστηριώδης Ξένος, Βάρνεϋ ο Βάμπιρας, Μην Ξυπνάς τους Νεκρούς, Ραντεβού στο Αβερουάν, Αποκαλύψεις σε Μαύρο Φόντο, Αυτοί που Τρώνε το Διάστημα, Οι Νυχτερίδες της Τρέλας, Τόπος Συνάντησης, Πεινασμένος για Αγάπη, ο Γιος του Αίματος, Ο Πύργος των Βάντενμπεργκ, Πέρα από το Ποτάμι. Η συλλογή των διηγημάτων αυτών δεν πρέπει να λείπει από τη βιβλιοθήκη κάποιου που ενδιαφέρεται για τις διαφορετικές απεικονίσεις του βρυκόλακα στη λογοτεχνία διαμέσου των αιώνων.

I. Caldwell & D. Thomason – Ο Κανόνας των Τεσσάρων (Λιβάνη)

Το βιβλίο αυτό θα συναρπάσει τους λάτρεις των έργων τέχνης και λογοτεχνίας, τα οποία χάθηκαν μέσα στους αιώνες λόγω του σκοταδισμού. Το θέμα του μυθιστορήματος στροβιλίζεται γύρω από την καταστροφή τέτοιων έργων από οπαδούς του θρησκευτικού φανατισμού στη Φλωρεντία της Αναγέννησης. Η διαμάχη φανατικών και ουμανιστών δίνει την ευκαιρία στους συγγραφείς του βιβλίου αυτού να πλάσουν μια ιστορία στη σύγχρονη εποχή, η οποία περιγράφει τις περιπέτειες στις οποίες μπλέκονται 4 φοιτητές που μελετούν ένα χειρόγραφο της Αναγέννησης. Αναλύοντας το κωδικοποιημένο χειρόγραφο, έρχονται αντιμέτωποι με συγκλονιστικές ανακαλύψεις, και μπλέκονται σε επικίνδυνες περιπέτειες. Μπορεί η ιστορία να είναι φανταστική, ωστόσο αρκετά από τα ιστορικά στοιχεία που παραθέτονται στο βιβλίο είναι πραγματικά, καθώς και το χειρόγραφο γύρω από το οποίο εκτυλίσσεται το μυθιστόρημα, που έχει τίτλο Hypnerotomachia Poliphili – Υπνερωτομαχία Πολυφίλου.

Α. Rice – Συνέντευξη με έναν Βρυκόλακα (Bell)

Πιστεύω ότι όποιος διαβάζει το Bloodcult σίγουρα θα έχει δει και την ταινία “Interview with a Vampire”, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Anne Rice. Το δικό μου αντίτυπο δεν είναι από κανένα σοβαρό εκδοτικό οίκο και το αγόρασα μόλις ένα χιλιάρικο (συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ) την παλιά καλή εποχή των δραχμών. Και όμως το βιβλίο περιέχει την ακριβή μετάφραση του πρωτοτύπου. Εάν πάθατε την πλάκα σας με την ταινία, πού να διαβάσετε και το βιβλίο. Κατά πρώτον περιέχει αποσπάσματα που δεν έχουν μεταφερθεί στην ταινία (φαντάσου να υπήρχαν στο DVD ως κομμένες σκηνές!). Έπειτα, οι νοηματικές φράσεις του βιβλίου αναδύουν μια μαγευτική ατμόσφαιρα που κανένας σκηνοθέτης δε μπορεί να αποτυπώσει στο κινηματογραφικό πανί. Τέλος, η σχέση του Louis με την Claudia δεν είναι τόσο αθώα όσο παρουσιάζεται στην ταινία, ως σχέση πατέρα-παιδιού, αλλά υπονοείται μια σχέση ερωτικών συντρόφων (για όσους θα σπεύσουν να βροντοφωνάξουν παιδεραστία, να θυμίσουμε ότι η Claudia δεν ήταν κανένα παιδάκι, αλλά μια βρυκόλακας με αρκετές δεκαετίες στην πλάτη της, άσχετα αν ο Lestat προσπαθούσε να τη διατηρήσει με μυαλό παιδιού).

L.K. Hamilton – Το Γελαστό Πτώμα (Οξύ)

Πρόκειται για το δεύτερο βιβλίο της δημοφιλούς σειράς μυθιστορημάτων της Hamilton με ηρωίδα τη βαμπιροφόνισσα Anita Blake. Δεν θα μιλήσω γενικά για τη σειρά καθώς ο συνάδελφος Archangel HOFT έχει κάνει εκτενή παρουσίαση του έργου της συγγραφέως σε προηγούμενο τεύχος. Στο story του συγκεκριμένου βιβλίου είναι περιορισμένες οι εμφανίσεις των βρυκολάκων και η Anita μπλέκεται σε ιστορίες με ιέρειες voodoo και zombies. Αποδίδει ένα σκοτεινό feeling αλλά προσωπικά θα περίμενα περισσότερες αναφορές σε κυνόδοντες και παλουκώματα.

A. Benson – Η Έβδομη Μάστιγα (Λιβάνη)

Ενδιαφέρον μυθιστόρημα, κυρίως σε όσους αρέσουν τα σενάρια καταστροφής με ιούς. Το βιβλίο ξεδιπλώνει παράλληλα δυο ιστορίες, μια στη σύγχρονη εποχή και μια στα μέσα του 14ου αιώνα μ.Χ., με κοινό σημείο το φονικότερο βακτήριο που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη, το βακτήριο της βουβωνικής πανώλης. Είναι ένα από εκείνα τα βιβλία που δε σε κάνουνε να βαρεθείς, αλλά όταν το τελειώσεις σου δίνουν την αίσθηση ότι δεν έμεινες απόλυτα ικανοποιημένος γιατί θα περίμενες κάτι παραπάνω.

Raphael – Πρακτική Αστρολογία (Κονιδάρη)

Αναμφισβήτητα, η αστρολογία ακροβατεί ανάμεσα στην μαγεία και την επιστήμη. Θεωρείται σαν μια από τις πιο παλιές επιστήμες, αλλά ταυτόχρονα και μια από τις μεγαλύτερες «απάτες». Κατά τη γνώμη μου, αποτελεί μια συμπληρωματική γνώση για τους αποκρυφιστές, τους ερευνητές και τους ψυχολόγους. Η αστρολογία είναι μια συνδυαστική επιστήμη που αναμειγνύεται με αρκετές άλλες για να περιγράψει χαρακτήρες ανθρώπων. Το βιβλίο αυτό είναι πολύ καλό για αρχάριους, καθώς εξηγεί βασικές έννοιες-ορολογίες και είναι αρκετά ευκολοδιάβαστο. Αναλύει την επίδραση των πλανητών σε διάφορα κοσμοϊστορικά γεγονότα και την εκμετάλλευση και επίγνωση μελλοντικών γεγονότων μέσω της εξέτασης της κίνησης των πλανητών. Ακόμα, αναλύει εκτενέστερα την επίδραση των πλανητών στη σωματική και ψυχολογική διαμόρφωση των ατόμων, ανάλογα με τη θέση τους κατά τη γέννησή τους. Τέλος, δίνει οδηγίες για την κατασκευή του γενέθλιου χάρτη κάθε ατόμου. Ό,τι πρέπει για κάποιον που θέλει να αρχίσει να ασχολείται με την αστρολογία.

G.G. Marquez – Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων (Λιβάνη)

Όλα ξεκίνησαν όταν, ως δημοσιογράφος, ο συγγραφέας του βιβλίου αντίκρισε μέσα σε μια νεκρική κρύπτη ενός μοναστηριού το σκελετό μιας κοπέλας, της οποίας τα καστανά μαλλιά είχαν φτάσει το μήκος των 22 μέτρων και 11 εκατοστών. Ξεκίνησε τότε να γράφει αυτό το φανταστικό μυθιστόρημα, ζωντανεύοντας την απαγορευμένη όσο και σοκαριστική ιστορία μια ανήλικης έγκλειστης – και πιθανόν δαιμονισμένης – κοπέλας, με τον πολύ μεγαλύτερό της άνδρα, στον οποίο η εκκλησία είχε αναθέσει τον εξορκισμό της. Το βιβλίο είναι ρομαντικά σκοτεινό. Αξίζει να το διαβάσει κανείς, τόσο γιατί πρόκειται για ένα πολύ παράξενο και σχεδόν ανίερο ερωτικό μυθιστόρημα, όσο και γιατί περιέχει σημαντικές αναφορές σε ιστορικά γεγονότα της εποχής και περιγραφές για διάφορες μορφές «μαγείας» που εξασκούσαν την περίοδο αυτή οι νέγροι που προέρχονταν από τις χαμηλές κοινωνικές τάξεις.

P. Suskind – Το Άρωμα (Ψυχογιός)

Το βιβλίο αυτό θεωρείται μυθιστόρημα, μάλλον όμως πρόκειται για ένα σκοτεινά παρανοϊκό δοκίμιο. Ο συγγραφέας διηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που έζησε στη Γαλλία του 18ου αιώνα, διαθέτοντας μια ανατριχιαστική ιδιομορφία. Ενώ μπορούσε να ξεχωρίσει οποιαδήποτε οσμή, ο ίδιος δεν είχε προσωπική μυρωδιά. Ενώ λοιπόν οι σύγχρονοι με αυτόν αρωματοποιοί πολτοποιούσαν φυτά για να φτιάξουν αιθέρια έλαια, ο ήρωας του βιβλίου πολτοποιούσε ανθρώπους για να φτιάξει αρώματα, τα οποία φορούσε και του απέδιδαν τις ιδιότητες του θύματος. Στο τέλος καταφέρνει να συγκλονίσει τα πλήθη με μόνο όπλο το άρωμα της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Το βιβλίο περιέχει τρομερά ωμές περιγραφές γεγονότων φρίκης, τα οποία παρουσιάζονται με μια φυσικότητα που προκαλεί σοκ!  

The Legend of Cain (Part II)

The Eternal Curse

¨Άβελ και Κάιν¨

(από τα ¨Άνθη του Κακού¨-Charles Baudelaire-Παρίσι, 1857)

Φυλή του Άβελ, κοιμήσου, πιες και φάγε, ο Θεός με ευγένεια σου χαμογελά.

Φυλή του Κάιν, μες στο βούρκο σου έρπε και άθλια πέθανε.

Φυλή του Άβελ, η θυσία σου κολακεύει τη μύτη των Σεραφείμ!

Φυλή του Κάιν, το μαρτύριο σου θα έχει ποτέ τελειωμό;

Φυλή του Άβελ, τις σπορές σου φρόντιζε και το κοπάδι σου ν’ αυξάνεται και πληθαίνει.

Φυλή του Κάιν, τα σωθικά σου ουρλιάζουν απ’ την πείνα σαν γέρου σκύλου.

Φυλή του Άβελ, ζέστανε την κοιλιά σου στην προγονική σου εστία.

Φυλή του Κάιν μες στη σπηλιά σου τρέμε απ’ το κρύο, φτωχό τσακάλι!

Φυλή του Άβελ, αγάπα και πληθύνσου!

Το χρυσάφι σου και αυτό γεννάει.

Φυλή του Κάιν, καρδιά που πυρπολείται, προφυλάξου απ’ αυτές τις άπληστες ορέξεις.

Φυλή του Άβελ, μεγαλώνεις και νέμεσαι σαν τους κοριούς στις σανίδες!

Φυλή του Κάιν, πάνω στις άδειες στράτες σέρνε τους δικούς σου στις αγωνίες.

Α! Φυλή του Άβελ, το κουφάρι σου θα λιπάνει τη μυρωμένη γη!

Φυλή του Κάιν, το έργο σου ατελείωτο έμεινε!

Φυλή του Άβελ, να η ντροπή σου: το σίδερο νικήθηκε απ’ το παλούκι!

Φυλή του Κάιν, ανέβα στον ουρανό και ρίξε στη γη το Θεό![1]

Cain (Part III) – The Curse Of Mankind

Ο πρώτος αμαρτωλός ο πρώτος δολοφόνος, ο πρώτος βρικόλακας και ο πρώτος άνθρωπος που αρνήθηκε τον θεό.

Αυτή η φυσιογνωμία υπήρξε; Ή απλώς ήταν άλλο ένα δημιούργημα της ανθρώπινης νοημοσύνης των μεγάλων και έξυπνων για να υποτάξουν το λαό σε ένα συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, να τον ελέγχουν ευκολότερα για να είναι τελικά αυτοί οι ευνοημένοι; Ο ΦΟΒΟΣ δαμάζει τα πλήθη. Το σίγουρο είναι ένα, «δεν ξέρουμε απόλυτα τίποτα» και πόσο μάλλον όταν ασχολούμαστε με θέματα τα οποία έχουν ειπωθεί πριν από δυο χιλιάδες χρόνια και βάλε. Αυτό που θα διαβάσετε είναι απλώς μια μικρή αναφορά στις διάφορες μορφές και ρόλους που του δόθηκαν διαμέσου των αιώνων.

Λουκάς Σαμαράς – «Περιπέτειες του Εγώ»

Στις 6 Απριλίου έως τις 31 Ιουλίου 2005 πραγματοποιήθηκε η αναδρομική έκθεση του Λουκά Σαμαρά στην Εθνική Πινακοθήκη, υπό την επιμέλεια της Κατερίνας Κοσκινά (Ιστορικός Τέχνης και επιμελήτρια εκθέσεων). Οι προετοιμασίες ήταν μεγάλες καθώς παρουσιάστηκαν συνολικά 440 έργα του, τα οποία κυριολεκτικά μεταμόρφωσαν την Εθνική Πινακοθήκη σε ένα αλλόκοτο εργοτάξιο, γεμάτο δημιουργίες από το σουρεαλιστικό σύμπαν του καλλιτέχνη.

Hostel

Πρόκειται για μια ταινία που παρουσιάζει ένα βασίλειο διαστροφής, πόνου και αίματος. Πώς θα σας φαινόταν αν κάποιος σας πλησίαζε και σας έλεγε πως υπάρχει ένα μέρος με τα πιο όμορφα κορίτσια του κόσμου, έτοιμα να πραγματοποιήσουν κάθε σας επιθυμία; Πειρασμός. Εδώ τα κορίτσια λειτουργούν σαν σύγχρονες Σειρήνες, που θέλουν να σας αποπλανήσουν και να σας μπλέξουν σε ένα θανάσιμο ιστό. Στο βασίλειο του πόνου. Εκεί που κάθε διαστροφή γίνεται πραγματικότητα. Αρκεί να μην είστε από τη μεριά του θύματος. Η βιαιότητα υπάρχει άφθονη σ’ αυτή την ταινία, που σταδιακά σε κερδίζει, όπως επίσης και το αίσθημα της παρακμής. Δεν περίμενα καμιά κακή εκδοχή του Ταραντίνο, αντίθετα πιστεύω πως ο άνθρωπος αυτός θα μπορούσε να την είχε απογειώσει την ταινία. Ασφαλώς έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στη φωτογραφία, καθώς σε κάνει πραγματικά να βιώσεις την παρακμή σε όλο της το μεγαλείο, με σημείο αναφοράς πιο underground και «βρώμικες» παραγωγές θρίλερ, και όχι τόσο τις καλογυαλισμένες εκδοχές τους. Σε καμία περίπτωση όμως ο Ταραντίνο δεν μένει εκεί, σε μια ανούσια αναπαραγωγή βίας. Όλα έχουν λόγο ύπαρξης. Αν διαφωνείτε και αηδιάζετε με τη θεματολογία της ταινίας, τότε πολύ απλά εθελοτυφλείτε. Ρίξτε μια ματιά γύρω σας. Η ανθρώπινη διαστροφή σε όλο της το μεγαλείο είναι παρούσα σε ποικίλες πτυχές της ζωής μας. Γύρω μας, κοντά μας, στη διπλανή μας πόρτα. Όταν όμως δεν μας αγγίζει άμεσα, τότε γινόμαστε θεατές αυτών των εγκλημάτων με ένα τρόπο κινηματογραφικό. Λες και πρόκειται για ταινίες, σαν αυτή του Ταραντίνο. Λάθος. Η πραγματικότητα δυστυχώς είναι πιο βίαιη και κτηνώδης, ακόμη και από το σενάριο του Hostel…

The Descent

Δεν θυμάμαι πόσο καιρό είχα να δω κόσμο να πετάγεται από το κάθισμά του στον κινηματογράφο λόγω φόβου! Έχει γίνει τρομερή δουλειά σε όλα τα επίπεδα και δεν βρήκα ούτε ένα ψεγάδι στην ταινία. Με κάλυψε απόλυτα και ήταν από τις λίγες φορές που δεν μπορούσα να φανταστώ πως κάτι θα μπορούσε να είχε γυριστεί καλύτερα. Ακόμη και αν δε σας ενθουσιάζει πολύ το σενάριο, μπείτε στη διαδικασία να το δείτε. Τι λέει το σενάριο: Ένα χρόνο μετά από ένα τραγικό δυστύχημα, μια γυναικεία παρέα που λατρεύει την περιπέτεια και τα extreme sports, αποφασίζει να εξερευνήσει μια σπηλιά. Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα ήθελαν και από μια κατολίσθηση φράζεται η έξοδος. Ξεκινάνε λοιπόν να ψάχνουν για τρόπο διαφυγής, όμως συνειδητοποιούν ότι δεν είναι μόνες τους! Κάτι κακό υπάρχει εκεί κάτω και μάλιστα με τη μορφή ανθρωπόμορφων τεράτων. Σαν τεράστια Γκόλουμ με άκρως κανιβαλλιστικές διαθέσεις! Το αίμα ρέει άφθονο και τα κορίτσια προσπαθούν με κάθε μέσο να γλιτώσουν απ’ τα δόντια τους. Δε νομίζω ότι μπορεί να δικαιολογηθεί καλύτερα η ύπαρξη αυτών των πλασμάτων, παρά μόνο σ’ αυτό το περιβάλλον, κάτι σαν ξεχασμένο είδος που έχει προσαρμοστεί στις συνθήκες της σπηλιάς. Βέβαια, δεν λείπουν και μηνύματα που περνά ο σκηνοθέτης σχετικά με τη δομή της κοινωνίας μας και τις ανθρώπινες σχέσεις.

Levres de Sang (Lips of Blood)

Είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες βαμπιρικές ταινίες της δεκαετίας του ’70, από τον παρανοϊκό Γάλλο σκηνοθέτη Jean Rolan. Την ταινία αυτή ξέθαψε (ποιός άλλος;) η Salvation και μάλιστα πρόκειται για ειδικά επεξεργασμένη κόπια από το αυθεντικό αρνητικό της ταινίας. Μάλιστα ο Rolan, γνωρίζοντας καλά πως σε αντίθεση με τους πρωταγωνιστές των ταινιών του, δεν πρόκειται να ζήσει για πάντα, άφησε όλα τα δικαιώματα των ταινιών του στην Salvation, οπότε αναμένονται πολλές επανακυκλοφορίες και ειδικές εκδόσεις. Σχετικά με τα χαρακτηριστικά της ταινίας, να πούμε ότι πρόκειται για έγχρωμη ταινία, κυκλοφόρησε το 1975 και διαρκεί 82 λεπτά. Ημίγυμνα τα θηλυκά βαμπίρ ξεχύνονται στους δρόμους του Παρισιού προς αναζήτηση φρέσκου αίματος. Ακολουθήστε τα, ασυζητητί...

Circus of Fear

Ο σκηνοθέτης του “Horror Hotel” βασίστηκε για την ταινία του αυτή στη νουβέλα μυστηρίου του Edgar Wallace, σύμφωνα με την οποία μια σειρά από δολοφονίες και ληστείες φαίνεται να σχετίζεται με τον περιοδεύων θίασο ενός τσίρκου. Οι υποψίες βαραίνουν πολλούς και οι κατηγορίες εκτοξεύονται από κάθε πλευρά. Εντύπωση κάνει η πρωτοτυπία στον ρόλο που υποδύεται ο Christopher Lee, καθώς υποδύεται ένα θηριοδαμαστή λιονταριών, ο οποίος εξαιτίας ενός φριχτού ατυχήματος κυκλοφορεί φορώντας μάσκα που καλύπτει όλο του το πρόσωπο και δεν την βγάζει παρά προς το τέλος της ταινίας. Πολύ καλός στον ρόλο του επίσης και ο Klaus Kinski. Γενικά, πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία μυστηρίου, σε έγχρωμη μορφή, διάρκειας 92 λεπτών (ύστερα από την προσθήκη σχεδόν μισής ώρας που είχε κοπεί από την αρχική προβολή της ταινίας στην Αμερική). Μην παρασυρθείτε από την συμμετοχή του Christopher Lee και περιμένετε να τον δείτε ως Κόμη με κυνόδοντες! Τα βαμπίρ δεν κατοικούν στο Τσίρκο του Τρόμου!

Evil Altar

Παγκοσμίως άσημο θρίλερ, αμερικανικής παραγωγής, χτισμένο πάνω στις εφιαλτικές διαθέσεις ενός Νεκρομάντη. Το φαινομενικά τυπικό αμερικάνικο επαρχιώτικο σπιτάκι του είναι ένας χώρος λατρείας του Εωσφόρου. Εκεί θυσιάζει ένα προς ένα τα θύματά του, που είναι αποκλειστικά νεαρά παιδιά που του φέρνει με την βία ο «Συλλέκτης», με σκοπό την αύξηση της δύναμής του. Του χρειάζονται 108 παιδιά, από τα οποία το τελευταίο πρέπει να είναι μια παρθένα (τί πρωτότυπο!) κοπέλα. Συγχρόνως, κάνει και διάφορες εξυπηρετήσεις στους συμπολίτες του σκοτώνοντας ανεπιθύμητους, με αντάλλαγμα την σιωπή τους, καθώς λίγο πολύ όλοι γνωρίζουν για τις εξαφανίσεις των παιδιών. Ενδιαφέρον προκαλεί η αισθητική παρουσίαση του «Συλλέκτη» (μου θύμισε σε κάποιες στιγμές κάτι από το “Toolbox Murder”), αλλά και η ala LaVey και Crowley  φιγούρα του Νεκρομάντη. Το σενάριο βαδίζει στα παλιά μονοπάτια των αμερικάνικων θρίλερ, όπου ένα αυτοκίνητο με περαστικούς χρειάζεται να σταματήσουν σε μια μικρή επαρχιακή πόλη στη μέση του πουθενά και εκεί ξεκινάνε τα διάφορα παράδοξα. Η διαφορά όμως είναι ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιον μανιακό δολοφόνο με διάφορες ψυχολογικές διαταραχές (βλ. «Ο Σαδιστής»), αλλά εμπλέκεται το ζήτημα της πίστης στον Εωσφόρο και τις δυνάμεις του σκότους, καθώς ο Νεκρομάντης πιστεύει πως θα εξουσιάζει τους νεκρούς. Στα 102 λεπτά περίπου υπολογίζεται η διάρκειά του και πιστεύω ότι αρκετοί θα το βρείτε ενδιαφέρον. BEWARE OF THE NECROMANCER!  

Das Kabinett des Dr Caligari (The Cabinet of Dr Caligari)

Νομίζω πως όσοι από εσάς είστε φίλοι του παλιού, αυθεντικού “Nosferatu” και δεν έχετε δει την παρούσα ταινία, θα πρέπει να το επισπεύσετε! Η ταινία πρωτοκυκλοφόρησε στα 1919 και αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο για τον σκοτεινό κινηματογράφο, όπως αυτός εκφράζεται κυρίως μέσα από τις ταινίες τρόμου και τα θρίλερ. Το απόλυτα εξπρεσιονιστικό περιβάλλον, όσο λιτό και αν φαντάζει σε μια εποχή που οι ταινίες βασίζονται στα ειδικά οπτικά εφέ και το computer design, επιτυγχάνει απόλυτα τον σκοπό του. Γοτθικό και γκροτέσκο, μινιμαλιστικό και ζοφερό. Όσο για την υπόθεση, ο Dr Caligari είναι ο ιδιόρρυθμος διευθυντής μιας ψυχιατρικής κλινικής, ο οποίος αποφασίζει να πειραματιστεί με έναν υπνοβάτη. Τον οδηγεί λοιπόν σε δολοφονίες, για τις οποίες ο ίδιος ο υπνοβάτης δεν έχει επίγνωση, παρά ακολουθεί τυφλά τις σκοτεινές βουλές του Dr Caligari. Εννοείται πως πρόκειται για ασπρόμαυρη ταινία και μάλιστα βουβή, συνολικής διάρκειας περίπου 70 λεπτών.

Martin

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης από το Πίτσμπουργκ των Η.Π.Α. που έγινε γνωστός κυρίως μέσα από το “Night of the Living Dead” και “Dawn of the Dead” έχει σκηνοθετήσει και το “Martin”. Είναι μια πολύ έξυπνη ταινία, η οποία, συγκαταλέγεται στις βαμπιρικές ταινίες και ο πρωταγωνιστής (ο Martin δηλαδή) φαίνεται να αντιμετωπίζεται από τον περίγυρό του σαν βαμπίρ, χωρίς ωστόσο αυτό να ισχύει στην πραγματικότητα. Ο Martin νιώθει έντονη την επιθυμία για αίμα και μάλιστα σε συνδυασμό με την σεξουαλική του επιθυμία. Τα θύματά του είναι αποκλειστικά γυναίκες, τις οποίες αφού έχει παρακολουθήσει για καιρό, τους επιτίθεται για να γευτεί το αίμα τους. Έκδηλη είναι η ειρωνική διάθεση του Romero και σε αυτή τη ταινία, ο οποίος ποτέ δεν φτιάχνει μια ταινία με σκοπό να προκαλέσει με την ακρότητα της εικόνας, αλλά με τα μηνύματα που κάθε φορά περνάει. Είναι έγχρωμη, διαρκεί 91 λεπτά και συμπεριλαμβάνει τα τρέιλερ καθώς και ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ για τον Romero από την Γερμανική τηλεόραση. Αξίζει.

Dead End

Δεν ξέρω πόσο σημαντικό είναι για μια ταινία να έχει κερδίσει το Μέγα Βραβείο Επιτροπής στο Φεστιβάλ Φαντασίας στις Βρυξέλλες και το ίδιο βραβείο στο αντίστοιχο Φεστιβάλ που διεξάγεται στο Λουξεμβούργο, όμως δεν μπορώ να πω ότι συμμερίζομαι απολύτως τον ενθουσιασμό τους. Πρόκειται για μια road-movie κατά κάποιο τρόπο, αφού το μεγαλύτερο μέρος της κυλά με τους πρωταγωνιστές στις θέσεις του αυτοκινήτου τους. Είναι Χριστούγεννα και μια οικογένεια ξεκινά όπως κάθε χρόνο με προορισμό ένα συγγενικό σπίτι όπου θα γιορτάσουν μαζί. Προσπαθώντας όμως να κερδίσουν χρόνο, χάνονται σε έναν επαρχιακό δρόμο μέσα στο δάσος, ένα δρόμο που δεν τελειώνει ποτέ. Σταδιακά οι επιβάτες μειώνονται, καθώς σε κάθε στάση που πραγματοποιεί ο οδηγός, σκοτώνεται και ένας τους. Ο Θάνατος τους παίρνει μάλιστα με ένα παλιό μαύρο αυτοκίνητο, ενώ μια κοπέλα με άσπρα  φαίνεται να συνδέεται με τους θανάτους τους. Ωστόσο το παράλογο της υπόθεσης θα βρει αιτία ύπαρξης στο τέλος και θα δώσει αρκετούς πόντους στη ταινία. Καλή λοιπόν, οι φίλοι του είδους ας την δουν, αλλά ας μην περιμένουν τίποτα το συγκλονιστικό.

Όργια Βρυκολάκων

Απίστευτη ταινία ισπανικής παραγωγής. Όποιος vampire lover δεν την έχει δει εγκληματεί… Η ανεξάντλητη πηγή cult βαμπιρικών ταινιών του Princeps Noctis μας έχει ταξιδέψει και παλιότερα σε «τρελές» ταινίες (βλ. Black Sabbath). Η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι καταπληκτική. Ξεκινά δείχνοντας μια ομάδα ατόμων, η οποία ταξιδεύει για να εργαστεί σε μια βίλα. Στο δρόμο τους συμβαίνουν διάφορα περίεργα. Η νύχτα πέφτει και σκέφτονται να διανυκτερεύσουν σε ένα χωριό που δεν αναγράφεται στο χάρτη, την Τόλνια. Όλα εμφανίζονται εδώ, τα ομιχλώδη gothic τοπία, τα απόκοσμα νεκροταφεία, περίεργα παιδάκια, κανιβαλισμοί, αίμα… Ένας-ένας οι επισκέπτες μετατρέπονται σε βρυκόλακες και η φρίκη γίνεται ατελείωτη. Τα τοπία που εμφανίζονται στην ταινία είναι καταπληκτικά και αναδεικνύονται μέσα από την καταπληκτική της φωτογραφία. Μοναδικό μειονέκτημα, τα ανύπαρκτα όργια που αναφέρονται στον τίτλο της…

Blood for Dracula (Ο Δράκουλας διψά για αίμα παρθένας)

Σκηνοθεσία: Andy Warhol

Cast: Udo Kier

Σίγουρα από τις πιο αποτυχημένες μεταφράσει που έχω δει ποτέ σε τίτλο ταινίας… Τέλος πάντων. Ο άρρωστος και εξασθενημένος πια Ρουμάνος κόμης Δράκουλας, για να καταφέρει να μείνει ζωντανός και να διαιωνίσει το είδος/οικογένειά του, πρέπει να βρει παρθένες. Παρθένες των οποίων το αγνό και ζωοδόχο αίμα θα τον λυτρώσει από τον πόνο και τον θάνατο. Φεύγει από τη Ρουμανία (όπου πια οι παρθένες είναι είδος υπό εξαφάνιση, αλλά και γιατί όλοι πια ξέρουν τι «ρουφήχτρα» είναι) με αυτοκίνητο μαζί με τον παρανοϊκό υπηρέτη του, και πηγαίνει στην Ιταλία ξεκινώντας το κυνήγι της παρθένας! Φιλοξενείται σε μια βίλα ξεπεσμένων Ιταλών αριστοκρατών που έχουν 4 κόρες, εκ των οποίων οι δύο είναι σχεδόν νυμφομανείς, η μια πρώην αρραβωνιασμένη και νυν σιτεμένη γεροντοκόρη, και η μικρότερη… παρθένα! Ο Δράκουλας προτίθεται να παντρευτεί μια και να την κάνει κόμισσα, με τη μόνη προϋπόθεση να είναι παρθένα. Έλα όμως που οι δυο πόρνες κόρες τον κοροϊδεύουν και προσπαθούν να του πασάρουν τους εαυτούς τους για αγνές… με αποτέλεσμα ο Δράκουλας να πίνει το αίμα τους παραπλανημένος και να εξαντλείται από τον πόνο σε ασύλληπτες σκηνές εμετού μέσα στην μπανιέρα! Αν και η υπόθεση είναι λίγο κωμική, πρόκειται για μια ταινία του Andy Warhol, όπου το γαργαλιστικό – και όχι το ωμά κωμικό – στοιχείο, αλλά και μια δόση μαύρης κωμωδίας κυριαρχούν, έχοντας συνάψει μια υπέροχη σχέση εξάρτησης με τον πόνο, τη μοναξιά και την αίσθηση του επερχόμενου θανάτου που νιώθει ο Δράκουλας. Για παράδειγμα, κοιμάται σε φέρετρο αλλά δεν παθαίνει τίποτα από το φως του ήλιου και είναι αυστηρά χορτοφάγος. Η ταινία έχει την αίσθηση θεατρικής παράστασης, χωρίς να υστερεί σκηνοθετικά. Ο Udo Kier είναι, κατά τη γνώμη μου, θεϊκός στο ρόλο του κόμη, με αυτό το απίστευτα εκφραστικό πρόσωπο και τα σπαστά αγγλικά. Έντονες και οι κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις της ταινίας, που υμνούν τη δύναμη του καταπιεσμένου λαού και τον ξεπεσμό της σκληρής αριστοκρατίας της καλοπέρασης. Μου άρεσε πάρα πολύ, με μόνη ένσταση τη μεγάλη διάρκειά της, που την καθιστά κάπως κουραστική.